De keerzijde van het succes blijft vaak verborgen onder een sluier van onoplettendheid en miskenning, waarbij de gehele identiteit van een publieke figuur vorm aanneemt aan alles wat de samenleving denkt te weten.
Iedereen kent haar naam, en slechts weinigen de persoon. Marianne Faithfull, de Britse popster met haar karakteristieke, vrijgevochten stem, raakte in de geschiedschrijving verstrikt in een patroon van onbegrip en tekortkoming. De vrouwelijke artieste die ze was werd nauwelijks benaderd als een autonoom individu met talent, intellect en een eigen stem, maar als een product van alles wat haar werd aangereikt.
Marianne Faithfull blikt samen met George MacKay terug op haar carrière als popzangeres en de vele tegenslagen die ze heeft meegemaakt. MacKay interviewt Marianne met veel tact en respect, en precies daarin vindt ze zichtbaar plezier. In een fictieve opzet van The Ministry of Not Forgetting zetten regisseurs Jane Pollard en Iain Forsyth een portret van Marianne neer dat ze verdient, en proberen ze recht te zetten wat de wereld haar ooit fout heeft gedaan.
Jane Pollard en Iain Forsyth suggereren in ‘Broken English’ vervolgens dat herinneringen niet vastliggen, maar voortdurend kunnen worden herzien. Menselijke reflectie en redenering maken het mogelijk om bestaande beelden bij te sturen, en terug te herstellen. Dat krijgt een actuele dimensie wanneer je bedenkt hoe een AI vandaag een memoir van Marianne Faithfull zou samenstellen uit een daverend vervuilde datacloud van vooroordelen, domme interviews en sensationele krantenartikels. De gegevens uit het verleden bevatten dus niet alleen feiten, maar ook de manier waarop die ooit werden beschreven, waardoor de publieke perceptie vaak in een verwrongen richting werd gestuurd.
“Je hebt geen donker verdriet nodig om een groot artiest te zijn, maar het biedt vaak een toegankelijk kader om een kunstenaarsleven te begrijpen”, vertelt Faithfull. De meer intieme scènes, zoals het studiobezoek met Nick Cave en de passage van Suki Waterhouse verschuiven de aandacht van de mythe naar de maker zelf. Het laat zien hoe Faithfulls artistieke erfenis blijft doorwerken over generaties heen. Gelijknamig aan een van haar bekendste nummers, brengen Pollard en Forsyth een krachtig lofdicht aan een ster die, ondanks alle tegenwind en vermoeidheid, is blijven stralen. Broken English toont een manier van documentaire maken die nieuw en fris is, waarbij de fictieve opzet van The Ministry of Not Forgetting flink resoneert met onze werkelijkheid. het toont ons dat we niet altijd hoeven te vertrouwen op wat we al kennen, maar op het opnieuw ontdekken, herzien en begrijpen van het verleden… en af en toe, kan het geen kwaad om te reflecteren op een manier zoals Marianne Faithfull eens zei, iconisch en onverschrokken: “Fuck’em”.
Iedereen kent haar naam, en slechts weinigen de persoon. Marianne Faithfull, de Britse popster met haar karakteristieke, vrijgevochten stem, raakte in de geschiedschrijving verstrikt in een patroon van onbegrip en tekortkoming. De vrouwelijke artieste die ze was werd nauwelijks benaderd als een autonoom individu met talent, intellect en een eigen stem, maar als een product van alles wat haar werd aangereikt.
Een zoektocht naar weerklank
The Ministry of Not Forgetting, met Tilda Swinton aan het roer als “The Overseer” en George MacKay als “The Record Keeper”, probeert herinneringen op te halen in de hoop dat ze weerklank vinden. Marianne Faithfull, wordt zo het middelpunt van een reflectie op herinnering en representatie. Het is een ode aan haar carrière, haar leven, haar iconische status en haar artistieke talent, gezien door de lens van het maakproces van een documentaire. Wanneer ze de ruimte en aandacht vindt die ze verdient, spreekt ze met een open hart over haar carrière en ervaring in de schaduw van haar entourage.Despite all of these things, I’ve actually been living a rather lovely life.
Marianne Faithfull blikt samen met George MacKay terug op haar carrière als popzangeres en de vele tegenslagen die ze heeft meegemaakt. MacKay interviewt Marianne met veel tact en respect, en precies daarin vindt ze zichtbaar plezier. In een fictieve opzet van The Ministry of Not Forgetting zetten regisseurs Jane Pollard en Iain Forsyth een portret van Marianne neer dat ze verdient, en proberen ze recht te zetten wat de wereld haar ooit fout heeft gedaan.
Onverstand, banalisering en tekortkoming
Sister Morphine is een nummer dat illustreert hoe anders naar mannen en vrouwen werd gekeken binnen de muziekwereld. Onderwerpen waar mannelijke artiesten mee werden geassocieerd, kregen bij vrouwelijke artiesten vaak een andere lading. In interviews met Marianne ging het dan ook opvallend vaak over affaires, haar veranderende uiterlijk of haar verhouding tot andere artiesten, terwijl er minder aandacht uitging naar haar kunstenaarschap, en haar vak. Ook Faithfull was soms de weg kwijt, zoals veel van haar muzikale collega’s, maar die episodes lijken een opvallend prominente plaats te hebben gekregen in de manier waarop ze herinnerd wordt. Toch schuilt haar puurheid net in haar authenticiteit: niet noodzakelijk in een onberispelijk imago of een kuis taalgebruik, maar in haar bereidheid om zichzelf te tonen zoals ze was.Jane Pollard en Iain Forsyth suggereren in ‘Broken English’ vervolgens dat herinneringen niet vastliggen, maar voortdurend kunnen worden herzien. Menselijke reflectie en redenering maken het mogelijk om bestaande beelden bij te sturen, en terug te herstellen. Dat krijgt een actuele dimensie wanneer je bedenkt hoe een AI vandaag een memoir van Marianne Faithfull zou samenstellen uit een daverend vervuilde datacloud van vooroordelen, domme interviews en sensationele krantenartikels. De gegevens uit het verleden bevatten dus niet alleen feiten, maar ook de manier waarop die ooit werden beschreven, waardoor de publieke perceptie vaak in een verwrongen richting werd gestuurd.
“Je hebt geen donker verdriet nodig om een groot artiest te zijn, maar het biedt vaak een toegankelijk kader om een kunstenaarsleven te begrijpen”, vertelt Faithfull. De meer intieme scènes, zoals het studiobezoek met Nick Cave en de passage van Suki Waterhouse verschuiven de aandacht van de mythe naar de maker zelf. Het laat zien hoe Faithfulls artistieke erfenis blijft doorwerken over generaties heen. Gelijknamig aan een van haar bekendste nummers, brengen Pollard en Forsyth een krachtig lofdicht aan een ster die, ondanks alle tegenwind en vermoeidheid, is blijven stralen. Broken English toont een manier van documentaire maken die nieuw en fris is, waarbij de fictieve opzet van The Ministry of Not Forgetting flink resoneert met onze werkelijkheid. het toont ons dat we niet altijd hoeven te vertrouwen op wat we al kennen, maar op het opnieuw ontdekken, herzien en begrijpen van het verleden… en af en toe, kan het geen kwaad om te reflecteren op een manier zoals Marianne Faithfull eens zei, iconisch en onverschrokken: “Fuck’em”.
Conclusie
Broken English is een krachtige docu die je achterlaat met een diep gevoel van onrechtvaardigheid, verdeeldheid en ongemak. Marianne Faithfull werd in de steek gelaten door de geschiedenis: de stem van een leven, niet altijd even makkelijk, vervat in zowel tragedie als geluk. Het is nu aan ons om deze herinneringen te blijven betwisten en de maaksels van gedateerde maatschappelijke opinies te doorprikken met een menselijke blik.
Pro
- Verfrissendde verteltechniek
- Treffend
- Authentiek
Con
- -
9
Over deze film
Beschikbaar vanaf
24 juni 2026
Genre
- Documentaire
Speelduur
96 minuten
Regie
Jane Pollard, Iain Forsyth
Cast
Mariannne Faithfull, Tilda Swinton, George MacKay, Nick Cave
Uitgever
Paradiso
