Op BeyondGaming hoeven we niemand te vertellen dat gamemuziek al lang niet meer enkel een verzameling van bliepjes en toontjes is. Ons geliefde medium heeft al lang de kaap van volwassenheid bereikt en is uitgegroeid tot een vorm van entertainment die de filmindustrie naar de kroon steekt. De budgetten zijn groot en de verhalen die games brengen groots; daar horen navenante soundtracks bij. Die populariteit is ook het Antwerp Symphony Orchestra niet ontgaan, dat voor het eerst haar schouders zette onder een avond waarop enkele markante muziekstukken uit de wondere gamingwereld centraal stonden. Gamemuziek in concert is uiteraard een wat knullige titel, maar de lading die deze vlag dekte was dat geenszins.
Je zag het al aan enkele t-shirts en verdwaald aandoende snoetjes toen we de zware deuren van de statige Koningin Elisabethzaal openduwden. Heel wat bezoekers hadden duidelijk nog nooit voet gezet in de thuis van het Antwerpse symfonisch orkest. Tegelijk raakten we ook aan de praat met habitués die duidelijk hun Schubert van een Mahler kunnen onderscheiden, maar nog nooit van Final Fantasy of Skyrim hadden gehoord. Dat de bedoeling van het Antwerp Symphony Orchestra om een brug te slaan tussen twee werelden een geslaagde zet was, lijkt dan ook duidelijk. Een publiek dat nog nooit zijn weg naar een symfonisch optreden had gevonden, kreeg een laagdrempelige introductie en de trouwe bezoekers ontdekten een hele nieuwe stroming binnen de symfonische muziek.
© Foto: Vincent Callot
De spits werd erg matter-of-fact afgebeten toen dirigent Stefan Geiger het podium betrad en de eerste noten van de suite van Grim Fandango werden afgevuurd. Wie de klassieker van Double Fine kent, weet uiteraard dat de soundtrack erg veel speelse toetsen uit de jazz bevat, wat ervoor zorgde dat het als het perfecte instapstuk voelde. Alsof het Antwerp Symphony Orchestra en dirigent Geiger duidelijk wilden maken aan de volle zaal dat het geen avond vol stoffige bombast zou worden, maar eerder een amusante viering. Na dit eerste stuk werd gastpresentator Michael Van Peel het podium opgebracht om de rest van de avond in te leiden, met een resem aan platitudes en dad jokes rond het medium gaming. Veel verder dan opmerken hoe hard de muziek geëvolueerd is sinds Pong en herinneringen ophalen aan Vice City kwam Van Peel niet, maar het onderstreepte wel verder het wat informele karakter van deze symfonische avond.
Dat een orkest als het Antwerp Symphony Orchestra een geoliede machine is, werd duidelijk aan hoe razendsnel de pauze voorbijvloog. Snel een drankje en een sanitaire stop, en op nog geen kwartier waren we alweer klaar voor deel twee, dat volgens Michael Van Peel nog een stuk ‘graver’ zou worden. Dat viel uiteraard toe te schrijven aan het Octopuskoor, dat zich mee op het podium had gevoegd, boven het orkest. Ongeveer zestig zangstemmen, de helft vrouwen, de helft mannen, dat maakt de situatie uiteraard al snel ‘graver’. Dat de stukken in dit tweede deel ook voluit voor de epiek gingen, helpt uiteraard ook behoorlijk. Zo is Escape uit The Last Guardian altijd al een stuk muziek geweest dat een indruk bij me maakte. The Last Guardian is een van die games die een emotioneel plekje in mijn hart heeft ingenomen, en Escape zorgde dan ook voor een kippenvelmomentje. Wondermooi is de enige manier om het te omschrijven.
Het enthousiasme van de zaal werd duidelijk met erg veel waardering ontvangen door Geiger, die de hele avond erg expressief stond te dirigeren en enorm erkentelijk was naar zijn muzikanten op het podium. Het zorgde ervoor dat de Elisabethzaal niet één, maar twee toegiften kreeg. De eerste, die moest Geiger niet eens aankondigen, die kende iedereen door en door. De suite van Super Mario was dan ook een majestueus mooie trip down memory lane, waarin alle iconische riedeltjes sfeervol de revue mochten passeren. Sogno di Volare uit Civilization VI sloot de avond finaal af, en voelde als een uitbundig uitroepteken, muzikale perfectie van een koor en orkest van wereldklasse.
Je zag het al aan enkele t-shirts en verdwaald aandoende snoetjes toen we de zware deuren van de statige Koningin Elisabethzaal openduwden. Heel wat bezoekers hadden duidelijk nog nooit voet gezet in de thuis van het Antwerpse symfonisch orkest. Tegelijk raakten we ook aan de praat met habitués die duidelijk hun Schubert van een Mahler kunnen onderscheiden, maar nog nooit van Final Fantasy of Skyrim hadden gehoord. Dat de bedoeling van het Antwerp Symphony Orchestra om een brug te slaan tussen twee werelden een geslaagde zet was, lijkt dan ook duidelijk. Een publiek dat nog nooit zijn weg naar een symfonisch optreden had gevonden, kreeg een laagdrempelige introductie en de trouwe bezoekers ontdekten een hele nieuwe stroming binnen de symfonische muziek.
© Foto: Vincent Callot
Tijdloze grandeur ontmoet moderne technologie
Los van het onderwerp van de muziek, kun je toch niet om de sfeer heen die gepaard gaat met een optreden als dit in de Elisabethzaal. Het is een plek die een soort tijdloze grandeur uitstraalt, met een vleugelpiano in de lounge en het strakke design van de zaal, met dat reusachtige podium dat plaats biedt aan ongeveer 90 musici. Er hangt een sfeer van klasse en muzikale verwachting, die opgepookt wordt omdat je al ruim voor het betreden van de zaal het geluid hoort van strijkinstrumenten die gestemd worden. We plaatsten ons dan ook maar wat graag in ons zitje, voor een avond waar het verloop minutieus beschreven stond in het programmaboekje, tot de exacte tijdsduur van elk stuk in kwestie toe.De spits werd erg matter-of-fact afgebeten toen dirigent Stefan Geiger het podium betrad en de eerste noten van de suite van Grim Fandango werden afgevuurd. Wie de klassieker van Double Fine kent, weet uiteraard dat de soundtrack erg veel speelse toetsen uit de jazz bevat, wat ervoor zorgde dat het als het perfecte instapstuk voelde. Alsof het Antwerp Symphony Orchestra en dirigent Geiger duidelijk wilden maken aan de volle zaal dat het geen avond vol stoffige bombast zou worden, maar eerder een amusante viering. Na dit eerste stuk werd gastpresentator Michael Van Peel het podium opgebracht om de rest van de avond in te leiden, met een resem aan platitudes en dad jokes rond het medium gaming. Veel verder dan opmerken hoe hard de muziek geëvolueerd is sinds Pong en herinneringen ophalen aan Vice City kwam Van Peel niet, maar het onderstreepte wel verder het wat informele karakter van deze symfonische avond.
Verre van stoffig
Hoeveel een orkest als het Antwerp Symphony Orchestra kan toevoegen aan een compositie, werd meteen duidelijk in het tweede stuk van de avond: de suite van Clash of Clans. Die is op zijn zachtst gezegd in de game zelf niet bepaald indrukwekkend, maar kreeg vleugels op het podium dankzij de veel rijkere invulling die het kreeg aangemeten. Psychonauts II, net als Grim Fandango van de hand van Peter McConnell, was een eerste echt hoogtepunt. Het is wederom een verre van belegen soundtrack, die vol met dromerige elementen en gekkigheden zit, en ze kreeg voluit de kans om te schitteren. De perfecte akoestiek van de zaal zorgde ervoor dat je elke nuance kon oppikken, van de wisselwerking tussen de violen en de cello’s, tot een speels orgeltje en de meest bizar klinkende fluit ooit. Het eerste deel werd verder afgerond met Chrono Cross, dat erg mooi wisselde tussen grootse epiek en kleine intimiteit, en The Storm King uit Fortnite.De muziek schakelde prachtig tussen grootse momenten en kleinschalige intimiteit, afgewisseld met wat speelsheid.
Dat een orkest als het Antwerp Symphony Orchestra een geoliede machine is, werd duidelijk aan hoe razendsnel de pauze voorbijvloog. Snel een drankje en een sanitaire stop, en op nog geen kwartier waren we alweer klaar voor deel twee, dat volgens Michael Van Peel nog een stuk ‘graver’ zou worden. Dat viel uiteraard toe te schrijven aan het Octopuskoor, dat zich mee op het podium had gevoegd, boven het orkest. Ongeveer zestig zangstemmen, de helft vrouwen, de helft mannen, dat maakt de situatie uiteraard al snel ‘graver’. Dat de stukken in dit tweede deel ook voluit voor de epiek gingen, helpt uiteraard ook behoorlijk. Zo is Escape uit The Last Guardian altijd al een stuk muziek geweest dat een indruk bij me maakte. The Last Guardian is een van die games die een emotioneel plekje in mijn hart heeft ingenomen, en Escape zorgde dan ook voor een kippenvelmomentje. Wondermooi is de enige manier om het te omschrijven.
De E van Epiek
One Winged Angel uit Final Fantasy VII was dan weer het moment voor het koor om de verbale spierballen te laten rollen. Niks indrukwekkender om een gevaarlijke god auditief gewicht mee te geven, dan een volledig koor dat “Gloria a Deus, Sephiroth!” staat te zingen. Voor wie dat allemaal nog niet indrukwekkend genoeg was, kregen we de hoogtepunten uit The Elder Scrolls V: Skyrim van Jeremy Soule voorgeschoteld. Far Horizons blijft na al die jaren emotioneel beklijvend, een stuk dat speelt met de allure van avontuur en het gewicht van verwachtingen en de tragiek van gedoemde voorspellingen. Dragonborn is dan weer een muzikale triomftocht die des te meer imponeert wanneer dat koor “Dovahkiin, Dovahkiin” staat te zingen om het vervullen van de lotsbestemming te bezegelen. Dat ook Ori and the Blind Forest duidelijk een warme reactie oproept bij de zaal, werd duidelijk toen enkele fans een vlag van de game lieten zakken van het balkon. Een schouwspel dat je bij een renditie van Vivaldi niet zou verwachten, maar bij Gamemuziek in concert dus helemaal a propos aanvoelde. Het voelde aan als een soort viering, en dan mag er al eens met een vlag worden gewapperd. World of Warcraft, nog steeds een van de grootste games aller tijden, sloot het programma af, waarna dirigent Geiger en het getalenteerde orkest en koor een oververdiende staande ovatie kregen.Het enthousiasme van de zaal werd duidelijk met erg veel waardering ontvangen door Geiger, die de hele avond erg expressief stond te dirigeren en enorm erkentelijk was naar zijn muzikanten op het podium. Het zorgde ervoor dat de Elisabethzaal niet één, maar twee toegiften kreeg. De eerste, die moest Geiger niet eens aankondigen, die kende iedereen door en door. De suite van Super Mario was dan ook een majestueus mooie trip down memory lane, waarin alle iconische riedeltjes sfeervol de revue mochten passeren. Sogno di Volare uit Civilization VI sloot de avond finaal af, en voelde als een uitbundig uitroepteken, muzikale perfectie van een koor en orkest van wereldklasse.
Conclusie
Gamemuziek in concert was een prachtige brug tussen de wereld van het symfonische orkest en de soundtracks die sommige van onze favoriete games kleur wisten te geven. De meesterlijk uitgevoerde composities zorgden voor herinneringen, emoties en schoonheid die een nagenoeg uitverkochte Elisabethzaal wist te vervoeren. In juni volgend jaar komt er een nieuwe editie die de titel Gamemuziek Unplugged krijgt, waar stukken uit BioShock en Assassin’s Creed gebracht zullen worden. Een mooie traditie lijkt dus geboren.
Pro
- Muzikaal hoogstaand
- Sterke, niet voor de hand liggende stukken zoals Psychonauts II
- Sloeg perfect een brug tussen twee gescheiden werelden
Con
- Halo had het echt helemaal 'af' gemaakt.
9
