Na enkele dagen rust in de Ardennen ging het eigenlijk beter met mij, nu terug thuis merk ik dat er weer veel spanningen opduiken.
Mijn vrouw zegt dat het abnormaal is dat ik geen zin heb om met andere mensen af te spreken. Zelf heb ik hier gewoon totaal geen nood aan omdat er altijd wel ergens iets niet compatibel is. Ik heb totaal geen behoefte aan laat gaan slapen, uitgaan, ik heb die periode gehad en eigenlijk is er daar niks aan. Het amusement kwam telkens door alcoholgebruik en de dag nadien was er altijd een leeg gevoel.
Ik heb soms het gevoel dat het bij haar fomo is. Als ze nog maar 1 avond om 12u gaat slapen is ze de dag nadien al niet te genieten van vermoeidheid en de kinderen die zijn er sowieso. Ik ben persoonlijk van mening dat je als ouder de verantwoordelijkheid hebt en je niet meer moet bezighouden met activiteiten voor 20ers. Ze is dan jaloers op koppels die de kinderen weg gaan om naar een festival te gaan, ik zeg dat ik dat niet wil. Omgekeerd is die vriendin dan jaloers omdat wij gezinsreizen doen.
Ze zegt dat bepaalde vriendinnen niet willen afspreken met ons door mij, omdat ik anders ben. Er is wel 1 koppel met wie het wel klikt en waarmee we om de 6 weken eens afspreken. Die mensen zijn redelijk compatibel, maar zeker niet 100%.
Met mijn schoonfamilie klikt het al helemaal niet. Ik heb een schoonbroer die ik al 8 jaar niet moet. Een persoon die mij direct een zeer ongemakkelijk gevoel geeft, zo iemand die in je personal space dringt, ongevraagd, dominant, totaal niet compatibel. Het is de laatste maanden tot verschillende conflicten gekomen, maar ze blijft hem verdedigen. Zo verwijtte hij mij onlangs dat ik zijn verbouwing niet wou doen en dat hij daardoor 5000 euro te veel betaald heeft, vorige week wou hij dat ik een cv ketel ging plaatsen die hij al zou aankopen.
Ik ben van mening dat iemand die coke snuift, zich in blote pens verplaatst op een skateboard met een sigaret in de mond, niet compatibel is met mij en best zo ver mogelijk weg blijft.
Ik erger me ook dood aan m'n schoonmoeder, 4 keer getrouwd, zal vaak nog wat olie op het vuur gooien door mijn vrouw te pushen in een bepaalde richting. Gisteren weer een discussie over uitgaan en dat de nog jong zijn en nog moeten uitgaan en ons amuseren. Ik heb haar uitgelegd dat voor mij amuseren = op vakantie gaan met de kinderen, iets bezoeken met de kinderen, gaan wandelen in het bos met de kinderen. Allemaal dingen die ze zelf nooit gedaan heeft. Uitgaan is een hoofdstuk dat afgesloten is. Keer iets gaan eten of eens een weekend met 2 weg, ok, maar wat moet ik gaan doen tussen ofwel de studenten waar ik les aan geef of tussen de eeuwige vrijgezellen en gescheiden mannen.
Er zal wel een deel van deze spanningen veroorzaakt worden door mij, maar ik ben ook van mening dat ze van mij niet iemand moeten maken die ik niet ben en dat een groot deel veroorzaakt wordt door mijn half-marginale schoonfamilie.
Volgende week heb ik een afspraak met een psychiater.
