Ik had major depression disorder, Borderline ( van deze vermoed ik dat dit nooit 100% gaat verdwijnen ) en wellicht ook PTSS al ben ik van dat laatste nooit zeker geweest.
Mijn vader heb ik nooit gekend en mijn moeder was te jong voor kinderen, ik herinner me flarden van mijn jonge jaren maar voornamelijk van pleeggezinnen.
Dan in het middelbaar meteen in jaar 1 zwaar gepest, waarom geen idee maar blijkbaar van een hele klas van 24 was die eer voor mij.
Ik had daar ook wel 4-5 vrienden tussen zitten maar elke klas of jaar heeft ook hun eigen handvol ''bullies'' en die zaten helaas de eerste 3 jaren in mijn klas.
Daardoor heb ik in mijn schooljaren ook nooit veel geprobeerd achter de liefde, niet met meisjes op school en niet erbuiten op fuiven, ik had geen zelfbeeld en door het gepest was ik doodsbang voor afwijzing.
Ik had ook dagen waar ik gewoon in bed bleef ipv naar school te gaan, dit was easy want voor 1 dag moest je geen briefje maar ik had soms echt die dag als break nodig want ik voelde dat ik anders op school een breakdown zou hebben, zeker als ze me die dag weer kwamen zoeken.
Ik had vaak zware momenten s'avonds of vooral s'nachts waar veel dingen door mijn hoofd gingen zoals het pesten of waarom geen enkele meid mij leuk leek te vonden en vaak eindigde dat in breakdown momenten met huilen tot ik te moe was van te huilen en in slaap viel.
Ik weet nog dat ik 14 was en het was een doodgewone avond tegen 17u en opeens stond ik aan een bushalte en 15 min later bij een huisarts en daar zei ik op mijn 14de '' het lukt me niet meer, ik ben op ''
Ik heb eigenlijk meteen Prozac meegekregen ( wel een paar vragen etc moeten beantwoorden maar na een halve uitleg brak ik daar ter plekke opeens ook al in tranen uit )
Uiteindelijk een tijdje later Effexor XR 300mg gekregen want Prozac had ik wat problemen mee.
Dat hielp uiteindelijk met het grootste van mijn emotionele breakdowns en de bijwerkingen nam ik er bij.
Dan eigenlijk een paar jaar zo verder gegaan maar ik merkte in mijn 16-17de toch nog andere dingen op, uiteindelijk een heel traject enz afgelegd en uiteindelijk bleek dat ik Borderline Personality Disorder had.
Nooit van gehoord en ik zocht dat op en dat was best heftig om onder ogen te krijgen maar ik herkende mezelf in zoveel symptomen als onstabiele relaties, destructief gedrag en angst om verlaten te worden.
Tussen mijn 16de en pakweg 28ste was het hele verhaal eigenlijk hetzelfde, ik had goede en slechte dagen, ik had onstabiele en (half)onstabiele relaties, soms had ik momenten waar ik moest ingeven aan self harm ( drank, tabak, cutting ), ik had ook enorm veel suicide gedachten en gedachten van '' het gaat zo en zo gebeuren ''
Ik vind het jammer dat mijn mentale toestand mij zoveel jaren heeft afpakt en eigenlijk de jaren waar je care free gewoon alles moet nemen en doen wat je kan.
Ik heb uiteindelijk een relatie gehad van 5 jaar en die 5 jaren waren de meest normale wat ik me kan herinneren in mijn leven sinds ik in het midddelbaar zat, ik ben uiteindelijk ook van de medicatie af geraakt en mijn Borderline symptomen waren eigenlijk miniem in die jaren.
Nu die relatie een maand of 14 al voorbij is merk ik wel dat ik terug moeilijke momenten heb, niet omdat ik specifiek haar mis maar wel weer momenten van alleen te zijn in liefdesgebied en maakt weer alles los.
Ik merk vooral dat de Borderline related dingen nog aanwezig zijn maar toen ik mijn diagnose kreeg zei ze ook tegen mij dat je dit ook nooit kan genezen, enkel draagbaar maken met medicatie en naar het schijnt zouden de symptomen ook wat uitdoven naarmate je ouder word maar nu ben ik bijna 35 ipv 16 en ik merk het nog steeds.
Eigenlijk ben ik weer redelijk impulsief bezig, geld rolt vlot de deur uit, als ik drink is dit om minstens tipsy te worden en nooit gewoon voor de smaak van het product of als '' pleziertje '' en hoewel ik per maand met 5-6 verschillende knappe dames in bed lig voel ik me de laatste tijd weer enorm leeg en hollow.
En na al die jaren weet ik maar al te goed wat ik nodig heb, iemand die vraagt hoe je dag was terwijl ze s'avonds op de bank zit en je zet jezelf er langs.
Iemand die haar hoofd op je schouder legt terwijl je TV kijkt, iemand die met je grapt en lacht.
Iemand die s'avonds samen met jou het bed verwarmd en waarmee je ook gewoon kan knuffelen of close bij zijn zonder dat dit altijd seks is.
Iemand die aan je zijde loopt en waar je kan van zeggen '' damn I'm lucky she is mine '', op deze dagen al weer wat meer dan op andere want je word weer met je neus er op gedrukt.
Ik weet ook niet of ik me daar weer mentaal wil op storten ook al ben ik er van overtuigd dat ik dit nodig heb, maar dat zou weer betekenen dat ik aan het daten moet slaan met Borderlinen en met iemand van 0 moet beginnen en dat vind ik ook altijd al mentaal en emotioneel soms redelijk slopend.
Ik weet niet of ik ooit nog terug uit kom bij medicatie of dat ik het gewoon niet best altijd ben blijven nemen door de Borderline maar ik ben blij dat ik toen 20 jaar geleden die stap heb genomen op mijn 14de, ik ben er altijd van overtuigd geweest dat die medicatie toen de reden is dat ik er nu nog ben.
Damn veel te lange shitpost
) en niets hielp.