Digimon heeft altijd een wat vreemde plaats ingenomen in het landschap van monstervangende rollenspellen. Iedereen kent de naam, heel wat spelers hebben nostalgie voor de anime of de oudere games, maar toch lijkt de reeks zelden op dezelfde vanzelfsprekende aandacht te kunnen rekenen als enkele van haar bekendere genregenoten. De competitie ligt zeer hoog in het genre met games zoals Persona, Pokémon en Shin Megami Tensei. Met Digimon Story Time Stranger krijgt de reeks opnieuw een stevige kans om te tonen waar ze goed in is: digitale monsters verzamelen, laten evolueren, opnieuw opbouwen en in gevechten gooien waar vooral de samenstelling van je team centraal staat. Voelt dit avontuur fris genoeg aan op een nieuw platform? Wat is er nieuw ten opzichte van de originele releases vorig jaar? Hieronder lees je het.
Na een veertigtal uren met Digimon Story Time Stranger
op Nintendo Switch 2 is het antwoord ergens in het midden te vinden. Dit is één van de betere Digimon-games, maar wel eentje die vooral overeind blijft dankzij zijn Digimon en niet door zijn alledaagse verhaal, wereldopbouw of kerkerontwerp. Wie graag urenlang aan teams sleutelt, evolutiepaden uitpluist en op een vlotte manier ervaring verzamelt, zal hier heel wat plezier uit halen. Wie hoopt op een meeslepend avontuur dat zich kan meten met de betere moderne JRPG’s, zal sneller botsen op de beperkingen van een game die te weinig nieuw doet met de klassieke JRPG-formule.
Dat wil niet zeggen dat er niets te beleven valt. De Digimon zelf stelen gelukkig voortdurend de show. Elke nieuwe ontmoeting, evolutie of toevoeging aan je team zorgt voor een kleine prikkel om verder te spelen. Daar zit ook meteen de grootste sterkte van de game: het plezier komt niet uit de vraag wat er in het volgende verhaalmoment zal gebeuren, maar uit welke Digimon je straks kunt vrijspelen, laten groeien of vervangen door een betere keuze. Time Stranger is op dat vlak duidelijk verwant aan games als Shin Megami Tensei en Persona, met een focus op eigenschappen, sterktes, zwaktes en het optimaliseren van je groep. Alleen mist het de sfeer, spanning en verhalende kracht die die reeksen zo memorabel maken.
Toch heeft dat systeem ook een keerzijde. Omdat het spel zo sterk leunt op grinden en teambeheer, vallen de zwakkere omgevingen extra hard op. De eerste vijf uur brengen je bijvoorbeeld veel te lang door in eenzelfde rioolachtige omgeving. Dat is niet alleen visueel saai, maar ook structureel vermoeiend. Gangen lijken op elkaar, gevechten herhalen zich snel en het gevoel van avontuur maakt plaats voor routine. Een JRPG mag gerust lineair zijn, maar dan moet die lijn wel interessant blijven. Hier voelt de game soms alsof hij je veel te lang in dezelfde lus houdt voor hij opnieuw iets nieuws probeert te tonen.
Een ander systeem dat minder goed werkt, is de Digifarm. Op papier snap je meteen wat het nut ervan is. Je kunt Digimon daar onderbrengen, laten groeien en beheren buiten je actieve team. In de praktijk voelt het vooral als een verplicht menu dat weinig spelplezier oplevert. Het is niet fijn genoeg uitgewerkt om echt als rustpunt te dienen en niet interessant genoeg om er met enthousiasme tijd in te steken. Gelukkig lijkt het perfect mogelijk om het grootste deel van de game te spelen zonder er al te veel aandacht aan te besteden. Dat is ergens een opluchting, maar ook een gemiste kans. In een spel dat zo sterk draait rond het opbouwen van Digimon had net die farm een leukere, persoonlijkere laag kunnen toevoegen.
Na een veertigtal uren met Digimon Story Time Stranger
Een digitaal avontuur met weinig verrassingen
Digimon Story Time Stranger begint met een opzet die grootser klinkt dan ze in de praktijk aanvoelt. De menswereld en de Digital World raken met elkaar verbonden, er is sprake van tijdreizen, parallelle werelden en een dreiging die alles op losse schroeven zet. Het zijn de bouwstenen voor een verhaal dat groots, mysterieus en emotioneel zou kunnen worden, maar in de eerste uren komt het allemaal vrij vlak over. Personages praten veel, termen worden op je afgevuurd en het spel probeert voldoende gewicht aan de situatie te geven, maar echt meeslepend wordt het zelden. De game wil duidelijk groter aanvoelen dan een simpele tocht van gevecht naar gevecht, alleen ontbreekt de finesse om die ambitie helemaal waar te maken.Dat wil niet zeggen dat er niets te beleven valt. De Digimon zelf stelen gelukkig voortdurend de show. Elke nieuwe ontmoeting, evolutie of toevoeging aan je team zorgt voor een kleine prikkel om verder te spelen. Daar zit ook meteen de grootste sterkte van de game: het plezier komt niet uit de vraag wat er in het volgende verhaalmoment zal gebeuren, maar uit welke Digimon je straks kunt vrijspelen, laten groeien of vervangen door een betere keuze. Time Stranger is op dat vlak duidelijk verwant aan games als Shin Megami Tensei en Persona, met een focus op eigenschappen, sterktes, zwaktes en het optimaliseren van je groep. Alleen mist het de sfeer, spanning en verhalende kracht die die reeksen zo memorabel maken.
Bouwen, breken en opnieuw beginnen
Waar Digimon Story: Time Stranger wel sterk in is, is het laten opbouwen van je team. Digimon verzamelen en laten groeien gaat verrassend vlot, waardoor je nooit lang het gevoel hebt dat je vastzit in een traag of log systeem. Ervaring verzamelen voelt soepel aan en het spel moedigt je aan om te experimenteren met verschillende evoluties. Het fijne is dat evolueren hier niet gewoon een rechte lijn omhoog is. Je bent voortdurend aan het nadenken over welke richting je uit wil, of je een Digimon beter even terugzet om sterker opnieuw op te bouwen, en hoe je team als geheel beter kan functioneren. Dat geeft de game een prettige cadans die ervoor zorgt dat zelfs eenvoudige gevechten niet helemaal nutteloos aanvoelen. De autobattle is daarbij een onverwacht grote troef. In veel JRPG’s voelt automatisch vechten als een optie die je hoogstens gebruikt wanneer je eigenlijk niet meer wil opletten, maar hier past het goed bij de structuur van de game. Omdat je vaak gewone gevechten afwerkt om ervaring, materialen of vooruitgang te verzamelen, is het aangenaam dat je niet elke aanval manueel moet afwerken. Het tempo blijft hoog en je kunt je aandacht vooral richten op het grotere plaatje: welke Digimon groeien, welke evoluties komen dichterbij en welke leden van je team zijn aan vervanging toe? Voor een spel waarin herhaling onvermijdelijk een grote rol speelt, is die vlotheid echt belangrijk.Digimon Story Time Stranger is op zijn best wanneer je niet bezig bent met het verhaal, maar met je team.
Toch heeft dat systeem ook een keerzijde. Omdat het spel zo sterk leunt op grinden en teambeheer, vallen de zwakkere omgevingen extra hard op. De eerste vijf uur brengen je bijvoorbeeld veel te lang door in eenzelfde rioolachtige omgeving. Dat is niet alleen visueel saai, maar ook structureel vermoeiend. Gangen lijken op elkaar, gevechten herhalen zich snel en het gevoel van avontuur maakt plaats voor routine. Een JRPG mag gerust lineair zijn, maar dan moet die lijn wel interessant blijven. Hier voelt de game soms alsof hij je veel te lang in dezelfde lus houdt voor hij opnieuw iets nieuws probeert te tonen.
Degelijke Switch 2-versie, met concessies
Op Nintendo Switch 2 ziet Digimon Story Time Stranger er best oké uit. Verwacht geen technische krachttoer, maar de Digimon ogen kleurrijk, de gevechten zijn helder leesbaar en de algemene presentatie doet wat ze moet doen. Vooral in draagbare stand komt de game vaak goed tot zijn recht, omdat het kleinere scherm de eenvoudige omgevingen wat vriendelijker maakt. De modellen van de Digimon zijn duidelijk de blikvangers en daar heeft de game ook het meeste zorg in gestoken. Voor fans is het leuk om zoveel bekende en minder bekende wezens netjes in beeld te zien verschijnen, met aanvallen die voldoende flair hebben zonder dat het tempo eronder lijdt. Toch zijn er visuele minpunten. De opvallendste is aliasing, waardoor randen soms kartelig ogen. Dat valt vooral op in grotere of kalere omgevingen, en net omdat die omgevingen niet altijd even boeiend zijn vormgegeven, springt het sneller in het oog. Het is geen ramp en het maakt de game zeker niet onspeelbaar, maar het draagt wel bij aan het gevoel dat Time Stranger technisch degelijk is zonder echt indruk te maken. Ook de wereld zelf mist vaak karakter. De Digital World zou een plek mogen zijn die verbaast, maar te vaak voelt ze aan als een reeks functionele zones waar je doorheen moet om bij het volgende gevecht of gesprek te komen.Een ander systeem dat minder goed werkt, is de Digifarm. Op papier snap je meteen wat het nut ervan is. Je kunt Digimon daar onderbrengen, laten groeien en beheren buiten je actieve team. In de praktijk voelt het vooral als een verplicht menu dat weinig spelplezier oplevert. Het is niet fijn genoeg uitgewerkt om echt als rustpunt te dienen en niet interessant genoeg om er met enthousiasme tijd in te steken. Gelukkig lijkt het perfect mogelijk om het grootste deel van de game te spelen zonder er al te veel aandacht aan te besteden. Dat is ergens een opluchting, maar ook een gemiste kans. In een spel dat zo sterk draait rond het opbouwen van Digimon had net die farm een leukere, persoonlijkere laag kunnen toevoegen.
Conclusie
Uiteindelijk is Digimon Story Time Stranger een standaard JRPG. De gevechten zijn vlot, het verzamelen en evolueren blijft leuk en de autobattle zorgt ervoor dat het tempo zelden volledig stilvalt. Tegelijk is het avontuur erg lineair, mist het verhaal overtuigingskracht en zijn de omgevingen vaak te repetitief om echt te blijven boeien. Voor Digimon-fans is dit absoluut een fijne titel om in huis te halen, het is zonder twijfel één van de betere digimon games. Voor spelers zonder sterke band met de reeks is het moeilijker om de tekortkomingen te negeren. Time Stranger is degelijk, soms verslavend en vaak charmant, maar zelden bijzonder.
Pro
- Eén van de betere Digimon-games
- Niet grindy
- Uitgebreid rooster van Digimon
Con
- Gemiddeld verhaal
- Saai design van de dungeons
- De wereld mist karakter
7
Over
Beschikbaar vanaf
10 juli 2026
Gespeeld op
- Nintendo Switch 2
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- JRPG
Ontwikkelaar
- Media.Vision
Uitgever
- Bandai Namco Entertainment
