Eigenlijk nooit gedacht dat ik in dit gedeelte van het forum zou posten, maar hier zijn we. Na 13 jaar blijkt onze relatie opeens aan een zijde draadje te hangen. Enkele weken geleden heeft mijn vriendin een brief aan mij gegeven waarin ze uitlegde dat ze zich emotioneel al jaren niet gehoord voelt. Op seksueel vlak is het ook al lang gene vette meer en de combinatie van die twee zorgt ervoor dat het voor haar niet meer houdbaar is.
Ik weet van mezelf dat ik een weinig empathisch en emotioneel persoon ben en heb inderdaad altijd de neiging om wat zijn ervaart als emotionele last foutief te interpreteren als 'ze is slechtgezind'. Vaak escaleren onze discussies ook dus leek het mij meestal veiliger om elke aanzet die ze geeft om zulke problemen te bespreken meteen af te blokken.
Tot enkele weken geleden die brief dan. Effe helemaal ingestort toen. Heel pijnlijk om opeens te beseffen dat je uw levenspartner, die je doodgraag ziet, niet gelukkig kan maken. Te meer omdat we tot enkele maanden daarvoor nog aan het praten waren over trouwen en kinderen. Die plannen staan dus ook op hold. En dat geeft best veel stress aangezien mijn enige kortetermijn doel nog was om een gezin te stichten. En met mijn 33 jaar zou het dus kunnen dat daar helemaal niets meer van in huis komt. Gefaald in één van mijn levensdoelen dus.
Gisteren de eerste sessie bij de relatietherapeut gehad. Een uur lang écht gepraat. Geen discussies, gewoon luisteren naar elkaar. Ik heb dat als zeer positief ervaren en ik hoop mijn vriendin ook. Benieuwd wat de volgende sessies nog gaan brengen. Ik hoop echt dat we hier nog uitgeraken. De wil om aan mezelf te werken heb ik zeker, maar mijn persoonlijkheid kan ik natuurlijk niet (volledig) veranderen. Hopelijk is dat voldoende.
