Nee, toch niet Toothless ook? Het was het sentiment dat me overviel toen ik voor het eerst hoorde van het plan om How to Train Your Dragon te remaken in live action. Ik ben dan ook een koele minnaar wanneer het aankomt op het herwerken van geliefde animatiefilms. Nadat de hart en ziel uit films als Beauty and the Beast, The Lion King en recent nog Snow White werd gezogen, hield ik dan ook mijn hart vast voor een nieuwe versie van de belevenissen van Toothless en Hiccup. How to Train Your Dragon is voor een grote schare fans een van de meest geliefde animatiefilms van de laatste twee decennia. Wat valt daar, nauwelijks vijftien jaar later, aan toe te voegen in live action?
Het antwoord op die vraag is ietwat dubbel. How to Train Your Dragon is namelijk een raar beestje geworden, dat doet denken aan een knuffelbare versie van Gus van Sant’s Psycho-remake. Dean DeBlois vertaalt de animatie dan ook haast naadloos naar live action, wat resulteert in een film die hondstrouw het verhaal van het origineel volgt en hele scènes haast letterlijk overneemt. Er zijn weliswaar wat kleine tweaks en toevoegingen, maar How to Train Your Dragon vertelt in 2025 dus hetzelfde dat het in 2010 deed. Dat maakt het dus dubbel. De ene kant van de munt is cynisch en laat je luidop de bestaansreden van deze remake in twijfel trekken, maar de andere kant van de munt is vooral blij dat de hart en ziel nog steeds aanwezig zijn.
Het plot van de film is uiteraard vertrouwd terrein. Het is een beetje E.T., het is ietwat Iron Giant, het is zelfs wat Lilo and Stitch, niet toevallig eveneens van de hand van Dean DeBlois. De reden waarom het vijftien jaar geleden echter werkte, en het dat ook vandaag in live action nog steeds doet, is omdat het enorm veel zorg en liefde stopt in het ontwikkelen van Berk en haar bewoners, en vooral de relatie tussen Hiccup en Toothless. De film overhaast niks en laat de wereld tot leven komen, en maakt je perfect bewust van de plek die Hiccup erin heeft. Je begrijpt dan ook perfect waarom de jongen een diepe connectie vormt met de Nightfury, en de organische manier waarop hun vriendschap groeit is wat ervoor zorgt dat je volledig geïnvesteerd bent in de twee. Enkele van de beste scènes in de film bestaan gewoon uit Hiccup en Toothless die elkaar leren kennen in de bossen van Berk en voor het eerst samen door de lucht vliegen. Het heeft iets aandoenlijk magisch.
Dat wordt echter beter zodra Toothless in beeld komt en de centrale band zich begint te vormen. Zodra Hiccup en Toothless namelijk het luchtruim kiezen, neemt ook de film een hogere vlucht en zie je pas echt de meerwaarde van live action. De segmenten waarbij Hiccup op de rug van Toothless door het luchtruim klieft, zijn cinematografische immersie op zijn best. Daar schuilt ook de kracht van de film in, die traag begint en dan opbouwt richting een spectaculaire finale waarbij je echt geeft om de personages. How to Train Your Dragon is weliswaar gemaakt met moderne middelen, maar de kern is eigenlijk verfrissend ouderwets. Het is simpelweg een tijdloos verhaal over het overwinnen van angsten en vooroordelen. How to Train Your Dragon vertelt dat verhaal anno 2025 met een iets wankeler tempo en wat extra spektakel, maar de essentie van het warme kloppende hart blijft gelukkig behouden.
Het antwoord op die vraag is ietwat dubbel. How to Train Your Dragon is namelijk een raar beestje geworden, dat doet denken aan een knuffelbare versie van Gus van Sant’s Psycho-remake. Dean DeBlois vertaalt de animatie dan ook haast naadloos naar live action, wat resulteert in een film die hondstrouw het verhaal van het origineel volgt en hele scènes haast letterlijk overneemt. Er zijn weliswaar wat kleine tweaks en toevoegingen, maar How to Train Your Dragon vertelt in 2025 dus hetzelfde dat het in 2010 deed. Dat maakt het dus dubbel. De ene kant van de munt is cynisch en laat je luidop de bestaansreden van deze remake in twijfel trekken, maar de andere kant van de munt is vooral blij dat de hart en ziel nog steeds aanwezig zijn.
Botsen met tradities en vooroordelen
How to Train Your Dragon neemt je vanuit je knusse bioscoopzitje mee naar het eiland Berk. Daar maken we kennis met Hiccup, de zoon van stamhoofd Stoic, die in tegenstelling tot de rest niet bepaald beantwoordt aan het ideaalbeeld van de stoere Vikingen. Hiccup is zwak, gevoelig en niet zo geschikt voor het doden van draken zoals de rest van de stam. Wanneer hij tijdens een nachtelijke aanval een Nightfury weet te verwonden, toevallig een van de meest zeldzame en gevreesde drakenrassen, krijgt hij de ultieme kans om zich te bewijzen. Wanneer hij het gewonde dier aantreft, wordt alles wat hij weet over de wreedheid van draken echter fundamenteel op zijn kop gezet. De jongen en het dier sluiten een vriendschapsband, die uiteraard zwaar op de proef gesteld zal worden wanneer de tradities voor een botsing zorgen. Om nog maar te zwijgen over de sluimerende grote bedreiging die zowel het voortbestaan van de Vikingen als de draken in de weg kan staan.Het plot van de film is uiteraard vertrouwd terrein. Het is een beetje E.T., het is ietwat Iron Giant, het is zelfs wat Lilo and Stitch, niet toevallig eveneens van de hand van Dean DeBlois. De reden waarom het vijftien jaar geleden echter werkte, en het dat ook vandaag in live action nog steeds doet, is omdat het enorm veel zorg en liefde stopt in het ontwikkelen van Berk en haar bewoners, en vooral de relatie tussen Hiccup en Toothless. De film overhaast niks en laat de wereld tot leven komen, en maakt je perfect bewust van de plek die Hiccup erin heeft. Je begrijpt dan ook perfect waarom de jongen een diepe connectie vormt met de Nightfury, en de organische manier waarop hun vriendschap groeit is wat ervoor zorgt dat je volledig geïnvesteerd bent in de twee. Enkele van de beste scènes in de film bestaan gewoon uit Hiccup en Toothless die elkaar leren kennen in de bossen van Berk en voor het eerst samen door de lucht vliegen. Het heeft iets aandoenlijk magisch.
Vertrouwde gevoelens
Ook in live action blijft het hart van de film dus kloppen, maar wat voegt deze remake dan toe aan de ervaring? Inhoudelijk is er niet al te veel veranderd, maar je merkt wel hier en daar wat tweaks die grotendeels positief uitpakken. De eerste akte heeft wat tijd nodig heeft om op stoom te komen, maar het legt het fundament voor Berk om overtuigend tot leven te komen in het verdere verloop van de film. Nick Frost zorgt voor de komische noot als Gobber, Nico Parker groeit naar mate de film vordert steeds beter in haar rol als Astrid en Gerard Butler is, net als in de animatie, gewoon perfect gecast als Stoic. De enige die initieel wat moeite heeft om echt te overtuigen, is Mason Thames als Hiccup. De gast ziet er gewoon te veel uit als een leading man in wording om aanvankelijk te overtuigen als de teleurstelling van het dorp.How To Train Your Dragon is visueel imponerend, maar de kracht schuilt nog steeds vooral in het emotionele verhaal.
Dat wordt echter beter zodra Toothless in beeld komt en de centrale band zich begint te vormen. Zodra Hiccup en Toothless namelijk het luchtruim kiezen, neemt ook de film een hogere vlucht en zie je pas echt de meerwaarde van live action. De segmenten waarbij Hiccup op de rug van Toothless door het luchtruim klieft, zijn cinematografische immersie op zijn best. Daar schuilt ook de kracht van de film in, die traag begint en dan opbouwt richting een spectaculaire finale waarbij je echt geeft om de personages. How to Train Your Dragon is weliswaar gemaakt met moderne middelen, maar de kern is eigenlijk verfrissend ouderwets. Het is simpelweg een tijdloos verhaal over het overwinnen van angsten en vooroordelen. How to Train Your Dragon vertelt dat verhaal anno 2025 met een iets wankeler tempo en wat extra spektakel, maar de essentie van het warme kloppende hart blijft gelukkig behouden.
Conclusie
How to Train Your Dragon doet er in live action iets langer over om op dreef te komen, maar weet gelukkig de warmte van het origineel en de focus op de band tussen Hiccup en Toothless te behouden. Grote toevoegingen moet je van deze trouwe remake niet verwachten, maar de hart en ziel blijven onder het visuele spektakel gelukkig grotendeels intact.
Pro
- Blijft erg trouw aan de hart en ziel van het verhaal
- Het gebruik van cgi, praktische effecten en sets en kostuums brengt Berk spectaculair tot leven
- De soundtrack van John Powell blijft magistraal mooi
- Toothless
Con
- De eerste akte is wat onevenwichtig qua tempo
- Mason Thames overtuigt aan het begin niet meteen als Hiccup
8.5
Over deze film
Beschikbaar vanaf
11 juni 2025
Genre
- Avontuur
- Familie
Speelduur
125 minuten
Regie
Dean DeBlois
Cast
Mason Thames, Gerard Butler, Nico Parker, Nick Frost, Jullian Dennison, Toothless
Uitgever
Universal Pictures / Dreamworks
