Voor de volwassenen hier met ASS en/of ADD, die geen diagnose hebben gehad op jonge leeftijd. Hebben jullie zelf ervaren dat je veel bent gaan compenseren door de jaren heen?
diagnose op 37 hier (najaar '24), ADD.
Ik deed niet aan compenseren, ik deed aan maskeren. En koppigheid: voor zolang ik weet leef ik volgens het principe "als zij dat kunnen, kan ik dat ook". Coute que coute, puur op karakter, die andere hebben exact hetzelfde voor. Achteraf leer je dan dat je zonder het te weten het leven heel de tijd op hard-mode aan het spelen hebt geweest, en dat die anderen het helemaal niet voorhebben gehad en het vanzelf ging.
En daardoor heb ik héél veel zaken opgeofferd (en soms bewust) om toch op niveau te kunnen blijven voor de "kerntaken". Het komt erop neer dat ik de volle ~15 jaar van de prime van mijn leven op 20% heb moeten focussen, en dat ik daardoor die andere 80% tot een minimum moest herleiden, of zelfs gewoon finaal opbergen. "Adult Money, little responsabilities". Dé tijd om te reizen, waarin je nog vrienden maakt, vaak banden voor het leven, doorgaans uwen halven trouwboek ontmoet, waar het leven eigenlijk écht start, 't is állemaal aan mij voorbij gegaan omdat het er niet bij kon.
Ik ben impulsief vanbinnen, maar gaf er nooit aan toe. Leven met de handrem volledig aangetrokken. Niemand zag het langs de buitenkant, stiff upper lip chaps. Perfecte grijze muis eigenlijk. "'Joa, 't is ne vreeë rustigen wel, zo wel wa oep zeneige zo... Mor altaa vriendelijk en attent ze. Mor w'oren em ni zo vaak, en zien eigenlijk oek ni. Morja, diejen mens heeget druk hé, ge ziet da, altij zo ernstig..."
(dit is zo ongeveer gezegd geweest over mij rond mijn 25e, heb ik later vernomen)
Uiteindelijk ben ik qua job wel geraakt waar ik keihard verdien te staan met mijn capaciteiten, maar 'k heb er jaren voor moeten knokken. Ik kan zelf volledig instaan voor mijn levensonderhoud, wat ik altijd heel belangrijk heb gevonden. Maar dat komt uiteraard met een prijs: Ik ben 38, alleenstaand, geen kinderen (en die wou ik graag*), geen sociale kring of -vangnet,... Ik ben niet anders gewoon van alles grotendeels alleen te (moeten) doen, want ik heb nooit anders geweten. En ik had het héél graag anders gezien, nog steeds. Maar dit is hoogstwaarschijnlijk onmogelijk nog te ontdoen.
En wat ik niet kon maskeren heb ik weggelachen, en ik heb véél leren weglachen... Ik was (en ben nog steeds) doorgaans de grappigste aan tafel met zéér gevatte oneliners en taalgrappen en absurdistische verbanden, maar daarachter zat, en zit, gewoon een "a dull void". Want ja, een fout in uw neurotransmitterconcentraties**, maakt dat uw gevoelsleven óók anders is. Ik weet niet wat gelukkig zijn is, of een gevoel van voldoening, of vlinders in de buik,... Ik was de eerste man op de Mont Ventoux die daar niet wou zijn. Na afloop van een stevige acquisitie (8 cijfers) waar ik dé sleutelrol in speelde wegens het ontdekken van een boa constrictor onder het gras, was het enige wat in mij omging was "oef, 't is afgerond, na 32 dagen had ik 't zo wel gezien met dat gedoe". Niets van voldoening, of trots. Op complimenten zei ik gewoon "'t Is mijn job, 'k ben hiervoor aangenomen".
Het bestaan is hier 50 tinten grijs, zonder het huid-op-huid contact dan (maar wel véél beter geschreven).
We zijn nu een dik jaar in het post-diagnoseverhaal, en 't is niet schitterend. De medicatie slaat niet echt aan, dus men is nog steeds aan het titreren en zien welke cocktail zou werken bij mij. Ik weet het nu, maar dan komt de man met de hamer van "je had al dit niet moeten missen als het PMS de moeite deed om het verslag van de kinderarts te lezen". Op zich ben ik nog steeds dezelfde persoon, maar er is wel een stuk verbittering en teleurstelling bijgekomen. Rouwen om het leven dat je niet toebedeeld werd, zonder zoveel struikelblokken. En mensen beginnen het te merken. Plus: leren omgaan dat ik niet dom, lui, incompetent, zwakkeling,... was zoals jaren zowat wekelijks gezegd werd rond mij is ook geen evidente.
Dit is dus een korte bloemlezing gegrepen uit het leven van een persoon waar je absoluut niets aan ziet.
'k ging compact blijven, maar 't is dan toch uiteindelijk een rant geworden waar niemand om gevraagd heeft (maar niemand kent mij hier, en als er wel zijn: nu weet je de reden waarom ik was wie ik was)...
Maar als't dan misschien iemand kan helpen te overtuigen dat AD(H)D niet
wat verstrooid of energiek zijn is, "wat iedereen wel een beetje heeft", maar een neurologische aandoening die volledige levens ruineert. Als iemand wil ruilen: zeer graag! Ge krijgt er zelfs nog mijne volledige spaarboek en 2000 Artis-Historiapunten bij ook.
Gelieve u te onthouden indien ouder dan 21. Terms & conditions apply, er is geen terugnamebeleid.
(* Dit heb ik definitief opgeborgen. Er is immers een genetische component die het veroorzaakt, en er is een goede kans dat je die doorgeeft, en ik wil dat niemand mij dierbaar zijn/haar levenskwaliteit door verliest. Of een afwezige vader heeft)
(** 'k denk dat ge Scrabble wint als je dat een beetje strategisch op uw bord kunt leggen)
)
