Ik moet eerlijk toegeven, ik was maar matig enthousiast toen ik Koehandel Festival opgestuurd kreeg van Ravensburger. Van de naam alleen al kreeg ik de koudste rillingen: een festival van koehandel ... brrr... Niet dat ik vegetarisch ofzo ingesteld ben van aard, maar mijn verwachtingen om een gebalanceerd goed spel voorgelegd te krijgen, kregen wel meteen een fikse dreun. De boxart en kaarten kregen, in vergelijking met het origineel, wel een geslaagde oppoetsbeurt, wat het spel toch wat aantrekkelijker maakte. Goed, tijd om de vooroordelen aan de kant te schuiven en de opvolger van de klassieke Koehandel een eerlijke kans te geven.
Het kaartspelletje Koehandel Festival
is dus de opvolger van het straatoude Koehandel uit 1985. Zij die zich nu beledigd voelen omdat ze in diezelfde periode geboren zijn, dat terecht. Ondergetekende komt ook uit deze periode en voelt zich dus ook meer en meer straatoud worden. Maar de review is nog maar half begonnen en we dwalen al af. Soit, in vergelijking met Koehandel toont deze editie blijkbaar weinig verschillen (dixit de tegenspelers die de oorspronkelijke versie al meerdere malen gespeeld hadden) en zullen de meer ervaren koeienhandelaars dus het merendeel van de regels kunnen overslaan. Over de regels gesproken: deze zijn eigenlijk vrij simpel opgebouwd en een leuk gegeven daarbij is dat de verschillende hoofdstukjes in de regels telkens nog eens samengevat worden in de kantlijn, om het spel nog vlugger uitgelegd te krijgen of om snel een opfrissing van de regels te krijgen mocht je bekend zijn met het origineel.
Mocht je in je beurt niet willen veilen, dan kan je (vanaf een tweede beurt) ook de koehandel actie spelen met één tegenspeler. Jammer genoeg zitten de ander spelers er dan ook even voor spek en bonen bij en is het ook in deze actie vaak lang wachten. Je spreekt de gekozen tegenspeler aan en zeg dat je maximaal twee (weliswaar verschillende) koeien wil overkopen (copycat-kaarten zijn geen mogelijk voer voor handel). Daarvoor doe je dan een willekeurig bod in de vorm van koepons die je met de beeldwijze naar beneden klaarlegt. Je vertelt dus niet hoeveel je over hebt om de koeien te kopen en aangezien je ook twee koepon-kaartenmet waarde nul gekregen hebt, kan je bluffen. Aan de tegenspeler om te beslissen of hij de blinde prijs accepteert (en daarmee het horende bedrag in ontvangst neemt) of hij niet akkoord gaat met jouw voorstel en hij dus een tegenbod doet. Beide spelers bekijken elkaars bod, nemen de koepons op hand en de speler die het hoogste bod gedaan heeft, krijgt de koeien ook effectief op zijn veestapel. Na het spelen van één van de twee acties is jouw beurt voorbij en is het aan de volgende speler met de klok mee om dezelfde acties uit te voeren.
Van zodra alle negen de drielingen compleet zijn, is het spel afgelopen en kan je overgaan tot de puntentelling. Daarbij tel je best eerst wie het meeste koepons overheeft, want deze krijgt straks een extra factor om te vermenigvuldigen. De puntentelling start vervolgens door een rekenmachine te nemen en door de waardes van alle drielingen die je hebt gevormd op te tellen en te vermenigvuldigen met het aantal drielingen dat je hebt gemaakt. Als je de meeste koepons overhield, mag je daar dus een extra “fictieve drieling” aan toevoegen. Aan dat totaal mag je nog eens +50 bijtellen per Copycat die zich tussen de koeien bevindt. Als laatste stap van de puntentelling trek je nog de minpunten af van de koeiensoorten die zich in jouw veestapel bevinden. Zo bekom je scores die vaak tussen de duizend en tweeduizend punten zullen liggen, wat ik persoonlijk wat aan de hoge kant vind om zo uit het hoofd uit te rekenen.
Nadat je het spel een eerste keer gespeeld hebt, een spelletje duurt toch zeker ruim een half uur, zal je wel doorhebben dat het spel eigenlijk wel tactisch goed in elkaar zit en je het een tweede keer wellicht anders wilt gaan spelen. Zo stootte ik in mijn eerste spel te vaak op minpunten, omdat ik mijn acties iets te lang aan het uitstellen was en de tegenstanders sneller een drieling kon vormen. Ik had na het spelen van een eerste spelletje toch wel zeker het gevoel dat het spel niet het meest vlotte spel was dat ik al gespeeld had, je zit net te vaak gewoon te wachten in het spel tot het weer jouw beurt is. Als ik mijn tegenspelers mag geloven, is het spel echter door de toevoeging van de Copycats en van de minpunten bij de vierde kaart (waar je ze vroeger alle vier moet hebben) net een spelversneller en speelde het spelletje vroeger nog een stukje trager.
Het kaartspelletje Koehandel Festival
Gemakkelijke voorbereiding
Zoals in zoveel spellen is de speler die op het einde van het spel de meeste punten heeft verzameld, de winnaar. Punten verzamel je in dit spel door de waardes van de drielingen te vermenigvuldigen met hun aantal, maar daar komen we straks wel nog even op terug. Eerst de voorbereiding even toelichten, waarbij in de regel een onderscheid gemaakt wordt tussen twee spelers of het meer aanbevolen drie tot vijf. Wij speelden het spel telkens met drie spelers, dus een waardeoordeel over de ‘mindere tweespelervariant’ (dixit de tegenspelers) zal ik niet kunnen vellen. In een spel met drie tot vijf spelers moet je de koe-kaarten (veertig stuks in totaal) schudden en in gelijke stapels als spelers verdelen. Aangezien dat aantal niet deelbaar is door drie, moet je op voorhand een Copycat-kaart verwijderen uit het spel, zodat je drie keer een stapel van dertien kaarten kunt tellen. Bij vier spelers krijg je dus een persoonlijke stapel van tien koe-kaarten en bij vijf spelers worden dat acht kaarten. De andere type kaarten in het spel, de geldkaarten die in het spel de koepon-kaarten worden genoemd (een geslaagde woordspeling als je het mij vraagt), verdeel je vervolgens volgens een vast aantal aan de spelers, zodat iedereen start met een gelijk aantal koepons die je op de hand moet nemen en verder in het spel niet kenbaar hoeft te maken aan de tegenstanders. Daarna kan het spel starten en volgens de regels mag de persoon met het grootste huisdier starten. Onze Zwitserse herder bleek groter dan mijn tegenspelers hun kippen, dus mocht ik als eerste starten met een van de twee acties: veiling of koehandel.In Koehandel heb je vaak het gevoel te lang te moeten wachten tot de andere spelers zijn uitgeboden of klaar zijn met handelen.
Mocht je in je beurt niet willen veilen, dan kan je (vanaf een tweede beurt) ook de koehandel actie spelen met één tegenspeler. Jammer genoeg zitten de ander spelers er dan ook even voor spek en bonen bij en is het ook in deze actie vaak lang wachten. Je spreekt de gekozen tegenspeler aan en zeg dat je maximaal twee (weliswaar verschillende) koeien wil overkopen (copycat-kaarten zijn geen mogelijk voer voor handel). Daarvoor doe je dan een willekeurig bod in de vorm van koepons die je met de beeldwijze naar beneden klaarlegt. Je vertelt dus niet hoeveel je over hebt om de koeien te kopen en aangezien je ook twee koepon-kaartenmet waarde nul gekregen hebt, kan je bluffen. Aan de tegenspeler om te beslissen of hij de blinde prijs accepteert (en daarmee het horende bedrag in ontvangst neemt) of hij niet akkoord gaat met jouw voorstel en hij dus een tegenbod doet. Beide spelers bekijken elkaars bod, nemen de koepons op hand en de speler die het hoogste bod gedaan heeft, krijgt de koeien ook effectief op zijn veestapel. Na het spelen van één van de twee acties is jouw beurt voorbij en is het aan de volgende speler met de klok mee om dezelfde acties uit te voeren.
Drielingen
Jouw veestapel groeit dus mogelijks met iedere beurt. Van zodra je na een veiling of koehandel drie koeien hebt van dezelfde soort (kleur), vormen ze een drieling en worden ze tegen elkaar geschoven. Als iemand anders al de vierde kaart van deze soort voor zich heeft liggen, dan moet hij deze kaart 180° draaien en telt het gekleurde aantal op die kaart aan het einde van het spel mee als minpunten in plaats van pluspunten! Als de vierde soort nog niet in iemands veestapel ligt, dan mag hij deze koe-kaart wel uit zijn stapel halen en mag hij het, eveneens 180° gedraaid, toevoegen aan zijn koepons om zo over een groter budget te beschikken om andere koeiensoorten te kunnen kopen om drielingen te maken. Om een drieling te maken moet je dus drie dezelfde kaarten hebben, maar er is in deze Festival-uitgave ook zoiets als de Copycat-kaart. Deze kaart kan elke soort voorstellen en kan ook worden geveild. Van zodra je in het bezit komt van een Copycat, leg je hem open voor jou neer en beslis je direct aan welke (al dan niet reeds bestaande) veestapel je hem aanlegt, rekening houdend dat je op iedere veestapel maar één Copycat-kaart mag aanleggen. Enkel in het geval dat een tegenstander een drieling heeft gemaakt met een veestapel van jou waar een Copycat opligt, mag je hem verplaatsen naar een andere veestapel. Ik vond de Copycat-kaart best wel een leuke kaart, maar mijn tegenstanders vonden wederom het tegenovergestelde, namelijk dat de Copycat de geluksfactor te veel omhoog bracht. Des goûts et des couleurs, zeker?De puntentelling is in Koehandel Festival best complex.
Van zodra alle negen de drielingen compleet zijn, is het spel afgelopen en kan je overgaan tot de puntentelling. Daarbij tel je best eerst wie het meeste koepons overheeft, want deze krijgt straks een extra factor om te vermenigvuldigen. De puntentelling start vervolgens door een rekenmachine te nemen en door de waardes van alle drielingen die je hebt gevormd op te tellen en te vermenigvuldigen met het aantal drielingen dat je hebt gemaakt. Als je de meeste koepons overhield, mag je daar dus een extra “fictieve drieling” aan toevoegen. Aan dat totaal mag je nog eens +50 bijtellen per Copycat die zich tussen de koeien bevindt. Als laatste stap van de puntentelling trek je nog de minpunten af van de koeiensoorten die zich in jouw veestapel bevinden. Zo bekom je scores die vaak tussen de duizend en tweeduizend punten zullen liggen, wat ik persoonlijk wat aan de hoge kant vind om zo uit het hoofd uit te rekenen.
Nadat je het spel een eerste keer gespeeld hebt, een spelletje duurt toch zeker ruim een half uur, zal je wel doorhebben dat het spel eigenlijk wel tactisch goed in elkaar zit en je het een tweede keer wellicht anders wilt gaan spelen. Zo stootte ik in mijn eerste spel te vaak op minpunten, omdat ik mijn acties iets te lang aan het uitstellen was en de tegenstanders sneller een drieling kon vormen. Ik had na het spelen van een eerste spelletje toch wel zeker het gevoel dat het spel niet het meest vlotte spel was dat ik al gespeeld had, je zit net te vaak gewoon te wachten in het spel tot het weer jouw beurt is. Als ik mijn tegenspelers mag geloven, is het spel echter door de toevoeging van de Copycats en van de minpunten bij de vierde kaart (waar je ze vroeger alle vier moet hebben) net een spelversneller en speelde het spelletje vroeger nog een stukje trager.
Conclusie
Koehandel Festival is ondanks mijn vooroordeel best wel een simpel tactisch biedspelletje dat niet veel verschilt van het origineel uit 1985. Jammer genoeg primeert bij mij toch de spelsnelheid en hier wringt het schoentje toch, want naar mijn gevoel kwam er te weinig vaart in het spel en zit je vaak gewoon te wachten tot het opnieuw aan jouw beurt is. Als je Koehandel al kende, dan zal je dit gevoel hoogst waarschijnlijk tegenspreken, aangezien de spelduur toch snel met een kwartier ingekort kan worden in vergelijking met het origineel, al heeft de toevoeging van de Copycats daar veel mee te maken.
Pro
- Leuke, speelse vormgeving
- Simpele regels, toch voldoende tactiek
- Ideaal formaat om op reis mee te nemen
- .. maar dan ben je best met minimaal drie spelers
Con
- Weinig vaart in het spel
- Complexe puntentelling met hoge verschillen in scores
- Weinig variatie: je biedt en je verkoopt, that’s it.
7
Over
Uitgever
- Ravensburger
Designer
Robert Brouwer
Aantal spelers
2-5
Tijdsduur
30-45 minuten
