Ik heb enkel kennissen, geen vrienden. Overal waar ik kom (school, sportclub, studentenvereniging, werk, ...) maak ik makkelijk contacten en kan ik mij amuseren met de mensen daar. Maar terwijl ik overal mensen binnen die omgevingen een diepere connectie zie maken met elkaar, en zie afspreken buiten die specifieke context, ben ik daar nooit in geslaagd. Mijn vrouw is daarin eigenlijk zowat net hetzelfde. Zij heeft wel nog een vriendengroepje uit haar studententijd, maar dat is het type vrienden geworden die je 1 keer per jaar ziet en hoort, en meer moet je daar niet van verwachten.
Het is toch een beetje het "laatste" taboe in onze samenleving, denk ik. Eenzaamheid / een gebrek aan vrienden. De maatschappij gaat er van uit dat iedereen op zijn minst 1 of meerdere goede vrienden heeft, of een vriendengroep waar ze op kunnen rekenen. Elk jaar weer die awkward blikken wanneer je oudejaar weer eens alleen hebt "gevierd", mijn "vrijgezellenavond" was puur met mijn broer en zus, bij elk gesprek over mijn verbouwingen is er wel iemand die zegt "met een paar maten en een bak bier is dat gefixt he". Ergste was op een bepaald moment een enquête die ik afnam over racisme, en ik was niet goed bezig omdat ik geen vrienden van andere origine had
.
Same same.
Pas op, ik heb daar niet veel nood aan hé. Maar 't is toch altijd pijnlijk om te zien dat je bijvoorbeeld samen met een andere nieuwe collega start, en dat die na een paar jaar helemaal geïntegreerd is en helemaal goed in de groep ligt en dat je er altijd... een beetje buiten valt?
't Is ook niet dat ze mij niét leuk vinden, of ik hen niet. Ik ben gewoon... heel heel heel erg onzichtbaar. Meestal vind ik dat niet erg, maar soms steekt het toch wel een beetje. Ook als kind/puber trouwens, de eerste graad van het middelbaar stond ik elke pauze zo half bij/buiten een groepje, dat niemand zelfs door had dat ik daar stond, maar ja, ik ging ook niet helemaal alleen staan. Echt superpijnlijk. Uiteindelijk had ik dan meestal wel één goeie vriendin en dan was het wel oke. Maar ik ben een paar keer van school veranderd en 't was altijd hetzelfde in 't begin. Ik was zo diegene waar ze bij gingen zitten als hun beste vriendin ziek was die dag, om dan een dag later weer genegeerd te worden.
't Is ook niet van niet proberen hé, ik heb twee jaar aan een stuk overal bijgestaan en gebabbeld en gevraagd of ze zin hadden om mee naar school te fietsen (ja hoor, tot ze daar zijn, dan lopen ze naar hun vrienden) en weet ik veel wat allemaal. Maar het werkt gewoon nooit.
En nogmaals, elke week vrienden zien en een keidruk sociaal leven heb ik absoluut geen behoefte aan, nooit gehad ook. Ik ken wel wat mensen waar ik soms mee afspreek (en die ook echt wel heel close zijn), maar dat is om de twee, drie maanden of zo.
't Is gewoon heel ambetant om te merken dat je een soort doorzichtig persoon bent. Maar ja, ook dat is een beetje dat autisme.
Een vaste kliek puur omdat je ze dan kan "gebruiken" voor een verhuis/verbouwing en omdat dat de maatschappelijke norm is is nu ook niet de beste motivatie.
Nee nee, tuurlijk, maar een netwerk helpt altijd hé. Bijvoorbeeld die verhuizing, als echt niémand hebt die tijd vrijmaakt (of aan wie je het zelfs kan vragen), dan wordt het gewoon al een pak moeilijker. Of dingen die iedereen heel gewoon vindt, en dat je dan denkt, ja oei, eigenlijk sta ik wel heel alleen in het leven en dat is blijkbaar raar. Da's niet tof. Zo af en toe van shit, als ik hier serieus in de problemen kom (zwaar ziek worden, op straat staan, weet ik veel), en dan is er eigenlijk niemand close genoeg om u op te vangen...
