Tot op zekere hoogte is het vrij verbazend dat het tot 2024 geduurd heeft voordat een ontwikkelaar nog eens een poging waagde om Indiana Jones in een nieuwe game te laten schitteren. Ligt de schuld bij Nathan Drake en Lara Croft, die de vacature van tombes plunderende avonturier/surrogaat Indy met verve wisten te vervullen? Of toch bij het vrij desastreuze Indiana Jones and the Staff of Kings, dat in 2009 verdronk in een monotone zee van handbewegingen op de Nintendo Wii? Vijftien jaar na het laatste avontuur van ieders favoriete professor archeologie is het in elk geval hoog tijd voor een terugkeer door de grote triple A-poort, met een game waar het grote budget en de goede intenties overduidelijk van zijn. Of dat genoeg is om van Indiana Jones and the Great Circle een game met mythische proporties te maken, ontdekken we in de review.
Kijk, ik ga meteen mijn kaarten op tafel gooien. Ik ben een behoorlijk grote fan van de Indiana Jones-trilogie, die vindt dat het einde van The Last Crusade, waarin Indy de zonsondergang tegemoet rijdt, het perfecte eindpunt had moeten zijn. Het is niet zo dat ik een rabiate hekel heb aan Kingdom of the Crystal Skull en The Dial of Destiny, maar voor mij is het fanfictie die Henry Jones degradeerde tot een norse huls van de avonturier die hij ooit was; het stal voor mij te veel de verwondering uit zijn ogen.
vertelt in zekere zin ook fanfictie, maar dan wel geschreven vanuit de pen van fans die duidelijk liefde hebben voor de originele trilogie. Het verhaal positioneert zich dan ook in 1937, netjes tussen de gebeurtenissen van Raiders of the Lost Ark en The Last Crusade in. De grote Indiana Jones is hier niet het de-aged uncanny valley-gedrocht dat een jonge Harrison Ford moest voorstellen aan het begin van de vorige bioscoopfilm, maar volledig de eigen interpretatie van acteur Troy Baker. Dat werkt enorm goed. Baker gaat niet voor een imitatie, maar doet genoeg zijn eigen ding, zonder de kleine kenmerken die we associëren met Indy uit het oog te verliezen. Getuige daarvan de kleine grijnslach van het personage. Indiana Jones is hier een geloofwaardige weergave van het personage waar velen cinematisch verliefd op zijn geworden. Dat op zichzelf is al een grote sleutel tot succes. De Indiana Jones van The Great Circle heeft de vonk terug in de ogen en voelt geloofwaardig wanneer hij zich vastbijt in de zoektocht naar een archeologisch geheim.
Door de simpele vorm van deductie ontdekt Jones echter al vrij vlot welk artefact er gestolen is en dat de sleutel tot het mysterie weleens in het Vaticaan zou kunnen liggen. Hoog tijd dus om de fedora, zweep en een handig notitieboekje, gracieus geschonken door ex-vrouw Marion Ravenwood, in de koffer te gooien en op avontuur te trekken. De manier waarop dat verhaal zich ontvouwt voelt als vertrouwd terrein voor de fans. Uiteraard ontdekt Indy in het Vaticaan dat er over de hele wereld sites gebouwd zijn met een immense mystieke kracht die samen een grote cirkel vormen die de hele aardbol omvat, en uiteraard zijn de fascisten van het Derde Rijk belust op de paranormale kracht die deze Great Circle kan bezorgen. Het zorgt voor een strijd tussen Indy en Emmerich Voss, het hoofd van de dienst speciale antiquiteiten van de nazi’s die het natuurlijk al eerder met Indiana aan de stok kreeg. Er is kortom een mysterie te ontrafelen, mythische plekken zoals de piramides van Gizeh en de Himalaya's om te bezoeken, en een onderzoeksjournaliste genaamd Gina Lombardi om mee samen te werken die … uiteraard … haar eigen redenen heeft om een alliantie aan te gaan. De game bewandelt vertrouwd terrein, wat me doet terugkeren aan de opmerking dat het met momenten hard flirt met fanfictie, maar levert uiteindelijk op verhalend vlak exact het soort plot dat je verwacht van een ouderwets Indiana Jones-narratief.
Hij is weliswaar geen doetje, maar hij blijft een professor die niet bepaald happig is op lichamelijk letsel. Dat betekent dus dat veel van de gameplay neerkomt op sluipen en het optimale pad zoeken. Leuk is het gebruik van alledaagse objecten zoals een bezem, hamer of wat je ook tot je beschikking hebt. Je kan een fles in een andere richting gooien om een doorgang te creëren, of er gewoon mee tegen het hoofd van een bewaker meppen om zo een doorgang te forceren. Uiteraard loopt het vaak genoeg ook in de soep, maar zelfs dan is het niet noodzakelijk dag met het handje. Soms valt er nog wel wat te redden met een goede ouderwetse knokpartij. Je gebruikt de triggers om te meppen en de bumpers om te blocken, en moet vooral erg goed rekening houden met timing. Een slecht geplande block kan meteen behoorlijk wat schade aan je levensbalk aanrichten, zodat gevechten vermijden toch echt wel plan A blijft tijdens het spelen.
De game wisselt momenten van behoorlijke lineariteit ook netjes af met meer open omgevingen waar de gameplay een frisse impuls krijgt die perfect de flow weet te vatten van sluipen, een occasioneel gevecht dat meer op een uit de hand gelopen barfight lijkt en puzzelen. Wat me vooral in een omgeving als Gizeh begon te bevallen, is dat de game niet noodzakelijk je hand vasthoudt. Je kan zelf instellen hoe moeilijk je de tegenstanders wil en of je hints wil bij het puzzelen, en indien je de steunwieltjes wegneemt, voelt de game glorieus oldschool. Je hebt je map van de omgeving en je handige journal in de hand en krijgt de vrijheid om zelf je pad uit te stippelen. Op die manier kan je jezelf vermommen om makkelijker door vijandelijk gebied te navigeren om foto’s te nemen van de omgeving, of kan je optionele tombes bezoeken of artefacten stelen van een archeologische opgravingsplaats. Niks van dat alles is tijdverspilling, want bijna altijd is er wel ergens een adventure point te verdienen waarmee je Indy’s skill tree mee kan boosten. Het doet met momenten wat denken aan de vrijheid binnen een sandbox die de Hitman-games boden, maar het voelt toch wel degelijk vooral aan alsof je de meest iconische archeoloog aller tijden bent. Als de game een grote verdienste heeft, dan is dat ze wel. Schoonheidsfoutjes terzijde is de game vooral een game die de kracht van het personage weet te vatten en een ervaring aflevert die aanvoelt als een liefdesbrief voor de originele trilogie.
Kijk, ik ga meteen mijn kaarten op tafel gooien. Ik ben een behoorlijk grote fan van de Indiana Jones-trilogie, die vindt dat het einde van The Last Crusade, waarin Indy de zonsondergang tegemoet rijdt, het perfecte eindpunt had moeten zijn. Het is niet zo dat ik een rabiate hekel heb aan Kingdom of the Crystal Skull en The Dial of Destiny, maar voor mij is het fanfictie die Henry Jones degradeerde tot een norse huls van de avonturier die hij ooit was; het stal voor mij te veel de verwondering uit zijn ogen.
Geloofwaardige Indy
Nou is het verhaal dat Indiana Jones and The Great CircleDe betere fanfictie
De liefde voor het personage en de films ontplooit zich dan ook meteen bij de proloog, die fans van Raiders hun hart zal verwarmen, en de echte aanvang van het verhaal tijdens een stormachtige nacht in Marshall College. Er is ingebroken en een pad van modderige voetstappen en schade is het jouwe om te volgen, maar ... tegelijk ben je in Marshall College. Het oog voor detail is genoeg om je af te leiden van je taak en gewoon rond te willen dwalen. De plek waar professor Jones les gaf over neolithische begraafplaatsen aan verliefde studentes, de brieven van Marcus Brody. Het zijn sfeervolle knipogen naar de film die de game het gevoel bezorgen dat je daadwerkelijk in die magische wereld bent beland. Het is uiteraard allemaal smoke, mirrors and easter eggs, een beetje zoals een pretparkattractie, maar verdomd als het niet op sfeervolle wijze werkt. Er is echter een inbraak om te verijdelen en dat blijkt al snel niet van een leien dakje te gaan, wanneer blijkt dat de dader een boom van een gast is die de vloer aanveegt met Indy. Het voelt als een wake-up-call voor gamers die dachten een soort Uncharted te krijgen. Indiana Jones is weliswaar heldhaftig, maar was nooit een actieheld.Door de simpele vorm van deductie ontdekt Jones echter al vrij vlot welk artefact er gestolen is en dat de sleutel tot het mysterie weleens in het Vaticaan zou kunnen liggen. Hoog tijd dus om de fedora, zweep en een handig notitieboekje, gracieus geschonken door ex-vrouw Marion Ravenwood, in de koffer te gooien en op avontuur te trekken. De manier waarop dat verhaal zich ontvouwt voelt als vertrouwd terrein voor de fans. Uiteraard ontdekt Indy in het Vaticaan dat er over de hele wereld sites gebouwd zijn met een immense mystieke kracht die samen een grote cirkel vormen die de hele aardbol omvat, en uiteraard zijn de fascisten van het Derde Rijk belust op de paranormale kracht die deze Great Circle kan bezorgen. Het zorgt voor een strijd tussen Indy en Emmerich Voss, het hoofd van de dienst speciale antiquiteiten van de nazi’s die het natuurlijk al eerder met Indiana aan de stok kreeg. Er is kortom een mysterie te ontrafelen, mythische plekken zoals de piramides van Gizeh en de Himalaya's om te bezoeken, en een onderzoeksjournaliste genaamd Gina Lombardi om mee samen te werken die … uiteraard … haar eigen redenen heeft om een alliantie aan te gaan. De game bewandelt vertrouwd terrein, wat me doet terugkeren aan de opmerking dat het met momenten hard flirt met fanfictie, maar levert uiteindelijk op verhalend vlak exact het soort plot dat je verwacht van een ouderwets Indiana Jones-narratief.
Nostalgisch avontuur
Ouderwets. Het hoge woord is eruit. Indiana Jones and the Great Circle is gemaakt met een moderne engine die regelmatig alle visuele toeters en bellen levert die je verwacht van een game anno 2024, maar het is eigenlijk een game die aanvoelt als iets dat twintig jaar geleden gemaakt had kunnen zijn. Het is dan ook geen toeval dat ik tijdens het spelen vaak terug moest denken aan The Chronicles of Riddick: Escape from Butcher Bay, een game die inspiratie trok uit een film, uit de koker van hetzelfde ontwikkelingsteam (toen nog onder de naam Starbreeze). Nou klinkt dat als een verwijt, maar eigenlijk is het zo niet bedoeld. Zie je, Indiana Jones is, by design, een erg ouderwetse filmreeks die qua stijl refereert aan de seriële avonturenpulp van de jaren ’40 van de vorige eeuw. Het is nooit een moderne, frisse IP geweest, maar net een nostalgische throwback naar onschuldiger tijden van schattenjachten en cartooneske booswichten. De game is daar dus een redelijk goede renditie van. Het speelt veel meer als een ouderwets avonturenspel met momenten van actie in verweven dan de soort first-person Uncharted die sommige gamers misschien verwachten. Indiana Jones is geen Nathan Drake die vijf kogels kan incasseren, dertig meter diep in een ravijn sukkelen en nog wegkruipen.Indiana Jones and the Great Circle laat het avontuur primeren op de actie, en dat werkt behoorlijk goed voor de wereldberoemde archeoloog.
Hij is weliswaar geen doetje, maar hij blijft een professor die niet bepaald happig is op lichamelijk letsel. Dat betekent dus dat veel van de gameplay neerkomt op sluipen en het optimale pad zoeken. Leuk is het gebruik van alledaagse objecten zoals een bezem, hamer of wat je ook tot je beschikking hebt. Je kan een fles in een andere richting gooien om een doorgang te creëren, of er gewoon mee tegen het hoofd van een bewaker meppen om zo een doorgang te forceren. Uiteraard loopt het vaak genoeg ook in de soep, maar zelfs dan is het niet noodzakelijk dag met het handje. Soms valt er nog wel wat te redden met een goede ouderwetse knokpartij. Je gebruikt de triggers om te meppen en de bumpers om te blocken, en moet vooral erg goed rekening houden met timing. Een slecht geplande block kan meteen behoorlijk wat schade aan je levensbalk aanrichten, zodat gevechten vermijden toch echt wel plan A blijft tijdens het spelen.
De zweep erop
Het zou uiteraard geen Indiana Jones zijn als hij niet zijn befaamde zweep in de strijd zou gooien. Natuurlijk gebruik je het ding om over kloven te traverseren, maar je kan het tijdens gevechten ook gebruiken om een wapen uit de handen van een vijand te slaan of om zijn verdediging te breken, en je kan er zelfs iemand de benen vanonder het lijf mee meppen in meer sneaky situaties. De zweep is een van die aspecten die overtuigend de illusie verkoopt dat je als Indiana Jones aan het spelen bent. De game bevat ook vuurwapens die je kan hanteren, maar het is redelijk duidelijk aan het minimum aan munitie dat je krijgt tijdens het spelen dat die luide geweren niet bepaald de drijvende kracht achter de gameplay zijn. Het is en blijft overduidelijk van begin tot eind een game die avontuur en stealth laat primeren op de actie. Ik kan me zo inbeelden dat dit voor veel spelers een ervaring gaat opleveren die iets te traag en repetitief verloopt, maar voor mij viel het kwartje dus wel degelijk omdat de zetten die de game blijft herhalen ontzettend sfeervol zijn. Je pad door indrukwekkende locaties als het Vaticaan banen en fascisten in de luren leggen met een combinatie van sluipwerk en de betere rechtse hoek past gewoon veel beter bij het personage dan wanneer je het als een shooter zou kunnen spelen.De game wisselt momenten van behoorlijke lineariteit ook netjes af met meer open omgevingen waar de gameplay een frisse impuls krijgt die perfect de flow weet te vatten van sluipen, een occasioneel gevecht dat meer op een uit de hand gelopen barfight lijkt en puzzelen. Wat me vooral in een omgeving als Gizeh begon te bevallen, is dat de game niet noodzakelijk je hand vasthoudt. Je kan zelf instellen hoe moeilijk je de tegenstanders wil en of je hints wil bij het puzzelen, en indien je de steunwieltjes wegneemt, voelt de game glorieus oldschool. Je hebt je map van de omgeving en je handige journal in de hand en krijgt de vrijheid om zelf je pad uit te stippelen. Op die manier kan je jezelf vermommen om makkelijker door vijandelijk gebied te navigeren om foto’s te nemen van de omgeving, of kan je optionele tombes bezoeken of artefacten stelen van een archeologische opgravingsplaats. Niks van dat alles is tijdverspilling, want bijna altijd is er wel ergens een adventure point te verdienen waarmee je Indy’s skill tree mee kan boosten. Het doet met momenten wat denken aan de vrijheid binnen een sandbox die de Hitman-games boden, maar het voelt toch wel degelijk vooral aan alsof je de meest iconische archeoloog aller tijden bent. Als de game een grote verdienste heeft, dan is dat ze wel. Schoonheidsfoutjes terzijde is de game vooral een game die de kracht van het personage weet te vatten en een ervaring aflevert die aanvoelt als een liefdesbrief voor de originele trilogie.
Conclusie
Er zullen ongetwijfeld gamers zijn die teleurgesteld zijn door het ouderwets trage tempo van het avontuur dat Indiana Jones and the Great Circle brengt en het vrij repetitieve karakter van de game, maar voor mij klikten de puzzelstukjes netjes samen. Het sluipen en nazi’s uitschakelen met een viool tegen de schedel en een vuist tegen de smoel, afgewisseld met wat solide puzzelwerk en de nodige set pieces, zorgde dan ook voor een game die een stuk authentieker aanvoelde dan de twee meest recente bioscoopfilms. Indiana Jones and the Great Circle is ontzettend ouderwets in de meest positieve zin van het woord.
Pro
- Weet de sfeer van de oude films goed te vatten
- Het tragere tempo dat meer de nadruk op avontuur legt komt behoorlijk uit de verf
- Troy Baker zet een overtuigende Indiana Jones neer
Con
- De wat logge besturing is even wennen
- De gameplay heeft een repetitief kantje
8
Over
Beschikbaar vanaf
9 december 2024
Gespeeld op
- Xbox Series X|S
Beschikbaar op
- PC
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- Adventure
Ontwikkelaar
- MachineGames
Uitgever
- Bethesda Softworks
