Mentaal Welzijn

[Mormel]

Dan wil ik daar toch eens de details van weten, alvorens er hier iemand zomaar beweert dat hij die persoon gratis zou opvangen.

Jij maakt me gekker dan ik ben. Natuurlijk zou ik een vergoeding vragen van deze persoon (als deze over een inkomen beschikt) maar in ruil heeft deze wel een aparte kamer en kan hij gebruik maken van heel het huis en alle nutsvoorzieningen.

 

[Horse]

Jij maakt me gekker dan ik ben. Natuurlijk zou ik een vergoeding vragen van deze persoon (als deze over een inkomen beschikt) maar in ruil heeft deze wel een aparte kamer en kan hij gebruik maken van heel het huis en alle nutsvoorzieningen.

Jij gaat iemand opvangen die geen uitkering krijgt van onze overheid, maar je gaat wel een vergoeding vragen? Zoals hierboven gezegd heeft dat een reden dat meneer geen uitkering meer krijgt. Plan B is OCMW, als hij dat ook niet krijgt zal dat ook wel zijn reden hebben. Dan moet jij niet opeens een deel van uw huis verhuren. Ga je met officiële contracten werken? Want huurder hebben effectief rechten. Of wil je het doen zoals aannemers die illegalen in een woning plaatsen voor €400 per maand en zonder contract?

 

[pardal]

Jij maakt me gekker dan ik ben. Natuurlijk zou ik een vergoeding vragen van deze persoon (als deze over een inkomen beschikt) maar in ruil heeft deze wel een aparte kamer en kan hij gebruik maken van heel het huis en alle nutsvoorzieningen.

kleine bedenking.

Als je iemand in huis neemt met schulden kan de deurwaarder alles wat hij ziet opschrijven. Het is dan aan u om te bewijzen dat de spullen die in uw woning staan van u zijn en niet van uw huurder.

Uit ervaring zijn er al meer mensen die uit goede bedoelingen mensen opvangen, maar zichzelf zo in de problemen hebben gebracht.

 

[Genius]

Inderdaad, blijft daar is zo ver mogelijk van weg.

Uw gedachtengang is mooi maar dit kan nog meer voor miserie zorgen.

Geen hoofd op mijn haar die eraan denkt om iemand die je niet kent of nauwelijks kent in huis te nemen ook al heb ik er de financiële middelen voor en de ruimte.

 

[bloemtak]

Ik antwoord hier even op als een soort "algemene disclaimer" dus het is niet per se op jou gericht, maar een psycholoog is niet enkel voor zware mentale trauma's. Of het vinden van "oorzaken".

Een goede psycholoog kan echt wel helpen met opnieuw op het (voor jou) juiste pad te raken na een moeilijke of stresserende periode, en daar hoeft men doorgaans geen tientallen sessies voor te doen. Overigens is het vinden van een "oorzaak" maar een heel klein deel van de oplossing. De meeste mensen kunnen wel aanduiden waarom ze zich tijdelijk slecht voelen en denken dan "daar heb ik geen psycholoog voor nodig" maar de taak van een psycholoog gaat veel verder dan dat.

Men vergelijkt het vaak met sportblessures. Als je je enkel zwaar verstuikt, dan gaat men ook een aantal sessies bij de kinesist aanraden. Die gaat dan geen invasieve zaken doen, maar helpt op een verantwoorde manier met het herstel, en die kan je ook oefeningen geven om thuis te doen. En ja, je kan het allemaal zelf doen. Maar met een goede kinesist herstel je doorgaans sneller en duurzamer.

Psychologen kunnen wel degelijk fungeren als een soort kinesist voor je brein. Die kunnen ook helpen voor zwaardere zaken natuurlijk; ik beweer niet dat psychologen enkel goed zijn voor "kleine dingen". Maar men zou er van versteld staan hoe leerzaam het kan zijn om de eigen problemen en moeilijkheden eens op een academisch onderbouwde en neutrale manier te bekijken. Een beetje input krijgen van iemand die geen persoonlijke band met je heeft (want zo'n band kleurt altijd, vandaar dat naasten niet altijd de beste optie zijn) en die is opgeleid voor net dat soort zaken, het kan zelfs na enkele sessies al van goudwaarde zijn.

Persoonlijk ken ik heel veel mensen met problemen als burnoutsverschijnselen en bijvoorbeeld minder levensvreugde (zonder depressie of wat men vroeger dysthymie noemde te zijn) die aanvankelijk weigerachtig stonden tegenover een bezoekje aan de psycholoog, die dan na enkele sessies toch enorm tevreden waren dat ze zijn gegaan.

Sorry voor de lange tekst, maar ik vind het gewoon spijtig dat mentale hulp zoeken nog steeds zo'n grote drempel is voor velen. Vandaar dat ik even mijn toevoeging doe aan deze thread. Afsluitend: ik heb het dan wel over opgeleide mensen. Zo'n "coach" zonder diploma: pas daar mee op, want iedereen kan coach worden.

Ik heb resistente depressie, ik kan enkel beamen dat ik stabiel blijf door te blijven gaan naar een psycholoog. Waar ik geneigd ben donkere gedachten te volgen, brengt ze me met kleine nudges telkens weer de goede kant op. Telkens opnieuw. Naasten zouden het eerder snel beu zijn.

 

[Horse]

Is dat dan 1 maal per week? Want tegenwoordig is dat €70 per uur dat ze overal vragen...

 

[Galaxy]

Als ik vroeger naar de Psychiater ging was het al 70euro, vraag me af wat dat nu zou kosten lol
Heb al gebeld en 2x gemailed, maar hij reageert niet lol
Ik heb wel gezien op internet dat hij ongelofelijk vol zit patient stop enal haha
Wat een psycholoog kost dat weet ik niet.
Een psychiater stelt op zich niet veel voor, iets drinken en alles goed bye bye lol ez money

 

[bloemtak]

Is dat dan 1 maal per week? Want tegenwoordig is dat €70 per uur dat ze overal vragen...

€75. Ik probeer elke week te gaan dus dat is €300 elke maand. Duur maar kan niet anders. Misschien bij het CGG, maar dan sta je op een hele lange wachtlijst.

 

[Horse]

Is CgG goedkoper dan?

 

[Deleted member 7918]

Een psychiater stelt op zich niet veel voor, iets drinken en alles goed bye bye lol ez money

Dat hangt er sterk van af waar je gaat. Er zijn zeker psychiaters (zeker als je een afspraak maakt in een ziekenhuis) die je eens een halfuurtje horen en dan wegsturen met een boekje vol voorschriften, bijvoorbeeld. Maar er zijn er ook die een eigen praktijk hebben waar je gewoon slots hebt van 45 minuten die een behandelplan maken/volgen dat ook focust op praten, analyseren, en je zo goed mogelijk proberen te helpen met er uit te klimmen op eigen kracht, eventueel aangevuld met medicijnen of doorverwijzingen naar zaken als een cursus om te leren ademen (veel mensen ademen verkeerd, wat ook stress kan opleveren).

Let natuurlijk wel: psychiaters zijn arts-specialist. Iemand die zich "gewoon" (ik bedoel dat niet denigrerend) wat slecht voelt, kan meestal beter naar een psycholoog gaan, aangezien psychiaters doorgaans concentreren op zwaardere gevallen.

Handige tip: twijfel je, of zie je door de bomen het bos niet, praat dan eens met je huisarts. Die mensen krijgen daar ook opleiding in en kunnen je doorverwijzen naar ofwel een psycholoog of een psychiater.

 

[bloemtak]

Is CgG goedkoper dan?

Ja absoluut. Tien jaar geleden met sociaal tarief was het 3 euro. Ik dacht als werkende €35? Ben ook nieuwsgierig.

 

[bloemtak]

Dat hangt er sterk van af waar je gaat. Er zijn zeker psychiaters (zeker als je een afspraak maakt in een ziekenhuis) die je eens een halfuurtje horen en dan wegsturen met een boekje vol voorschriften, bijvoorbeeld. Maar er zijn er ook die een eigen praktijk hebben waar je gewoon slots hebt van 45 minuten die een behandelplan maken/volgen dat ook focust op praten, analyseren, en je zo goed mogelijk proberen te helpen met er uit te klimmen op eigen kracht, eventueel aangevuld met medicijnen of doorverwijzingen naar zaken als een cursus om te leren ademen (veel mensen ademen verkeerd, wat ook stress kan opleveren).

Let natuurlijk wel: psychiaters zijn arts-specialist. Iemand die zich "gewoon" (ik bedoel dat niet denigrerend) wat slecht voelt, kan meestal beter naar een psycholoog gaan, aangezien psychiaters doorgaans concentreren op zwaardere gevallen.

Handige tip: twijfel je, of zie je door de bomen het bos niet, praat dan eens met je huisarts. Die mensen krijgen daar ook opleiding in en kunnen je doorverwijzen naar ofwel een psycholoog of een psychiater.

Een goede psychiater is goud waar, maar als patiënt heb ik er maar twee tegen gekomen die echt luisteren, open staan voor vragen en behandelingen, hun beredenering uitleggen, etc. Enkel na zelfmoordpogingen. Anders is het maar 30 sec. Geen tijd en teveel patiënten.

 

[Falafel]

Fysiek op een dieptepunt, ook nog eens fameus in mijn lip gebeten en mijn gehemelte zodanig verbrand dat er blaartjes op staan (?!?).... En ik doe raar tegen een aantal mensen, zeg dingen zonder filter, veel wantrouwen in mijn hoofd omdat ik beweegredenen niet snap, of meerwaarde van bepaalde zaken, precies een continue urge om te discussiëren terwijl ik dat eigenlijk niet wil maar mij verplicht voel...En ik heb zo'n nood om dingen die mij persoonlijk raken goed te begrijpen. Maar: vandaag gewoon met mijn partner een dag verlof genomen en leuke dingen gedaan, en dan voelt alles doodnormaal en oké. En dan denk ik: Falafel, gij zijt gewoon ne zalm, ge zwemt nu eenmaal tegen de richting in. Het is goed.

En toch denk ik zoooo vaak: waarom ben ik zo?

 

[Mormel]

@Falafel: Als jij het gevoel hebt om eens gewoon uitgebreid je gedacht te zeggen, te schelden en te roepen mag je dit altijd in een pb naar mij doen. Ik zeg pb omdat ik niet wens dat je een ban krijgt voor iets dat je zegt.
Eigenlijk hoop ik dat je een knuffel krijgt uit je omgeving, want je laatste woorden "Waarom ben ik zo?", die zijn zeer herkenbaar, maar daarbij kan ik je niet helpen. Behalve misschien met muziek, zie muziekdraad.

 

[Mormel]

Fysiek op een dieptepunt, ook nog eens fameus in mijn lip gebeten en mijn gehemelte zodanig verbrand dat er blaartjes op staan (?!?).... En ik doe raar tegen een aantal mensen, zeg dingen zonder filter, veel wantrouwen in mijn hoofd omdat ik beweegredenen niet snap, of meerwaarde van bepaalde zaken, precies een continue urge om te discussiëren terwijl ik dat eigenlijk niet wil maar mij verplicht voel...En ik heb zo'n nood om dingen die mij persoonlijk raken goed te begrijpen. Maar: vandaag gewoon met mijn partner een dag verlof genomen en leuke dingen gedaan, en dan voelt alles doodnormaal en oké. En dan denk ik: Falafel, gij zijt gewoon ne zalm, ge zwemt nu eenmaal tegen de richting in. Het is goed.

En toch denk ik zoooo vaak: waarom ben ik zo?

Contacteer mij op je donkerste momenten.
En terwijl ik dit schrijf, hoop ik dat het nooit zal gebeuren.
Ik wens je echt het allerbeste.

 

[Mormel]

Oprechte vraag: zijn er hier personen (liefst ouder dan mij, ben van 1982) die in het verleden gekampt hebben met stevige mentale problemen en zich nu genezen voelen? Of blijft het gewoon levenslang proberen om er zo goed als mogelijk mee om te gaan?

Edit: in mijn ruime omgeving kom ik regelmatig in contact met personen die worstelen met hun geest en in al die jaren heb ik eigenlijk niemand geweten die op lange termijn gezond werd. Het was altijd marginaal, op straat, in een instelling of vroegtijdig onder de grond.

 

[Green Mamba]

Oprechte vraag: zijn er hier personen (liefst ouder dan mij, ben van 1982) die in het verleden gekampt hebben met stevige mentale problemen en zich nu genezen voelen? Of blijft het gewoon levenslang proberen om er zo goed als mogelijk mee om te gaan?

Edit: in mijn ruime omgeving kom ik regelmatig in contact met personen die worstelen met hun geest en in al die jaren heb ik eigenlijk niemand geweten die op lange termijn gezond werd. Het was altijd marginaal, op straat, in een instelling of vroegtijdig onder de grond.

Als nu alle mentale problemen eens hetzelfde waren zou je goed kunnen vergelijken. Maar helaas pindakaas, dit is niet zo. Probeer je vooral niet teveel te spiegelen aan anderen en werk vooral aan jezelf.

 

[Madeen]

Oprechte vraag: zijn er hier personen (liefst ouder dan mij, ben van 1982) die in het verleden gekampt hebben met stevige mentale problemen en zich nu genezen voelen? Of blijft het gewoon levenslang proberen om er zo goed als mogelijk mee om te gaan?

Edit: in mijn ruime omgeving kom ik regelmatig in contact met personen die worstelen met hun geest en in al die jaren heb ik eigenlijk niemand geweten die op lange termijn gezond werd. Het was altijd marginaal, op straat, in een instelling of vroegtijdig onder de grond.

Mentale problemen is een heel brede term ook. Je kan ermee geboren zijn en je kan ze ook in de loop van je leven tegen komen (bvb: traumatische ervaring of burnout). Volledige genezing zoals je vraagt zal nooit gebeuren, leren ermee omgaan wel.

Als je in de loop van je leven met mentale problemen te maken krijgt staat dat eigenlijk als een brandmerk in je geheugen. Je zal altijd weten dat je "toen een burnout hebt gehad" of "dat je toen die specifieke traumatische ervaring" hebt meegemaakt. De psycholoog leert je eigenlijk hoe je met specifieke mentale problemen kan leren omgaan. Belangrijk voor de psycholoog is dat het werkt VOOR JOU. Zoals aangegeven is niemand exact dezelfde en men verwerkt alles op hun eigen manier. Met iets kunnen omgaan is weten voor jezelf waar je triggers liggen zodat je niet geblindside wordt door emoties die erdoor opkomen.

Bij aangeboren mentale problemen leer je bij jezelf dat je anders bent dan andere mensen en dat het ok is om zo te zijn. Ook hier spreken we nog altijd van leren omgaan met onze eigen problemen op onze eigen manier. Het is zeker een druk bestaan maar iets wat je ook kan leren (via psycholoog of uit jezelf)

Iemand die kampt met mentale problemen die beseft dat ook in ruim 90% van de gevallen. Naarmate men verder gaat in het leven leer je stelselmatig hoe met alles om te gaan maar toch zal het altijd wel in je achterhoofd blijven spelen. Mentale problemen vergeet je gewoon niet wat op zich wil zeggen dat je ze altijd zal blijven meedragen.

 

[Mormel]

@Green Mamba: ik besef wat je schrijft maar ik zie toch een grote overlap in de manieren hoe personen er zelf mee proberen om te gaan (voornamelijk: isolatie en verdoving van de geest), ondanks dat ze uiteenlopende problemen hebben.

@Madeen: ik begrijp de theorie en ooit hoop ik op dat punt te komen dat ze alleen in mijn achterhoofd spelen.

 

[Enj0i^]

Hoe zijn jullie omgegaan met het afbouwen van medicatie (antidepressiva)?

Ik ben in 2024 begonnen met 15mg en dat genomen tot en met mei 2025 (17 maand), en daarna ben ik beginnen afbouwen
15mg naar 12,5mg - 2 maand op 12,5 gebleven
12,5 naar 10 - 2 maand op 10 gebleven
10 naar 7 - 2 maand op 7 gebleven
7 naar 5 - nu 2 maand op 5mg

Relatief weinig van gevoeld bij iedere stap, de eerste week merk ik wel dat ik duidelijk meer overprikkeld ben, maar gaat wel.

Nu sta ik dus voor de missie om dit jaar van 5 naar 0 te gaan en ik weet niet goed hoe ik dit best aanpak. Natuurlijk al raad gevraagd bij de dokter maar daar krijg ik het antwoord om van 5 naar 2,5 te gaan en dan naar 0, wat dus vrij grote stappen zijn.

Het meest logische voor mij lijkt 5-4-3-2-1-0, wat dus nog altijd 8 maanden tijd is om af te bouwen (ik zou natuurlijk liever sneller gaan, maar wil ook absoluut geen terugval hebben).

Ik zit enkel gewoon in met het feit dat de stappen natuurlijk procentueel steeds groter zullen worden, van 2 naar 1 is 50% afbouwen... Maar ik zie het niet echt zitten om van 2 naar 1,5 te gaan en dan naar 1,1 ... lijkt me eindeloos op die manier?

Wat zijn jullie ervaringen?