Soms komt er een bordspel voorbij dat niet alleen tactisch uitdagend is, maar ook visueel een lust voor het oog. Harmonies is zo'n spel: een combinatie van puzzelen, strategische keuzes en een kleurrijke driedimensionale opbouw. Een ware eyecatcher op de tafel, met de spelersborden waarop je landschappen bouwt en de prachtig geïllustreerde kaarten met allerlei diersoorten die op zoek zijn naar een geschikte leefomgeving. In theorie heeft Harmonies alles in huis om een breed publiek aan te spreken. Maar weet dit spel ook echt te harmoniseren tussen spelelementen en spelplezier?
Harmonies
wordt op de markt gebracht door Libellud, een uitgever die steeds voluit gaat qua artwork. Denk maar aan Dixit, Mysterium, Obscurio, enzovoort. Een uitgever met dus een uitstekende reputatie wat de balans tussen gameplay en het visuele aspect betreft. De verwachtingen voor Harmonies werden daarom voor mij naar een nog hoger niveau getild. Er kunnen maximaal vier spelers voor aanschuiven, en je kunt zelfs in je eentje aan de slag. Het is gelukkig ook een licht verteerbaar spel, want het duurt nooit langer dan vijfenveertig minuten. Asmodee, die de Nederlandstalige versie uitgeeft, stuurde ons een reviewexemplaar op. Het resultaat daarvan is dus deze review.
Dit is het soort spel dat uitblinkt in zijn eenvoud, terwijl het toch uitdagend genoeg blijft om meermaals opnieuw te willen spelen. De spelregels zijn simpel. In je beurt neem je verplicht een groepje willekeurig getrokken stenen, centraal van de tafel (net zoals in Azul), en die moet je dan op je eigen spelersbord zetten. Daarbij probeer je patronen in bepaalde kleuren te vormen waarmee je de landschappen nabootst die op een dierenkaart staan afgebeeld (net zoals in Dreamscape, een minder bekend en ondergewaardeerd spel van Belgische makelij). Zo een dierenkaart nemen, en een dier op een steen plaatsen, zijn optionele acties tijdens je beurt. Bij dit principe hoort uiteraard wel een reeks regels en beperkingen waar je rekening mee moet houden. Zo is het logisch dat je geen berg bovenop een rivier kunt bouwen, of een boomstam bovenop een struik. Bovenop of onder dieren mag je ook niet bouwen, dus eens je een beest in zijn voorkeursomgeving stopt, mag je daar verder niks meer mee doen. Het is wel mogelijk om bepaalde stenen deel te laten uitmaken van meerdere patronen tegelijk. Sterker nog: het is absoluut nodig om dat op een efficiënte manier te doen als je het spel wil winnen, want bouwruimte is vrij beperkt en het spel eindigt praktisch altijd 'te vroeg' (lees: je hebt niet al je ambities kunnen waarmaken).
Er is dus heel wat om rekening mee te houden. Zo moet je anticiperen, of je plannen aanpassen afhankelijk van de beschikbare tegels, je bestaande landschap, en de openliggende dierenkaarten. Er liggen overigens steeds vijf kaarten open, en in je beurt kun je er daar een van claimen. Het spel eindigt wanneer een speler twee of minder lege vakjes op zijn bord heeft, of wanneer er geen stenen meer kunnen aangevuld worden op het centrale bord. Als je het basisspel onder de knie hebt, kun je ook nog aan de slag met de natuurgeestkaarten. Dat zijn speciale dierenkaarten die het spel nog iets meer diepgang geven.
Harmonies
Bouw je eigen idyllische landschap
In Harmonies moet je landschappen en leefgebieden voor dieren creëren door gekleurde stenen te plaatsen. Meer context wordt er aan het spel niet gegeven, en dat heeft het ook niet nodig. Liever efficiënte eenvoud dan een bij de haren getrokken verhaal, zoals we af en toe wel eens zien. Door op het juiste moment de juiste stenen te kiezen en te plaatsen en landschappen te bouwen, ontstaat er een harmonieus geheel waarin dieren, bossen, bergen en rivieren samensmelten. Het spel draait om ruimtelijk inzicht en planning, waarbij het vooruitdenken en slim combineren van tegels beloond wordt met punten. Je wint het spel door het meeste punten te scoren, en dat doe je door het vormen van patronen en het plaatsen van dieren.Harmonies is duidelijk een spel dat een zo breed mogelijk publiek tracht aan te spreken, en volgens mij slagen ze daar met glans in.
Dit is het soort spel dat uitblinkt in zijn eenvoud, terwijl het toch uitdagend genoeg blijft om meermaals opnieuw te willen spelen. De spelregels zijn simpel. In je beurt neem je verplicht een groepje willekeurig getrokken stenen, centraal van de tafel (net zoals in Azul), en die moet je dan op je eigen spelersbord zetten. Daarbij probeer je patronen in bepaalde kleuren te vormen waarmee je de landschappen nabootst die op een dierenkaart staan afgebeeld (net zoals in Dreamscape, een minder bekend en ondergewaardeerd spel van Belgische makelij). Zo een dierenkaart nemen, en een dier op een steen plaatsen, zijn optionele acties tijdens je beurt. Bij dit principe hoort uiteraard wel een reeks regels en beperkingen waar je rekening mee moet houden. Zo is het logisch dat je geen berg bovenop een rivier kunt bouwen, of een boomstam bovenop een struik. Bovenop of onder dieren mag je ook niet bouwen, dus eens je een beest in zijn voorkeursomgeving stopt, mag je daar verder niks meer mee doen. Het is wel mogelijk om bepaalde stenen deel te laten uitmaken van meerdere patronen tegelijk. Sterker nog: het is absoluut nodig om dat op een efficiënte manier te doen als je het spel wil winnen, want bouwruimte is vrij beperkt en het spel eindigt praktisch altijd 'te vroeg' (lees: je hebt niet al je ambities kunnen waarmaken).
Slim stapelen en vooruitdenken
Je krijgt een duidelijke overzichtskaart waarop afgebeeld staat welke constructies altijd punten opleveren, zonder rekening te houden met de dierenkaarten. Bomen leveren meer punten op als ze hoger zijn, maar als je vergeet van op je stam ook een kruin te voorzien, is hij plots niets meer waard. Waterpartijen zijn afhankelijk van welke variant je speelt. De spelersborden hebben namelijk twee kanten. Als je op de kant speelt met het kleinste gebied, probeer je met waterstenen simpelweg een zo lang mogelijke rivier te maken. Op de kant met het grootste gebied, gebruik je water om landmassa's te isoleren en zo veel mogelijk eilanden te creëren, want elk eiland is dan vijf punten waard.Er is dus heel wat om rekening mee te houden. Zo moet je anticiperen, of je plannen aanpassen afhankelijk van de beschikbare tegels, je bestaande landschap, en de openliggende dierenkaarten. Er liggen overigens steeds vijf kaarten open, en in je beurt kun je er daar een van claimen. Het spel eindigt wanneer een speler twee of minder lege vakjes op zijn bord heeft, of wanneer er geen stenen meer kunnen aangevuld worden op het centrale bord. Als je het basisspel onder de knie hebt, kun je ook nog aan de slag met de natuurgeestkaarten. Dat zijn speciale dierenkaarten die het spel nog iets meer diepgang geven.
Punten najagen
Er zijn wat nuances in de spelregels, en je moet met een aantal dingen rekening houden zodat je niet onbedoeld een illegaal landschap bouwt, maar dat is niet wat van dit spel per se een hersenkraker maakt. Alle regels voelen intuïtief aan. Je hersenen pijnigen, kun je wel doen als je echt elk potentieel punt wil najagen, maar persoonlijk haalde ik vooral voldoening uit het spel door het niet al te serieus te nemen. Analysis paralysis schuilt om de hoek, maar ik raad aan om daar aan te proberen weerstaan. Het past niet in de vibe van het spel om alles te gaan overanalyseren. Verder vallen de kleine puntjes van kritiek eigenlijk in het niets vergeleken met het plezier dat je hier uit kunt halen. Ja, de dieren worden voorgesteld door oranje blokjes die weinig tot de verbeelding spreken, en men speelt qua speldesign duidelijk leentjebuur bij een aantal andere spellen, maar toch voelt het geheel origineel genoeg aan, en de combinatie van elementen werkt gewoonweg goed.Conclusie
Harmonies is duidelijk een spel dat een zo breed mogelijk publiek tracht aan te spreken, en volgens mij slagen ze daar met glans in. Visueel is het naar Libellud-standaarden een spel van de bovenste plank, maar gelukkig hebben we niet enkel te maken met een mooie façade. Inhoudelijk is er weinig op aan te merken. Het werkt goed met alle spelersaantallen, en het regelboekje is beknopt en duidelijk. Eerder in de review haalde ik al spellen als Azul en Dreamscape aan. Harmonies kun je blindelings aanschaffen als je van zulke spellen houdt waarin je patronen tot een coherent geheel probeert te puzzelen. Ook fans van een spel als Cascadia vinden hier waarschijnlijk hun gading. Probeer niet in de analysis paralysis-valkuil te trappen, en dan is Harmonies een gezellig spel voor spelers van alle niveaus en leeftijden dat perfect speelbaar is in minder dan drie kwartier.
Alle foto's werden aangeleverd door Ilya Ushakov. Meer knappe foto's vind je op de website kovray.com.
Alle foto's werden aangeleverd door Ilya Ushakov. Meer knappe foto's vind je op de website kovray.com.
Pro
- Visueel prachtig
- Driedimensionale puzzel
- Logische, duidelijke spelregels
- Geschikt voor breed publiek
- Diepgang zonder complex te worden
Con
- Analysis paralysis-gevaar
- Dieren zijn gewoon blokjes
8
Over
Uitgever
- Asmodee
- Libellud
Designer
Johan Benvenuto
Aantal spelers
1-4
Tijdsduur
30-45 minuten
