Gestalt: een Duits woord van origine dat je in grote lijnen naar “vorm” of “figuur” kunt vertalen, en in andere talen verwijst het vaak naar het conceptueel begrip van hoe een gegeven iets in elkaar steekt. Zeker een passende definitie voor bijvoorbeeld games die streven om regelmatig filosofische inzichten aan het licht te brengen, zoals het oorspronkelijke deel uit de inmiddels populaire NieR-serie. In Gestalt: Steam & Cinder fungeert diezelfde term ook als een centraal thema voor het verhaal, hoewel Metamorphosis Games bewust zulke introspectie in toom hield. Hun Metroidvania behandelt dit onderwerp voornamelijk als een standpunt waarmee men telkens een tipje van de sluier oplicht, althans voor verschillende zaken. Nine Sols was een titel in dit genre die eerder dit jaar met dergelijke methoden het genre vooruit wou duwen, maar kan Gestalt: Steam & Cinder zo’n moeilijke klemtoon beter uitvoeren?
Om eerlijk te zijn, beschouw ik het narratief als het zwakste component van het spel, hoewel dit aspect niet vanwege de typische redenen stikte. Het team had wel degelijk een groter, relatief consistent plan in gedachte en het krioelt ten minste niet van de spellingsfouten of slechte grammatica, maar toch hou ik hier voet bij stuk. Gestalt: Steam & Cinder stelt spelers namelijk continu bloot aan uit de hand gelopen expositie, door middel van frequente scènes die soms minutenlang (als je alles leest) de gameplay onderbreken. Dit probleem verergerde men vervolgens met een stroom van clichés, ten minste wat betreft de archetypen qua aanwezige persoonlijkheden en wat we van begin tot eind meemaken. Een slechterik die de maatschappij zoals iedereen het kent naar de verdoemenis wil helpen. Een hogere roeping voor een uitverkorene, terwijl je als protagonist deze mythe onderzoekt. Wendingen die op voorspelbare wijze de reeds vastgestelde status quo op z’n kop zullen zetten. Ik trap nu alvast op de figuurlijke rem, want anders blijf ik meer van zulke voorbeelden opsommen.
De gameplay monteerde men tevens op een competente manier, hoewel ik diens traditionele werkwijze moeilijk kan tegenspreken. Het voelt om te beginnen goed in de handen; belangrijk in een genre waar je constant naar platformen moet springen en menig vijanden moet bekampen. Je hebt daarenboven redelijke mobiliteit zodra je de campagne start, aangezien de wall jump-vaardigheid reeds bij aanvang beschikbaar is. Ook leuk is de dynamiek rondom je revolver, welke in principe over onbeperkte munitie beschikt. Dit geeft de game je niet zomaar, want je moet agressief toeslaan om zo de vereiste energie voor een kogel telkens op te vullen. Die kogels kunnen na een upgrade vervolgens het uithoudingsvermogen van een tegenstander aanzienlijk reduceren vergeleken met je standaard melee-aanvallen, laat staan dat je tijdelijk meer schade kunt aanrichten eens je deze groene balk volledig uitput. Vooral tijdens bossfights een cruciale factor, want het correct balanceren van de bovenstaande mechanic kan zulke confrontaties drastisch versnellen. Dit terwijl je simultaan projectielen enzovoort moet ontwijken, dus die inspanning vergt net genoeg concentratie om doorgaans interessant te blijven.
Via dit laatste punt wil ik m’n voornaamste klacht aankaarten: na het spelen van veel stijlvolle actie-games, zowel binnen als buiten dit genre, snakte ik voor een tikkeltje meer nuance in hetgeen dat je gradueel verdient. De Heavy Attacks (offensieve vaardigheden) die je vrijschakelt, kunnen gelukkig hard toeslaan, maar in bepaalde instanties ervaar je hierdoor enige recovery frames. Concreet bedoel ik hiermee dat je voor zeer korte duur even stilstaat, waardoor een vijand je potentieel kan raken. Een beetje ontmoedigend dus om pakweg een neerwaartse (à la een ground pound) of vurige dubbel slag aan te wenden, vooral wanneer je reeds al je genezende drankjes hebt opgebruikt, maar in mijn opinie kunnen kleine tweaks hierbij helpen. Extra pushback, misschien een mini-stun of iets gelijkaardigs voor de minder mobiele vaardigheden, zonder de uitdaging van het spel te elimineren welteverstaan.
Het zijn trouwens de kleine dingetjes die voor mij (in de negatieve zin) het meeste opvielen. Aletheia kan in level (lees: de statistische waarde) stijgen na het vergaren van experience points, maar ik miste een meer uitgesproken audio-jingle om dit te vieren. Denk bijvoorbeeld aan dat memorabele geluid in Castlevania: Symphony of the Night! Wanneer je een sidequest voltooit, krijg je een notificatie, maar ook deze werd te subtiel weergegeven, waardoor ik herhaaldelijk het relevante menu opende om diens progressie beter in de gaten te houden. Het scherm waar de leeskaart zich bevindt, is ook niet altijd even behulpzaam, vooral in de grotere secties van een gebied. Men aarzelde niet om tutorial prompts te activeren, maar af en toe hebben ze raar genoeg een late timing of praten ze niet eens over een pertinent aspect. Onbenullige mankementen, als je ze zo kunt benoemen, maar hopelijk overweegt het team om zoiets in een patch recht te zetten.
Om eerlijk te zijn, beschouw ik het narratief als het zwakste component van het spel, hoewel dit aspect niet vanwege de typische redenen stikte. Het team had wel degelijk een groter, relatief consistent plan in gedachte en het krioelt ten minste niet van de spellingsfouten of slechte grammatica, maar toch hou ik hier voet bij stuk. Gestalt: Steam & Cinder stelt spelers namelijk continu bloot aan uit de hand gelopen expositie, door middel van frequente scènes die soms minutenlang (als je alles leest) de gameplay onderbreken. Dit probleem verergerde men vervolgens met een stroom van clichés, ten minste wat betreft de archetypen qua aanwezige persoonlijkheden en wat we van begin tot eind meemaken. Een slechterik die de maatschappij zoals iedereen het kent naar de verdoemenis wil helpen. Een hogere roeping voor een uitverkorene, terwijl je als protagonist deze mythe onderzoekt. Wendingen die op voorspelbare wijze de reeds vastgestelde status quo op z’n kop zullen zetten. Ik trap nu alvast op de figuurlijke rem, want anders blijf ik meer van zulke voorbeelden opsommen.
Blowing off some steam
“Been there, done that” spookte dus voortdurend door m’n hoofd, wat eigenlijk een verspilling is van de wereld die men samenstelde. Op papier klinkt het universum van Gestalt: Steam & Cinder ook niet origineel: men bedekte het spel van kop tot teen met steampunk esthetica, met her en der een vleugje 'wild west' of aspecten die in een Mad Max zouden thuishoren. In tegenstelling tot het oppervlakkige narratief had ik echter veel meer ontzag voor het uiterlijk van de setting, grotendeels dankzij de magnifieke pixel art. De ontwikkelaars wisten ongelofelijk gedetailleerde visuals op het scherm te toveren, wat vooral het meeste opvalt met de gevarieerde achtergronden. De personages stralen bovendien ook geregeld een hoge graad van flair uit, door middel van animaties tjokvol souplesse. Op dit vlak verrichtte Metamorphosis Games uitstekend werk, en schijnbaar wouden ze dolgraag hun artistieke vaardigheden demonstreren, aangezien je met een oplettend oog heel wat situationele details kunt observeren. Dat is niet niks, want in de markt van vandaag blinken talloze moderne aanbiedingen – te veel om op te noemen zelfs – hierin uit.Ik had veel ontzag voor het uiterlijk van de setting, grotendeels dankzij de magnifieke pixel art.
De gameplay monteerde men tevens op een competente manier, hoewel ik diens traditionele werkwijze moeilijk kan tegenspreken. Het voelt om te beginnen goed in de handen; belangrijk in een genre waar je constant naar platformen moet springen en menig vijanden moet bekampen. Je hebt daarenboven redelijke mobiliteit zodra je de campagne start, aangezien de wall jump-vaardigheid reeds bij aanvang beschikbaar is. Ook leuk is de dynamiek rondom je revolver, welke in principe over onbeperkte munitie beschikt. Dit geeft de game je niet zomaar, want je moet agressief toeslaan om zo de vereiste energie voor een kogel telkens op te vullen. Die kogels kunnen na een upgrade vervolgens het uithoudingsvermogen van een tegenstander aanzienlijk reduceren vergeleken met je standaard melee-aanvallen, laat staan dat je tijdelijk meer schade kunt aanrichten eens je deze groene balk volledig uitput. Vooral tijdens bossfights een cruciale factor, want het correct balanceren van de bovenstaande mechanic kan zulke confrontaties drastisch versnellen. Dit terwijl je simultaan projectielen enzovoort moet ontwijken, dus die inspanning vergt net genoeg concentratie om doorgaans interessant te blijven.
Unleash your inner flame
Daarnaast kun je de move set van hoofdrolspeler Aletheia stapsgewijs uitbreiden, wat natuurlijk de norm is voor een Metroidvania. Soms krijg je ‘automatisch’ zo'n beloning door voldoende te exploreren, zodat je logischerwijze nieuwe plekken kunt bereiken, inclusief plaatsen die voordien ontoegankelijk waren. Iets zoals een air dash behoort tot deze categorie, maar je kunt Aletheia alsook via een skill tree versterken mits je de nodige upgrade punten bezit. Met behulp van deze twee elementen kun je na verloop van tijd bijvoorbeeld vanuit een dodge toeslaan of de oppositie met een divekick treffen, al dan niet nadat je iemand met essentiële manoeuvres zoals een air dash benadert. Geen slechte selectie, al zijn zulke aanwinsten nogal generiek.Het mist unieke ideeën die je meteen vastgrijpen ...
Via dit laatste punt wil ik m’n voornaamste klacht aankaarten: na het spelen van veel stijlvolle actie-games, zowel binnen als buiten dit genre, snakte ik voor een tikkeltje meer nuance in hetgeen dat je gradueel verdient. De Heavy Attacks (offensieve vaardigheden) die je vrijschakelt, kunnen gelukkig hard toeslaan, maar in bepaalde instanties ervaar je hierdoor enige recovery frames. Concreet bedoel ik hiermee dat je voor zeer korte duur even stilstaat, waardoor een vijand je potentieel kan raken. Een beetje ontmoedigend dus om pakweg een neerwaartse (à la een ground pound) of vurige dubbel slag aan te wenden, vooral wanneer je reeds al je genezende drankjes hebt opgebruikt, maar in mijn opinie kunnen kleine tweaks hierbij helpen. Extra pushback, misschien een mini-stun of iets gelijkaardigs voor de minder mobiele vaardigheden, zonder de uitdaging van het spel te elimineren welteverstaan.
Het zijn trouwens de kleine dingetjes die voor mij (in de negatieve zin) het meeste opvielen. Aletheia kan in level (lees: de statistische waarde) stijgen na het vergaren van experience points, maar ik miste een meer uitgesproken audio-jingle om dit te vieren. Denk bijvoorbeeld aan dat memorabele geluid in Castlevania: Symphony of the Night! Wanneer je een sidequest voltooit, krijg je een notificatie, maar ook deze werd te subtiel weergegeven, waardoor ik herhaaldelijk het relevante menu opende om diens progressie beter in de gaten te houden. Het scherm waar de leeskaart zich bevindt, is ook niet altijd even behulpzaam, vooral in de grotere secties van een gebied. Men aarzelde niet om tutorial prompts te activeren, maar af en toe hebben ze raar genoeg een late timing of praten ze niet eens over een pertinent aspect. Onbenullige mankementen, als je ze zo kunt benoemen, maar hopelijk overweegt het team om zoiets in een patch recht te zetten.
Conclusie
Op zichzelf is Gestalt: Steam & Cinder een prima game, maar het heeft de pech dat de laatste tijd massa’s capabele Metroidvania’s verschenen. Metamorphosis Games beging geen fatale misstappen met hun titel en de presentatie ervan is zelfs van hoge kwaliteit, maar specifieke gameplay-componenten spreken helaas niet voldoende tot de verbeelding. Het mist unieke ideeën die je meteen vastgrijpen, iets waar de ontwikkelaars de kans voor hadden vanwege de technologisch geavanceerde steampunk-setting van het universum. Voor mij was het spel ook te lineair, met te veel nadruk op een verhaal dat me nauwelijks boeide. Omdat Metroidvania’s me amuseren, genoot ik met andere woorden van Gestalt: Steam & Cinder, maar in een zekere zin verwachtte ik er ook meer van.
Pro
- Verrukkelijke pixel art
- Bestuurt goed
- Campagne is niet te lang
Con
- Lineair level design
- Generieke vaardigheden
- Te veel focus op het ongeïnspireerde verhaal
7
Over
Beschikbaar vanaf
16 juli 2024
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
Genre
- Metroidvania
Ontwikkelaar
- Metamorphosis Games
Uitgever
- Fireshine Games
Website
Laatst bewerkt:
