En nog even toevoegen dat privé leven er uiteraard ook wel mee te maken heeft. Heftig jaar geweest. Stiefpapa die zware hartoperatie onderging en nadien diagnose parkinsonisme kreeg. Mijn mama die daar erg van afziet en zich wat aan mij vastklampte. Heb een verhuis achter de rug. Mijn eigen vader die ik 25 jaar niet gezien heb is overleden. Denk dat'k onbewust terug in mijn extreem perfectionisme gegaan ben daardoor om toch weer te bewijzen dat'k het beter doe.
Dus denk niet dat'k psycholoog nodig heb voor oorzaken. Moet alleen effe terug mijn weg vinden.
Ik antwoord hier even op als een soort "algemene disclaimer" dus het is niet per se op jou gericht, maar een psycholoog is niet enkel voor zware mentale trauma's. Of het vinden van "oorzaken".
Een goede psycholoog kan echt wel helpen met opnieuw op het (voor jou) juiste pad te raken na een moeilijke of stresserende periode, en daar hoeft men doorgaans geen tientallen sessies voor te doen. Overigens is het vinden van een "oorzaak" maar een heel klein deel van de oplossing. De meeste mensen kunnen wel aanduiden waarom ze zich tijdelijk slecht voelen en denken dan "daar heb ik geen psycholoog voor nodig" maar de taak van een psycholoog gaat veel verder dan dat.
Men vergelijkt het vaak met sportblessures. Als je je enkel zwaar verstuikt, dan gaat men ook een aantal sessies bij de kinesist aanraden. Die gaat dan geen invasieve zaken doen, maar helpt op een verantwoorde manier met het herstel, en die kan je ook oefeningen geven om thuis te doen. En ja, je kan het allemaal zelf doen. Maar met een goede kinesist herstel je doorgaans sneller en duurzamer.
Psychologen kunnen wel degelijk fungeren als een soort kinesist voor je brein. Die kunnen ook helpen voor zwaardere zaken natuurlijk; ik beweer niet dat psychologen enkel goed zijn voor "kleine dingen". Maar men zou er van versteld staan hoe leerzaam het kan zijn om de eigen problemen en moeilijkheden eens op een academisch onderbouwde en neutrale manier te bekijken. Een beetje input krijgen van iemand die geen persoonlijke band met je heeft (want zo'n band kleurt
altijd, vandaar dat naasten niet altijd de beste optie zijn) en die is opgeleid voor net dat soort zaken, het kan zelfs na enkele sessies al van goudwaarde zijn.
Persoonlijk ken ik heel veel mensen met problemen als burnoutsverschijnselen en bijvoorbeeld minder levensvreugde (zonder depressie of wat men vroeger dysthymie noemde te zijn) die aanvankelijk weigerachtig stonden tegenover een bezoekje aan de psycholoog, die dan na enkele sessies toch enorm tevreden waren dat ze zijn gegaan.
Sorry voor de lange tekst, maar ik vind het gewoon spijtig dat mentale hulp zoeken nog steeds zo'n grote drempel is voor velen. Vandaar dat ik even mijn toevoeging doe aan deze thread. Afsluitend: ik heb het dan wel over opgeleide mensen. Zo'n "coach" zonder diploma: pas daar mee op, want iedereen kan coach worden.
