Weet je … Pumpkin Jack, het vorige project van het team bij Evil Raptor, was eigenlijk zo slecht nog niet! Ik zou nu niet zeggen dat het in veel gebieden dermate uitblonk, maar achteraf bekeken stond het me wel aan. Er scheelde weinig aan de besturing, de campagne kon je op een vijftal uur uitspelen, het legde net genoeg twists op tafel om het niet beu te worden en het bevatte een levendige soundtrack. Best aangenaam, die orthodoxe en parodie-achtige platformer! Middeleeuwse fantasie verliet men echter voor hun nieuwste game, want voor Akimbot opteerde men (zoals de naam het al verklapt) eerder voor een futuristische setting. Robotten, geweren, ruimteschepen en meer van dat soort science-fiction spektakel.
Kort na aanvang van de campagne vielen de onderliggende inspiraties al op. Akimbot is ongeveer Evil Raptors poging tot een Ratchet & Clank-achtige belevenis, oftewel een 3D-platformer waar je ook naar hartenlust de trekker van verscheidene vuurwapens mag overhalen. Bijlange niet zo grimmig als het op papier klinkt, want net als Insomniacs vroeger werk overgoot men deze vertrouwde combinatie met een komische toon. Een gevoel voor humor waar ik me jammer genoeg zelden mee amuseerde, grotendeels vanwege de twee enerverende hoofdpersonages. De dynamiek tussen Exe (de onwillige held van dienst) en Shipset (z’n ongewenste partner-in-crime) was voor mij alvast geen schot in de roos. Exe is van begin tot eind humeurig en edgy – misschien een pluspunt voor fans van Shadow the Hedgehog – terwijl Shipset een domme en immer luidruchtige handlanger is. Iemand die nooit weet wanneer hij feitelijk moet zwijgen, ongeacht hoe hard ik ook zat te bidden dat hij dat zou doen.
De gameplay ter vergelijking was meer to-the-point en behield meestal een zekere simpliciteit. Spontaan afwisselen tussen het huppelen, het mikken plus schieten van je arsenaal, het verrichten van een dodge en het uitvoeren van mêlee-aanvallen verliep allemaal van een leien dakje, waardoor ik me vaak vermaakte tijdens vijandelijke confrontaties. Wat me op het vlak van besturing wel een beetje stoorde, is dat je raar genoeg enkel de knoppen voor toetsenbord en muis mocht configureren, in plaats dat het spel dit ook voor gamepads toelaat. Ondanks deze tekortkoming had ik echter geen moeite met het vluchtig uitschakelen van de oppositie, en het raken van de zwaktepunten van de (overigens leuke) baasgevechten evenmin. Evil Raptor wist wat men deed met de actie en over een frustrerende moeilijkheidsgraad hoef jij je hier ook geen zorgen over te maken, deels omdat de platforming je ook nooit met 'instant deaths' of soortgelijke valkuilen tracht uit te dagen.
Sommige van zulke stukjes waren op zich wel prima en er schuilen ook wendingen waarmee het team hun creativiteit tentoonstelde. Ik heb geen automatische afkeer van gimmicks, maar hier zijn ze ironisch genoeg één van de bronnen achter Akimbots eentonigheid. Samen met enkele levels die Evil Raptor qua tijdsduur geregeld met (min of meer) dezelfde ideeën bleef uitrekken. Ik maak hier enkel een punt van, omdat het spel je een drietal uren kon besparen, mits zulke onderdelen gezamenlijk werden ingekort, ten voordele van de pacing van de campagne. Voor sommigen misschien een kieskeurige klacht, aangezien men Akimbot tegen een aantrekkelijke standaardprijs verkoopt …
Wat kan ik je ten slotte vertellen over de technische aspecten van het spel? Ten eerste: er is hier geen sprake van shader pre-compilation, dus een lichtjes fluctuerende framerate telkens je iets nieuws tegen het lijf stoot, is bij deze gegarandeerd. Ten tweede: Evil Raptor schatte de systeemvereisten te hoog in. Na wat sleutelen in het Graphics-menu kon m’n pc (GTX 1080Ti plus Intel i7-7700K @ 4.20GHz) nog z’n kop boven water houden met Medium en High Settings, ondanks dat men eerder een RTX 3060 Ti en een semi-recente Ryzen CPU aanbevool. Enkel bij bepaalde plekken gedurende de eerste level en de slotfase kon het zestig frames per seconde niet even goed volhouden, zij het om verschillende redenen. De framerate kelderde respectievelijk omdat de Unreal Engine blijkbaar last had met de transparantie van de vegetatie als de camera te dicht in de buurt kwam, en omdat de slotfase toch wel indrukwekkende scènes presenteert. Akimbot is ten derde een notabele grafische evolutie tegenover Pumpkin Jack, welke alles behalve over een lelijk uiterlijk beschikte, met onder meer fraaie landschappen en een aantal bombastische taferelen. Wel heerst er af en toe enige visuele onduidelijkheid midden in de combat, maar hiervoor moet een patch specifieke special effects aanpassen om dit soort mankement te verbeteren.
Kort na aanvang van de campagne vielen de onderliggende inspiraties al op. Akimbot is ongeveer Evil Raptors poging tot een Ratchet & Clank-achtige belevenis, oftewel een 3D-platformer waar je ook naar hartenlust de trekker van verscheidene vuurwapens mag overhalen. Bijlange niet zo grimmig als het op papier klinkt, want net als Insomniacs vroeger werk overgoot men deze vertrouwde combinatie met een komische toon. Een gevoel voor humor waar ik me jammer genoeg zelden mee amuseerde, grotendeels vanwege de twee enerverende hoofdpersonages. De dynamiek tussen Exe (de onwillige held van dienst) en Shipset (z’n ongewenste partner-in-crime) was voor mij alvast geen schot in de roos. Exe is van begin tot eind humeurig en edgy – misschien een pluspunt voor fans van Shadow the Hedgehog – terwijl Shipset een domme en immer luidruchtige handlanger is. Iemand die nooit weet wanneer hij feitelijk moet zwijgen, ongeacht hoe hard ik ook zat te bidden dat hij dat zou doen.
Robot Wars
Voor wat het waard is: de acteurs kunnen we hiervoor niet de schuld geven, want ze zijn ten minste hysterisch genoeg voor een game dat afhangt van diens manische attitude. Wat voor materiaal ze echter moesten verwoorden, dat is andere koek. Het voortdurende commentaar van Exe en Shipset leunt meestal in de richting van irritante opmerkingen waar iemand de klojo uithangt of het lukraak op z’n heupen kreeg, soms met catastrofale gevolgen voor het huidige doel dat het duo voor ogen had. Dit soort dialoog hoopte men als grappen te vermommen en men mengde het tegelijkertijd met flauwe ‘pop culture’ referenties die ik al tientallen keren hoorde, zoals onder meer een overbekende citaat uit Jurassic Park of Indiana Jones. Voor mij was de zogenaamde geestige instelling onsuccesvol in diens opzet en gewoon té opdringerig, tot het punt dat het me bij momenten zelfs van de gameplay afleidde.Voor mij was de zogenaamde geestige instelling onsuccesvol in diens opzet en gewoon té opdringerig ...
De gameplay ter vergelijking was meer to-the-point en behield meestal een zekere simpliciteit. Spontaan afwisselen tussen het huppelen, het mikken plus schieten van je arsenaal, het verrichten van een dodge en het uitvoeren van mêlee-aanvallen verliep allemaal van een leien dakje, waardoor ik me vaak vermaakte tijdens vijandelijke confrontaties. Wat me op het vlak van besturing wel een beetje stoorde, is dat je raar genoeg enkel de knoppen voor toetsenbord en muis mocht configureren, in plaats dat het spel dit ook voor gamepads toelaat. Ondanks deze tekortkoming had ik echter geen moeite met het vluchtig uitschakelen van de oppositie, en het raken van de zwaktepunten van de (overigens leuke) baasgevechten evenmin. Evil Raptor wist wat men deed met de actie en over een frustrerende moeilijkheidsgraad hoef jij je hier ook geen zorgen over te maken, deels omdat de platforming je ook nooit met 'instant deaths' of soortgelijke valkuilen tracht uit te dagen.
"Action and explosions through time and space"
Het tempo van de campagne daarentegen, daarvoor voel ik me geroepen om even te klagen. De campagne is relatief kort – ik had het na circa tien uur reeds uitgespeeld – en toch sleepte het te lang aan. Sommige delen namen immers te veel tijd in beslag, ongeacht hun werkelijke complexiteit, of werden later met een minimum van veranderingen herhaald. Instanties waar je achter het stuur van een wagen moest kruipen bijvoorbeeld – die nota bene al slipperig aanvoelt – maakten zich hieraan schuldig, maar ze zijn niet de enigen. Andere gimmicks kampen eveneens met problemen: overbodige stealth-secties waar uiteraard detectie moet vermijden, hoewel de patrouillerende bewakers vooral vijanden zijn die je voordien al (en daarna) tot schroot herleidde. Betrappen ze je, dan herlaadt het spel prompt je recentste checkpoint, laat staan dat het aantal mogelijke interacties tot “bukken” werd gereduceerd. Dat de ontwikkelaars hun game met voldoende variatie wouden bevoorraden, wil ik gerust toejuichen, maar oppervlakkige afleidingen (zoals de bovenstaande) mocht men voor mijn part achterwege laten.Spontaan afwisselen tussen het huppelen, het mikken plus schieten, dodges en mêlee-aanvallen verliep allemaal van een leien dakje ...
Sommige van zulke stukjes waren op zich wel prima en er schuilen ook wendingen waarmee het team hun creativiteit tentoonstelde. Ik heb geen automatische afkeer van gimmicks, maar hier zijn ze ironisch genoeg één van de bronnen achter Akimbots eentonigheid. Samen met enkele levels die Evil Raptor qua tijdsduur geregeld met (min of meer) dezelfde ideeën bleef uitrekken. Ik maak hier enkel een punt van, omdat het spel je een drietal uren kon besparen, mits zulke onderdelen gezamenlijk werden ingekort, ten voordele van de pacing van de campagne. Voor sommigen misschien een kieskeurige klacht, aangezien men Akimbot tegen een aantrekkelijke standaardprijs verkoopt …
Wat kan ik je ten slotte vertellen over de technische aspecten van het spel? Ten eerste: er is hier geen sprake van shader pre-compilation, dus een lichtjes fluctuerende framerate telkens je iets nieuws tegen het lijf stoot, is bij deze gegarandeerd. Ten tweede: Evil Raptor schatte de systeemvereisten te hoog in. Na wat sleutelen in het Graphics-menu kon m’n pc (GTX 1080Ti plus Intel i7-7700K @ 4.20GHz) nog z’n kop boven water houden met Medium en High Settings, ondanks dat men eerder een RTX 3060 Ti en een semi-recente Ryzen CPU aanbevool. Enkel bij bepaalde plekken gedurende de eerste level en de slotfase kon het zestig frames per seconde niet even goed volhouden, zij het om verschillende redenen. De framerate kelderde respectievelijk omdat de Unreal Engine blijkbaar last had met de transparantie van de vegetatie als de camera te dicht in de buurt kwam, en omdat de slotfase toch wel indrukwekkende scènes presenteert. Akimbot is ten derde een notabele grafische evolutie tegenover Pumpkin Jack, welke alles behalve over een lelijk uiterlijk beschikte, met onder meer fraaie landschappen en een aantal bombastische taferelen. Wel heerst er af en toe enige visuele onduidelijkheid midden in de combat, maar hiervoor moet een patch specifieke special effects aanpassen om dit soort mankement te verbeteren.
Conclusie
Bij afsluit had ik geen spijt van m’n tijd met Akimbot, want men stak de belangrijkste gameplay-componenten op competente wijze in elkaar, gepaard met fijne graphics voor een kleinschalig indie-project. De verkoopprijs mag er natuurlijk ook wel wezen. Desalniettemin had ik een hekel aan de stijl van humor, en de campagne kon een hardnekkig gevoel van repetitie niet afschudden wegens kwalitatief wisselvallige gimmicks, plus de soms te grote omvang wat betreft de algemene inhoud van een level. Ook mis ik wat fantasie in het beschikbare arsenaal, waarmee Akimbot meer speelse inventiviteit kon uitdrukken. Kijk bijvoorbeeld naar Metal Arms: Glitch in the System, waar zelfs generieke toevoegingen (zoals een sniper rifle of een machinegeweer) met conceptueel interessante functies of nuances werden gegroepeerd. Akimbot is met andere woorden geen voltreffer ten opzichte van de wijde concurrentie, maar je kan er nog altijd plezier mee beleven, afhankelijk van je toleranties.
Pro
- De controls en de actievolle gameplay zijn in orde
- Grafisch capabel
- Relatief korte campagne
Con
- Langdurige levels, ondanks een campagne van tien uur
- Ergelijke komedie
- Soms slappe gimmicks
- Saaie wapens
6
Over
Beschikbaar vanaf
29 augustus 2024
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Platformer
- Shooter
Ontwikkelaar
- Evil Raptor
Uitgever
- PLAION
