Ongewenste vragen in een sollicitatiegesprek

[Silence]

Toen ik pas in dienst was kwam N+2 ook bij mij zitten.
Zaken die positief waren op mijn evaluatiegesprek wou men omdraaien

De vraag "En als jullie kinderen krijgen, zie je dat nog mogelijk dan?" "Hoe denk je dat op te lossen als het zover is?"

Gewoon rustig gebleven en duidelijk gemaakt dat het 1. Een heel gevoelige vraag kan zijn (met pech zitten we in een zwaar traject of kunnen we niet zwanger geraken) en 2. Dat WIJ dat dat oplossen als gezin.

 

[Straddle]

Is dat nu zo moeilijk om te begrijpen dat niet iedereen er mee gediend is om persoonlijke vragen voorgeschoteld te krijgen van een volkomen vreemde?

Dan kan je überhaupt best niet gaan solliciteren, als je daar al niet tegen kan ...

Je kan je ook een beeld van de persoon vormen door gewoon de vragen te stellen die relevant zijn voor de job. Bv: indien er soms onregelmatig gewerkt moeten worden / gereisd moet worden, stel dan gewoon die vraag. En indien de sollicitant daar met persoonlijke achtergrond op WIL antwoorden dan zal die dat wel doen hoor

Het karakter van de persoon is ook belangrijk, wij hebben al eerder mensen aangeworven die technisch de skills hadden, maar op sociaal vlak gewoon niet pasten in de bedrijfscultuur. Dat is dan een tegenvaller voor zowel de werknemer als de werkgever. Daarom is het net belangrijk dat er hier naar gepolst wordt in een job interview.

 

[lammeken]

Om nog eens terug te komen op die vragen op een sollicitatiegesprek:
Mij hadden ze gevraagd of het ok was om mopjes te maken over mijn handicap .
Ik zag er niet meteen een probleem in maar vond het op die moment toch ook een vreemde vraag .

 

[iamhollywood]

Dan kan je überhaupt best niet gaan solliciteren, als je daar al niet tegen kan ...


Het karakter van de persoon is ook belangrijk, wij hebben al eerder mensen aangeworven die technisch de skills hadden, maar op sociaal vlak gewoon niet pasten in de bedrijfscultuur. Dat is dan een tegenvaller voor zowel de werknemer als de werkgever. Daarom is het net belangrijk dat er hier naar gepolst wordt in een job interview.

Je kan naar dat karakter evengoed met professioneel relevante vragen polsen. ‘Kan je een vb geven van een situatie waarbij?’ ‘Hoe heb je dit aangepakt?’ ‘Wat zijn zoals de grootste hindernissen die je bij een project hebt ondervonden en hoe ging je daarmee om?’ ‘Hoe zouden jouw collega’s jou omschrijven?’ ‘Hoe zou jij volgende activiteiten plannen, waar leg je de prioriteiten?’ etc
Uit professionele cases leer ik veel meer dan uit persoonlijke vragen die zich in het privéleven afspelen.
Bij twijfel kan ik altijd vragen of we referenties mogen afnemen.

Iemand die in een jeugdbeweging heeft gezeten en voetbal speelt kan evengoed een sociale vlinder zijn die op maandag er vaak onproductief bijloopt bij wijze van spreken eh . Voor mij is dat geen relevante vraag. Ik wil weten wat ik van die persoon op de werkvloer kan verwachten, rest boeit mij niet.

 

[SilentSpring]

Iemand die in een jeugdbeweging heeft gezeten en voetbal speelt kan evengoed een sociale vlinder zijn die op maandag er vaak onproductief bijloopt bij wijze van spreken eh .

Klinkt als een ex-collega van mij

In’t weekend allerlei activiteiten te doen en dan de week erop was er altijd wel iets.
Indien hij wel aanwezig was zag je dan dikwijls aan kwaliteit van het werk dat het half slapend was gedaan.

Edit: Ik had het onlangs in een andere topic nog over tijdsregistratie, gisteren was het weer van dat.

“Op x juni heb je 1u45 tekort”
Ik vul nog 45min aan, het laatste uur wist ik niet meer dus laat ik maar open.
Volgende reactie “klopt het dat je op x juni maar 7u gewerkt hebt”…

Op mijn reactie dat ik het laatste uur niet meer wist: “gelieve uren dagelijks in te geven”.
Jaja, allemaal goed en wel maar soms zit je in een bepaalde flow en kan een mens dat al eens vergeten zeker.
Waarschijnlijk zal dat iets overhead geweest zijn, maar dat mag dan ook weer niet te veel zo gezegd worden…

 

[Exorikos]

Je kan naar dat karakter evengoed met professioneel relevante vragen polsen. ‘Kan je een vb geven van een situatie waarbij?’ ‘Hoe heb je dit aangepakt?’ ‘Wat zijn zoals de grootste hindernissen die je bij een project hebt ondervonden en hoe ging je daarmee om?’ ‘Hoe zouden jouw collega’s jou omschrijven?’ ‘Hoe zou jij volgende activiteiten plannen, waar leg je de prioriteiten?’ etc
Uit professionele cases leer ik veel meer dan uit persoonlijke vragen die zich in het privéleven afspelen.
Bij twijfel kan ik altijd vragen of we referenties mogen afnemen.

Iemand die in een jeugdbeweging heeft gezeten en voetbal speelt kan evengoed een sociale vlinder zijn die op maandag er vaak onproductief bijloopt bij wijze van spreken eh . Voor mij is dat geen relevante vraag. Ik wil weten wat ik van die persoon op de werkvloer kan verwachten, rest boeit mij niet.

Ik zou niet weten welke vragen ik al dan niet mag stellen aan een kandidaat, uitgezonderd medische toestand en kinderwens. Het is inderdaad eenvoudiger (en duidelijker) om alle vragen te kaderen in de vereisten voor de job. "Je gaat soms later moeten blijven en dat is niet altijd planbaar. Hoe zie je dat in jouw situatie?" Vaak kom je op die manier wel al te weten hoe ze hun leven organiseren.

Bij jonge mensen ga ik er altijd vanuit dat ze nog kinderen willen. Uiteindelijk ben je ook jonge vaders vaak deels kwijt omdat ze (hopelijk) mee zorgen voor hun kinderen. Het ziekteverzuim dat de hoogte in gaat bij kinderen die naar de creche beginnen gaan etc.

 

[Cattadelic]

"Je gaat soms later moeten blijven en dat is niet altijd planbaar. Hoe zie je dat in jouw situatie?" Vaak kom je op die manier wel al te weten hoe ze hun leven organiseren.

Maar waarom is het relevant voor een werkgever om te weten hoe een potentiële werknemer zijn privéleven organiseert? Gewoon ja/nee op de vraag "is het een probleem indien er sporadisch (onverwacht) moet overgewerkt worden" lijkt me toch voldoende?

Moet jij dan absoluut weten of moemoe de kindjes van school kan ophalen als ik er niet op tijd geraak?

Sommige werkgevers (en vooral de KMO'tjes) denken toch te vaak dat de evenaar door hun gat loopt en dat ze god de vader zijn. Heb dat trouwens van dichtbij gezien bij mijn ouders hun bedrijf. No way in hell dat ik ooit in zo'n omgeving zou willen werken

 

[Exorikos]

Maar waarom is het relevant voor een werkgever om te weten hoe een potentiële werknemer zijn privéleven organiseert? Gewoon ja/nee op de vraag "is het een probleem indien er sporadisch (onverwacht) moet overgewerkt worden" lijkt me toch voldoende?

Moet jij dan absoluut weten of moemoe de kindjes van school kan ophalen als ik er niet op tijd geraak?

Sommige werkgevers (en vooral de KMO'tjes) denken toch te vaak dat de evenaar door hun gat loopt en dat ze god de vader zijn. Heb dat trouwens van dichtbij gezien bij mijn ouders hun bedrijf. No way in hell dat ik ooit in zo'n omgeving zou willen werken

Ja/nee-vragen zijn echt het vreselijkst soort aan vragen in een sollicitatie. Je wilt een idee krijgen of iemand een netwerk heeft om zoiets op te vangen bvb. Of het dan de bomma is of de buurvrouw of de nicht van de vrouw van de bakker maakt niet uit. Aangezien patiënten vaak niet willen wachten en soms niet kunnen wachten, heeft het ook niets te maken met de evenaar die door mijn/ons gat zou lopen.

Omgekeerd is het trouwens ook zinvol dat we tegenover de flexibiliteit die we vragen een beter beeld zetten van hoe we aan die persoon zinvolle flexibiliteit kunnen bieden. Als je vandaag probeert een eenzijdig verhaal op te hangen, dan ga je nooit personeel vinden. De meeste mensen hebben een overvloed aan keuze.

 

[iamhollywood]

Ja/nee-vragen zijn echt het vreselijkst soort aan vragen in een sollicitatie. Je wilt een idee krijgen of iemand een netwerk heeft om zoiets op te vangen bvb. Of het dan de bomma is of de buurvrouw of de nicht van de vrouw van de bakker maakt niet uit. Aangezien patiënten vaak niet willen wachten en soms niet kunnen wachten, heeft het ook niets te maken met de evenaar die door mijn/ons gat zou lopen.

Omgekeerd is het trouwens ook zinvol dat we tegenover de flexibiliteit die we vragen een beter beeld zetten van hoe we aan die persoon zinvolle flexibiliteit kunnen bieden. Als je vandaag probeert een eenzijdig verhaal op te hangen, dan ga je nooit personeel vinden. De meeste mensen hebben een overvloed aan keuze.

Dat is uw zaak niet of die persoon een netwerk heeft. Het is uw zaak evenmin of een jonge man een kinderwens heeft. Jij mag enkel aangeven dat de job enige flexibiliteit vraagt en vragen of die persoon dat ziet zitten. Jij kan enkel schetsen wat er verwacht wordt en hoe het er in de praktijk aantoe gaat. Wil je het risico op een falende aanwerving laag houden: wees dan eerlijk als je het praktijkbeeld schetst. De kandidaat zal zelf zijn/haar rekening wel maken. Wat voor nut heeft het dat JIJ zit te gissen of iets al dan niet haalbaar is voor die persoon?!
Is die persoon echt geïnteresseerd in wat jij als werkgever te bieden hebt zal die zelf in dialoog gaan van wat mogelijk is. Maar iemand droogweg vragen ‘heb jij kinderen en opvang bij noodgevallen’ vind ik een red flag. Laat dat nu net de reden zijn waarom HR vaak in interviews de soft skills checkt en business puur het inhoudelijke.

 

[Exorikos]

Dat is uw zaak niet of die persoon een netwerk heeft. Het is uw zaak evenmin of een jonge man een kinderwens heeft. Jij mag enkel aangeven dat de job enige flexibiliteit vraagt en vragen of die persoon dat ziet zitten. Jij kan enkel schetsen wat er verwacht wordt en hoe het er in de praktijk aantoe gaat. Wil je het risico op een falende aanwerving laag houden: wees dan eerlijk als je het praktijkbeeld schetst. De kandidaat zal zelf zijn/haar rekening wel maken. Wat voor nut heeft het dat JIJ zit te gissen of iets al dan niet haalbaar is voor die persoon?!
Is die persoon echt geïnteresseerd in wat jij als werkgever te bieden hebt zal die zelf in dialoog gaan van wat mogelijk is. Maar iemand droogweg vragen ‘heb jij kinderen en opvang bij noodgevallen’ vind ik een red flag. Laat dat nu net de reden zijn waarom HR vaak in interviews de soft skills checkt en business puur het inhoudelijke.

Dat is toch exact wat ik zeg? Ik stel de situatie voor en vraag hoe ze ermee zouden omgaan. Het is aan de sollicitant om daar zo diepgaand op te antwoorden als die zelf wil. De meesten zijn daar open over hoor.

Waar zou ik bovendien in mijn post anderen hun kinderwens verwijten? Ik schets gewoon de realiteit en dat het bovendien niet zóveel uitmaakt welk geslacht de kandidaat heeft.

 

[Vega]

Iemand die in een jeugdbeweging heeft gezeten en voetbal speelt kan evengoed een sociale vlinder zijn die op maandag er vaak onproductief bijloopt bij wijze van spreken eh . Voor mij is dat geen relevante vraag. Ik wil weten wat ik van die persoon op de werkvloer kan verwachten, rest boeit mij niet.

En hoe kom jij te weten wat je van die persoon mag verwachten op de werkvloer? Vraag jij dan letterlijk "wat mag ik van u verwachten op de werkvloer?"

De klassiekers "geef eens een voorbeeld van een stressmoment in het verleden en hoe je hier mee omging" zijn van die klassieke kulvragen waarvan allicht alle sollicitanten al een kant en klaar antwoord hebben gevonden op voorhand en waar je 9 van de 10 net niet te weten komt hoe die persoon reageerde maar vooral diens verdraaide versie ervan. Tijdens sollicitatiegesprekken verzwijgen mensen zeer veel of verbloemen ze, fantaseren ze, noem maar op.

Het zijn net de vragen waarvan ze niet weten wat je bedoeling is achter de vraag waarmee je eerlijke info krijgt.

 

[Loser]

Dan kan je überhaupt best niet gaan solliciteren, als je daar al niet tegen kan ...

Geef je op elk vlak je sociale rechten zo graag af?

De vraag is niet waarom ik niet wil antwoorden. De vraag is waarom de werkgever het wil vragen. Hij koppelt duidelijk veronderstellingen en vooroordelen aan het antwoord daarop, en ik wil liever dat hij afgaat op feiten.

Dat is geen kwestie van niet tegen kunnen. Ik kan daar perfect tegen. Kunt evengoed zeggen dat je dan best geen werkgever kunt zijn, als je al de basisrechten van je sollicitanten niet kunt respecteren omdat je niet beperkt wilt worden in je irrelevante vooroordelen.

Aan de andere kant zou ik als kandidaat toch wel graag weten als er vanuit de werkgever het idee is dat de verwachte werklading hoog is en onhaalbaar geacht wordt uit ervaring doorheen de jaren, met een familiaal leven, dat het mogelijks geen goed idee is om mij op die uitdaging te wagen.

Waarom zou ik mij gaan verbranden in zo een omgeving? Dan zou ik toch liever gaan richting een omgeving waar er niet verwacht wordt dat je het familiale leven moet wegcijferen.

Je kan dan wel zeggen van ik ben zo goed ik combineer dat wel allemaal. Maar daar geloof ik nu niet echt in.

Dat is het punt dus.
1. De verwachte werklading is hoog
2. en onhaalbaar geacht uit ervaring doorheen de jaren met een familiaal leven.

1. is prima, perfect legitiem. Stel die vraag als werkgever, of als sollicitant.
2. is de sprong die de werkgever maakt in zijn hoofd op basis van vooroordelen over mij. Het vooroordeel over mij is: hij heeft kinderen, en anderen met kinderen konden het niet combineren. Maar misschien ben ik daar wel extreem goed in. Misschien haat ik mijn kinderen wel en zoek ik excuses om ze nooit meer te zien. En als ik dan niet mag komen, heb je mij toch gewoon onterecht geweigerd? Maar dat zou ik allemaal moeten gaan uitleggen, omdat die werkgever het vooroordeel "moet kunnen maken"?

 

[CaseBlue]

Ik zou niet weten welke vragen ik al dan niet mag stellen aan een kandidaat, uitgezonderd medische toestand en kinderwens. Het is inderdaad eenvoudiger (en duidelijker) om alle vragen te kaderen in de vereisten voor de job. "Je gaat soms later moeten blijven en dat is niet altijd planbaar. Hoe zie je dat in jouw situatie?" Vaak kom je op die manier wel al te weten hoe ze hun leven organiseren.

Bij jonge mensen ga ik er altijd vanuit dat ze nog kinderen willen. Uiteindelijk ben je ook jonge vaders vaak deels kwijt omdat ze (hopelijk) mee zorgen voor hun kinderen. Het ziekteverzuim dat de hoogte in gaat bij kinderen die naar de creche beginnen gaan etc.

Gewoon dat je het maar weet: ik ben Freelancer en dit soort "vragen" zijn een enorme rode vlag voor mij waar ik dan snel neig om te weigeren een contract met die mensen aan te gaan.

Niet het feit dat er moet overgewerkt worden (is realiteit soms), maar de manier waarop je de vraag framed is het issue.

Het feit dat je "laat overwerk" een semi normale zaak vindt, is al een probleem. Het feit dat je bijna insinueert dat ze hun eigen plan maar moeten trekken en dat het op ieder moment, tepas en ontepas kan komen is strike 2.

Ik hoop dat het een heel aantrekkelijke job is

Personal note: het moet al heel erg zijn om mij tussen 17u30 en 20u online te krijgen. Daarna, om 20u dat is weer iets anders: dan is het gezinsleven en verplichtingen al weer wat gaan liggen. Al vaak op dat uur terug zaken zitten uitzoeken.

Maar moest mijn chef zeggen: "gij moogt nu niet vertrekken en het moet nu af" krijg je snel mijn antwoord.

 

[Cattadelic]

vraag is niet waarom ik niet wil antwoorden. De vraag is waarom de werkgever het wil vragen. Hij koppelt duidelijk veronderstellingen en vooroordelen aan het antwoord daarop, en ik wil liever dat hij afgaat op feiten.

Dat is geen kwestie van niet tegen kunnen. Ik kan daar perfect tegen. Kunt evengoed zeggen dat je dan best geen werkgever kunt zijn, als je al de basisrechten van je sollicitanten niet kunt respecteren omdat je niet beperkt wilt worden in je irrelevante vooroordelen.

Daarbij komt nog dat de interviewer toch wel in een soort van machtspositie zit. Sollicitanten kunnen zich dus verplicht voelen om informatie te delen terwijl ze zich daar niet comfortabel bij voelen.

 

[Straddle]

Geef je op elk vlak je sociale rechten zo graag af?

Ik weet graag wie of wat ik binnenhaal tijdens een jobinterview, de technische skills zijn één deel van de job, de sociale/personal skills zijn even belangrijk. Dat is ook in het belang van de jobkandidaat, niet enkel i/h belang van de onderneming.
Als de kandidaat er niet op wilt antwoorden moet dat natuurlijk niet, maar daarmee is de vraag ineens wel beantwoord.

De vraag is niet waarom ik niet wil antwoorden. De vraag is waarom de werkgever het wil vragen. Hij koppelt duidelijk veronderstellingen en vooroordelen aan het antwoord daarop, en ik wil liever dat hij afgaat op feiten.

Ze willen gewoon zien welk vlees ze in de kuip hebben, dat mag gerust tijdens een jobinterview. Ik weet niet of je al eens ooit aan een assessment hebt meegedaan, daar vroegen ze mij indertijd de kleren van het lijf over mijn sociale interesses en wat ik buiten de job deed. De hele bedoeling was om een volledig beeld van de kandidaat te krijgen en niet een beperkt beeld over de jobskills.

Dat is geen kwestie van niet tegen kunnen. Ik kan daar perfect tegen. Kunt evengoed zeggen dat je dan best geen werkgever kunt zijn, als je al de basisrechten van je sollicitanten niet kunt respecteren omdat je niet beperkt wilt worden in je irrelevante vooroordelen.

Het is gewoon een vraag, geen schending van je basisrechten. Iemand X of Y vragen is nooit een schending van zijn/haar rechten, ze kiezen zelf hoe ze erop willen antwoorden (of niet).

2. is de sprong die de werkgever maakt in zijn hoofd op basis van vooroordelen over mij. Het vooroordeel over mij is: hij heeft kinderen, en anderen met kinderen konden het niet combineren. Maar misschien ben ik daar wel extreem goed in. Misschien haat ik mijn kinderen wel en zoek ik excuses om ze nooit meer te zien. En als ik dan niet mag komen, heb je mij toch gewoon onterecht geweigerd? Maar dat zou ik allemaal moeten gaan uitleggen, omdat die werkgever het vooroordeel "moet kunnen maken"?

Mss was hij gewoon geïnteresseerd of je kinderen hebt?
Jij maakt hier een hele reeks (bizarre) assumpties dat je instant gediscrimineerd gaat worden als je antwoordt dat je kinderen hebt.

 

[Straddle]

Daarbij komt nog dat de interviewer toch wel in een soort van machtspositie zit. Sollicitanten kunnen zich dus verplicht voelen om informatie te delen terwijl ze zich daar niet comfortabel bij voelen.

Dan moeten ze er ook niet op antwoorden eh. Het staat iedereen vrij vragen te stellen.

 

[Exorikos]

Gewoon dat je het maar weet: ik ben Freelancer en dit soort "vragen" zijn een enorme rode vlag voor mij waar ik dan snel neig om te weigeren een contract met die mensen aan te gaan.

Niet het feit dat er moet overgewerkt worden (is realiteit soms), maar de manier waarop je de vraag framed is het issue.

Het feit dat je "laat overwerk" een semi normale zaak vindt, is al een probleem. Het feit dat je bijna insinueert dat ze hun eigen plan maar moeten trekken en dat het op ieder moment, tepas en ontepas kan komen is strike 2.

Ik hoop dat het een heel aantrekkelijke job is

Personal note: het moet al heel erg zijn om mij tussen 17u30 en 20u online te krijgen. Daarna, om 20u dat is weer iets anders: dan is het gezinsleven en verplichtingen al weer wat gaan liggen. Al vaak op dat uur terug zaken zitten uitzoeken.

Maar moest mijn chef zeggen: "gij moogt nu niet vertrekken en het moet nu af" krijg je snel mijn antwoord.

Het is een normale zaak omdat je soms werkt met een accute nood voor een patiënt. Het gaat dan bovendien over een gespecialiseerde functie en niet over het systematische overwerk van bvb verpleegkundige functies. Als het zo heel systematisch zou zijn dat het quasi voorspelbaar is, dan zouden we er iemand op kunnen aannemen om die nood op te vullen.

Dat insinueer ik nergens dat is een conclusie die jij trekt obv jouw ervaring en sector. Ik zal bovendien nooit naar huis vertrekken, tenzij ik zeker ben dat alles opgelost zal geraken of indien nodig van thuis ondersteunen of terugkomen.

Zoals ik in mijn andere posts zeg: mensen hebben veel opties en als je alleen vanuit de werkgever naar een positie kijkt, dan ga je altijd de kandidaat verliezen. Daarmee zeg ik dus letterlijk dat het geen kwestie is van onze wil opleggen zoals je op het einde zegt. Het is hier op BG soms echt een sport om mensen hun punt te verdraaien.

 

[Loser]

Ze willen gewoon zien welk vlees ze in de kuip hebben, dat mag gerust tijdens een jobinterview. Ik weet niet of je al eens ooit aan een assessment hebt meegedaan, daar vroegen ze mij indertijd de kleren van het lijf over mijn sociale interesses en wat ik buiten de job deed. De hele bedoeling was om een volledig beeld van de kandidaat te krijgen en niet een beperkt beeld over de jobskills.


Het is gewoon een vraag, geen schending van je basisrechten. Iemand X of Y vragen is nooit een schending van zijn/haar rechten, ze kiezen zelf hoe ze erop willen antwoorden (of niet).


Mss was hij gewoon geïnteresseerd of je kinderen hebt?
Jij maakt hier een hele reeks (bizarre) assumpties dat je instant gediscrimineerd gaat worden als je antwoordt dat je kinderen hebt.

"Dat mag gerust tijdens een jobinterview": nee, dat mag niét tijdens een jobinterview. Ze mogen uitzoeken welk vlees ze in de kuip hebben zolang dat relevant is voor de job. De vraag naar een kinderwens, of het feit of iemand zwanger is, is niet toegelaten om de redenen die ik aanhaal. Dus wel degelijk een schending van de rechten. Privacy en recht op privéleven zijn wel degelijk basisrechten.

Dus nee, het staat niet iedereen vrij elke vraag te stellen. Er zijn gewoon grenzen aan. Je verwart "ik wil alles kunnen vragen" met "ik mag alles vragen".

De vraag naar de thuissituatie zit al meer in de grijze zone, maar is ook niet zomaar sowieso toegelaten. Het gaat er namelijk om dat ik kàn gediscrimineerd worden. En geen (bizarre) assumptie, de personen op wie ik reageer zeggen het letterlijk: "[de combinatie werk-kinderen wordt] onhaalbaar geacht uit ervaring doorheen de jaren" = vooroordeel.

Vraag je sollicitanten eens naar of ze langdurig ziek zijn geweest onlangs. Of vraag je HR-bureau eens waarom ze dat niet vragen bij een sollicitatie.

 

[Dbcc]

Het is een normale zaak omdat je soms werkt met een accute nood voor een patiënt. Het gaat dan bovendien over een gespecialiseerde functie en niet over het systematische overwerk van bvb verpleegkundige functies. Als het zo heel systematisch zou zijn dat het quasi voorspelbaar is, dan zouden we er iemand op kunnen aannemen om die nood op te vullen.

Is het omgekeerde dan ook mogelijk? Iemand die een uurtje (of twee) later is omwille van een persoonlijk probleem?

On-topic:
Vraag of er kinderen zijn altijd al gekregen op ieder sollicitatie gesprek, vaak terloops als onderdeel van "wie ben je" of vermomd als "voor functie xyz is er travel vereist, is dat een probleem?"

 

[Exorikos]

Is het omgekeerde dan ook mogelijk? Iemand die een uurtje (of twee) later is omwille van een persoonlijk probleem?

On-topic:
Vraag of er kinderen zijn altijd al gekregen op ieder sollicitatie gesprek, vaak terloops als onderdeel van "wie ben je" of vermomd als "voor functie xyz is er travel vereist, is dat een probleem?"

Daar heb ik in deze thread al meerdere keren naar verwezen: dat is uiteraard mogelijk. Logisch ook dat als je de ene dag later moet blijven, dat je de volgende dag niet per se om 8u moet verschijnen. Het beeld dat hier van werkgevers wordt opgehangen is toch echt bedroevend. :')