Kleine nieuwtjes

[KnightOfCydonia]

[Edit] Als jouw post enkel over burnouts gaat dan heb ik deze wall of text voor niks getypt, want daar moet men inderdaad toch wel wat secuurder mee beginnen omgaan (maar dus ook niet gewoon zeggen 'je hebt vier weken') maar als het over mentale problemen in het algemeen gaat:

Dat gaat gewoonweg niet. Je zegt toch ook niet 'ik zou een termijn zetten op kankerherstel'? Ten eerste is de ene burnout de andere niet, en ten tweede zijn er nog heel wat andere mentale ziektes die veel en veel langer kunnen aanslepen. Als je mensen die depressief zijn (of andere mentale problemen hebben) gaat verplichten om te gaan werken na X aantal tijd dan zou ik er echt niet van schrikken dat de zelfmoordcijfers de hoogte in gaan. Mensen met een burnout te vroeg/verplicht naar het werk sturen leidt gegarandeerd tot ergere problemen zoals depressies.

Het gaat voornamelijk over burn-outs en depressies en zaken die daar nauw bij aanleunen.
Pas op: ik kan me gerust inbeelden dat er héél wat redenen zijn voor mensen om heel wat tijd nodig te hebben om te recupereren: verlies van een dierbare bijvoorbeeld. Tegelijkertijd zijn er ook omstandigheden waarbij langer thuiszitten géén hol verandert aan de situatie: genre te veel druk op het werk niet meer aankunnen, niet meer happy zijn met de job, je lief dat je gedumpt heeft, gevolgen van andere privékeuzes, ...

Eigenlijk kan je mijn kritiek zéér kort samenvatten en ik merk verderop in je post dat je het er mee eens bent:
het huidige systeem van gewoon wat doktersbriefjes van je huisarts en vervolgens 2 jaar ziek zijn, is niet meer oké:

• niet voor het welzijn van de patiënt, want wat lost het op.
• niet voor de maatschappij
  • huisartsen zijn géén psychologen, hebben vaak max. 15 minuten voor je.
  • het zet de deur open voor fraude, waarvan bot gesteld iedereen wel voorbeelden kent.
  • en qua betaalbaarheid: sorry, maar daar wél cijfers op zetten is de taak van onze overheid, net om het systeem betaalbaar te houden. Wanneer het aankomt op geneesmiddelen wordt er zelfs een prijs gezet op de waarde van (een jaar van) een mensenleven. Waarom voor mentale ziekten een uitzondering maken? Omdat er meer begrip is ontstaan de laatste jaren - wat op zich goed is - maar soms slaat een slinger nu éénmaal te ver door?

En wat zie je de laatste jaren? Een enorme toename van langdurig zieken, waarbij burnout/depressie oververtegenwoordigd is. https://www.riziv.fgov.be/nl/statis...-arbeidsongeschiktheid-burnout-depressie.aspx

En voorts: er is nog wel wat meer aan het leven dan werken natuurlijk. Een veel gehoorde klacht is dat het tegenwoordig allemaal veel te veel om werken draait en altijd maar beschikbaar te moeten zijn, en dan ga je mensen door middel van een arbitraire limiet (arbitrair want de duur van een mentale episode hangt sterk af van een heel aantal factoren) dwingen om, problemen opgelost of niet, te gaan werken. Of zich in de armoede te storten. Ik vind dat bijna dystopisch eigenlijk.

En voorts: er is nog wel wat meer aan het leven dan werken natuurlijk. Een veel gehoorde klacht is dat het tegenwoordig allemaal veel te veel om werken draait en altijd maar beschikbaar te moeten zijn, en dan ga je mensen door middel van een arbitraire limiet (arbitrair want de duur van een mentale episode hangt sterk af van een heel aantal factoren) dwingen om, problemen opgelost of niet, te gaan werken. Of zich in de armoede te storten. Ik vind dat bijna dystopisch eigenlijk.

Tof idee, ik zou ook graag een jaartje niet meer werken... maar kan dat ook niet betalen, dus ik ga werken.
Tenzij je rijk geboren wordt of gesponsord wordt door iemand anders die werkt, is die dystopie gewoon de alledaagse realiteit voor vele mensen, inclusief mezelf, al mag ik met mijn "cosy maar nutteloze" job nu ook weer niet te hard klagen.

Mentale ziektes zijn trouwens ook ziektes. Als je geen problemen hebt met langdurige ziekteperiodes voor mensen met rugproblemen (nochtans een van de meest 'gefraudeerde' problemen voor beroepsdoppers) dan kan je eigenlijk ook geen problemen hebben met langdurige ziekteperiodes voor mensen met mentale problemen, want zaken als depressies zijn wel degelijk medische problemen hoor. Het is niet omdat dat in het hoofd zit dat dat minder echt is dan een gebroken been.

Waar trek je die lijn van 'de oorzaken van je ziekte zijn in het privéleven te vinden, dus trek je werkschoenen maar aan' dan door trouwens? Iemand die tijdens het sporten zijn rug breekt heeft dat toch ook in zijn privéleven gedaan? Wat met een verstokte roker die longkanker krijgt? Die zouden dan wel langdurig mogen thuis zitten terwijl iemand die uit het niets een depressie heeft gekregen (ja, dat kan) maar moet gaan werken?

Eenvoudig: ik leg de grens wel meer in de richting van het lichamelijke, en mensen met rugproblemen die nog een andere job zouden kunnen zou ik overigens zonder problemen op herscholing sturen en iets anders laten zoeken.

Wanneer iemand met een gebroken been thuis zou zitten zonder dat die daar een gips rond laat leggen, of nog erger: kanker heeft en niet achter chemo/bestraling/immuuntherapie aangaat (tenzij de situatie al hopeloos is) zou ik daar ook grote vraagtekens bij plaatsen.
Mentale ziekte of burnout? Ik zou graag meer zien gebeuren dan een paar keer 15 minuten bij je huisarts, verplicht.

Nu goed: het is zeker wel zo dat er enorm veel profiteurs zijn, zoals in dat voorbeeld van die muziekleerkracht. Zo ken ik ook iemand die nog een jaar van zijn pensioen verwijderd is en zich door een 'bevriende' (hij gaat daar al heel zijn leven) arts heeft laten thuis schrijven wegens een burnout. Die geeft dan -half trots zelfs- tegen iedereen toe dat daar niks van aan is. Ik haat zulke zaken echt. Het probleem is echter dat zulke zaken heel moeilijk te bestrijden zijn.

Je kan niet op basis van 1 bezoekje van een controlearts gaan beslissen 'die mens is mentaal ziek' of niet, dus is het gewoon heel moeilijk om die profiteurs er uit te krijgen. Iets als inderdaad geen briefjes van gewone huisdokters aanvaarden voor langdurig mentaal zieken zou inderdaad een goeie eerste stap zijn, maar dan moet je wel gaan investeren in psychologen want die wachtlijsten zijn op dit moment hallucinant.

Ik zou zeker gewonnen zijn voor een robuust en goed uitgewerkt systeem waarbij profiteurs (en zeker de charlatans die dan meegaan in die hun zever terwijl ze goed weten dat er niks met die mensen mankeert) gestraft of aangepakt worden, maar tot dat er is vind ik niet dat we het kind met het badwater moeten weggooien. Dan heb ik liever dat er tien profiteurs zijn en honderd mensen die echt geholpen worden door rust dan dat die tien profiteurs toch moeten gaan werken maar die honderd mensen zich richting een zenuwinzinking of depressie begeven.

Mooi voorstel, dus we zijn het voor een groot deel eens.

Om nog één voorbeeld/anekdote uit mijn privéleven te geven: als je te laks bent tegen mensen met een burn-out dan belast je onvermijdelijk wél mensen die wél blijven werken voor wie het leven ook géén ponypark is. Collega van mijn vader heeft tijdens zijn burn-out zijn huis verbouwd, prachtig gedaan overigens, maar mijn vader mocht intussen terwijl hij eind de 50 was en net zou moeten afbouwen, de extra werklast erbij nemen... tof hé!

Als je een huis kan verbouwen, kan je ook achter een computer zitten en technische tekeningen maken, indien niet: zoek een andere job, iets in de bouw bijvoorbeeld, want dat kan je privé wél... Of de collega van m'n zus, thuis met een burn-out in de week want de zorg voor haar kinderen valt haar zwaar... maar in 't weekend? Dansen op de toog, getuigen de foto's op Instagram, de schaamte bij sommige mensen voor van 't systeem te profiteren is compleet weg... nu goed, met een burn-out mag je ook wat van het leven genieten, maar wanneer dit te veel ten koste/laste van andere mensen begint te gaan, mag men ook wel eens ingrijpen.

Eén vraag die je eens moet beantwoorden: geloof jij echt dat Sihame El Kaouakibi 2 jaar écht ziek geweest is? En zou jij zo'n gevallen in de toekomst zomaar laten passeren? Afgaande op je opmerking van charlatans die meegaan in zo'n verhalen denk ik ook van niet.

 

[RidderBauknecht]

Enkele punten van je waar ik bezwaar tegen heb.

Als je een huis kan verbouwen, kan je ook achter een computer zitten en technische tekeningen maken, indien niet: zoek een andere job, iets in de bouw bijvoorbeeld, want dat kan je privé wél..

Dat klopt gewoonweg niet. Iets doen in je eigen vrije tijd is iets helemaal anders dan te moeten gaan werken. Uiteraard is een huis verbouwen al wel iets vrij extreem, maar je ziet heel vaak die commentaar van mensen in het genre van 'die kan wel op restaurant, maar werken gaat dan niet!' (zoals jij daar met die collega van je zus) en dat is zever. Een IKEA kast in elkaar steken op je gemakje thuis is bijvoorbeeld qua beleving COMPLEET anders dan een IKEA kast in elkaar steken op het werk waarbij er zekere tijdslimiet is, je aanwezig moet zijn, ... Dat zijn dezelfde handeligen, maar in een compleet andere context.

Het is niet de bedoeling dat je met een burnout of een depressie in je kot blijft en enkel naar de psycholoog/psychiater gaat. Mensen met mentale problemen mogen heus nog plezier maken. Meer nog: dat moeten ze zelfs vaak, als deel van de behandeling. Of het dan verstandig is om dat allemaal op sociale media te plaatsen is iets anders, maar commentaren die doen uitschijnen dat die eigenlijk heel de tijd miserabel in een hoekje moeten zitten zijn dus volledig misplaatst vind ik.

Tof idee, ik zou ook graag een jaartje niet meer werken... maar kan dat ook niet betalen, dus ik ga werken.

Nu trek je het wel in het belachelijke. Ik kan je verzekeren dat mensen met mentale problemen die zo zwaar zijn dat ze een jaar niet kunnen werken veel liever zouden gaan werken. Ik vind dat eigenlijk al vrij beledigend, die comment. Ik hoop van harte dat jij nooit in die situatie terechtkomt waarin je 'een jaartje niet meer moet gaan werken' omdat je mentaal zo diep zit dat dat niet meer gaat.

---------------

Enfin, ik reageerde maar omdat je wel met een erg botte bijl door de zaken heen gaat en omdat ik vond dat jouw post mentale problemen nogal minimaliseerde. De kernboodschap is het huidige systeem van gewoon wat doktersbriefjes van je huisarts en vervolgens 2 jaar ziek zijn is niet meer OK. En daar ben ik het wel mee eens, al is dat ook wel een oversimpificatie van de zaken, want normaal gezien is het zo simpel toch niet om zo lang thuis te zitten. Ik ben het echter helemaal niet eens met het feit dat we middelen moeten weghalen van de mentale tak. Als we meer controle willen op dat soort zaken gaan we zelfs meer middelen nodig hebben; kijk maar naar de wachtlijsten voor psychologen.

Maar goed: profiteurs (en de artsen en professionals die die profiteurs geven wat ze willen, ook al weten ze dat het zever is) moeten er uit en brengen alleen maar schade toe aan de beweging waarbij we meer aandacht schenken aan mentale problemen. Volledig mee eens.

 

[C11]

Eigenlijk kan je mijn kritiek zéér kort samenvatten en ik merk verderop in je post dat je het er mee eens bent:
het huidige systeem van gewoon wat doktersbriefjes van je huisarts en vervolgens 2 jaar ziek zijn, is niet meer oké:

Naast enkele uitzonderingen zoals El Kaouakibi ofzo is dit niet 'het huidige systeem'.
Je moet je regelmatig verantwoorden bij bijvoorbeeld de mutualiteit met verslaggeving dokter, psycholoog en liefst psychiater. Er is geen enkele huisarts die alleen beslist dat je 2 jaar thuis ziek mag zitten. De adviserende arts van de mutualiteit heeft hier meer over te zeggen en gaat niemand met een mentale problematiek 2 jaar thuis laten met enkel een briefje van een huisarts.

De rest van je post toont vooral aan dat je maar weinig kennis hebt over mentale problemen. Een termijn van 4 of 6 weken, serieus? Een depressie kan pas vanaf 2 weken vastgesteld worden en duurt gemiddeld 8 maanden.
Er is ook een groot verschil tussen burn-out, overspannen, depressie, ... Gooi niet zomaar alles op één hoop.

 

[RidderBauknecht]

Eén vraag die je eens moet beantwoorden: geloof jij echt dat Sihame El Kaouakibi 2 jaar écht ziek geweest is? En zou jij zo'n gevallen in de toekomst zomaar laten passeren? Afgaande op je opmerking van charlatans die meegaan in zo'n verhalen denk ik ook van niet.

Ik kan daar niet gefundeerd op antwoorden want ik ken die persoon niet en heb haar nog nooit gesproken. Maar neen, gelet op haar gedrag, haar geschiedenis van de boel te belazeren, en haar opmerkingen geloof ik dat niet nee. Dat doet weinig ter zake voor de rest van mijn uitleg, maar ik was vergeten antwoorden in mijn originele post dus doe ik het hier maar snel.

 

[glashelder]

Ik ga hier nog maar eens mijn verhaal doen.

Begin 2019 uitgevallen. Opgestaan, en ik dacht gewoon van "nee." Naar de huisarts, die mij eerst twee weken thuiszette. Pas op: dit was niet de eerste keer. Ik heb al depressieve periodes gehad, 11 maanden in dagtherapie geweest, ik nam toen ook gewoon nog steeds medicatie. Maar ik was intens overbelast, zonder dat ik het zelf goed door had. Sowieso mijn werk al, maar privé kwam er ook veel bij kijken. Die twee weken werden steeds verlengd, vooral omdat ik de druk voelde van "volgende week moét ik hier beter zijn hé!", en mij druk begon te maken over zaken als "hoe kan ik hier zo snel mogelijk beter worden, zeg het mij dokter, wat moet ik doen?" Verrassing: dat helpt niet, dat is gewoon een restant van steeds over je grenzen te gaan. Ik heb alles vooral moeten loslaten om tot rust te komen en van daaruit kleine stappen te zetten, te evalueren en dan weer een stapje zetten en soms ook gewoon eentje terug.

Conclusie na 3 (!) jaar thuiszitten: na opvolging van huisarts, psychiaters via UZ Gent (psychologische testen, medicatie veranderen of vermeerderen), tweewekelijke opvolging bij een psycholoog, een therapietraject van 8 maanden, zes maanden opvolging bij een traumapsycholoog én een diagnosetraject van zes maanden de diagnose autisme gekregen.

Dat gaat niet in 4-6 weken hoor? Meer nog, na 4-6 weken was ik nog niet in staat om een e-mail naar mijn leidinggevende te schrijven, mijn vriend heeft letterlijk moeten dicteren wat ik moest typen want ik kampte met continue brain fog.

Na die drie jaar ben ik heel langzaam terug gaan werken: eerst 30% voornamelijk in thuiswerk, tijdens die periode mijn diagnose gekregen. Daarna opgebouwd naar 50%, en een andere (nieuwe, spannende) functie. Ook begeleiding opgestart bij een auticoach. Ik weet nu véél beter waar mijn grenzen liggen (euh, veel dichter dan ik ooit gedacht had), probeer mijn week in te delen zodat ik niet overbelast raak (en ja, dat houdt ook in dat ik veel plezante dingen niet doe omdat het al te druk is op het werk) en kan mezelf veel beter beschermen tegen... mezelf. In die mate dat ik overweeg om een functie van 50% erbij te nemen op mijn werk. Die functie zou gegarandeerd helemaal in thuiswerk gebeuren, want meer dan dat kán ik gewoon niet aanwezig zijn op het werk. Vorige week maandag was bijvoorbeeld héél druk op het werk. Ik ben thuisgekomen, heb een uur op bed gelegen in complete stilte en duisternis, en heb daarna nog 3 uur in de zetel gelegen met een noise cancelling koptelefoon voor ik weer aanspreekbaar was. Dat elke dag doen gaat niet, dan staat alles in het teken van 'recupereren', en kan ik niks meer doen op huishoudelijk en sociaal vlak. Dan heb ik gewoon geen leven meer.

Ik denk dat er serieus onderschat wordt wat levenslange mentale problemen met je doet, en wat voor leven je dan hebt. Dat het niet gaat om eens een tegenslag, of eens 4-6 weken uitrusten. Maar dat het iets is dat je al je hele leven meedraagt. Of het nu autisme is, of een trauma, of schizofrenie, of borderline, of een bipolaire stoornis of wat dan ook. Die mensen zijn er ook gewoon hoor. Ik zou niet weten waarom je ervan uitgaat dat iemand 2 jaar thuiszit omdat die gedumpt is door z'n lief?

Je kan het dan schuiven op allerlei 'vage' zaken zoals depressie en burn-out die inderdaad niet te zien zijn, maar depressies en burn-outs zijn ook vaak gewoon symptomen van iets onderliggends. In mijn geval een autistische burn-out, en daarvoor jaren depressief geweest omdat ik zo in de war was over alles, mij niet goed voelde of mij niet thuis voelde horen in de wereld, dat alles zoveel moeilijker leek te zijn voor mij, dat mensen mij ook nog eens raar vonden (en ik mezelf ook).

En al die mensen gaan dat heus niet aan je neus hangen hoor. Dat zijn trouwens ook jouw zaken niet, maar die van de behandeld psychiater, psycholoog en adviserend-arts.

 

[derp]

De kille afstandelijkheid waarmee gij spreekt over een hele groep mensen en de utilitaire manier waarop gij naar mensen en de maatschappij kijkt doen de haren op mijn rug rechtstaan KoC.

Ik begrijp dat daar ook wel ergens een soort van redenering onder zit die neerkomt op ‘om onze sociale zekerheid betaalbaar te houden moeten we moeilijke keuzes maken’ maar ik denk toch dat ge hier heel ver op een dwaalspoor zit.

 

[Horse]

Zijn er eigenlijk landen in West Europa waar je niet kan terugvallen op een uitkering bij mentale problemen?

 

[Avi]

De kille afstandelijkheid waarmee gij spreekt over een hele groep mensen en de utilitaire manier waarop gij naar mensen en de maatschappij kijkt doen de haren op mijn rug rechtstaan KoC.

Ik begrijp dat daar ook wel ergens een soort van redenering onder zit die neerkomt op ‘om onze sociale zekerheid betaalbaar te houden moeten we moeilijke keuzes maken’ maar ik denk toch dat ge hier heel ver op een dwaalspoor zit.

Ik denk dat er langs weerszijde van de discussie te veel op één kant van het spectrum wordt gefocussed.

Neem nu het voorbeeld van glashelder en dat autisme. Waar op dat spectrum zitten we? Is dit iemand die niet zonder permanent begeleider kan functioneren in de maatschappij (risico op woedeuitbarstingen if agressie), of is het iemand met lichte functionele beperkingen.

De verwachtingen die we van die mensen nog mogen hebben zijn anders, toch? Wie vandaag COVID heeft kan gaan werken als dat geen gevaar voor de collega's oplevert. Maar geen mens die verwacht dat iemand met botkanker gaat werken.

Ik mis die nuance voor mentale aandoeningen hier in deze discussie. Langs weerskanten.

 

[RidderBauknecht]

Ik begrijp eigenlijk echt niet goed wat je wilt zeggen @Avi. Welke nuance mis je dan van mijn kant van het debat, bijvoorbeeld? Dat is een oprechte vraag, niet aanvallend bedoeld. Ik zit bijvoorbeeld echt niet te pleiten voor een fluwelen handschoen aanpak, wel voor een menselijke aanpak. Mijn reply is nu niet overal rechtstreeks aan jou gericht, maar om mijn visie zo genuanceerd mogelijk uit te schrijven:

Mensen met een lichte vorm van autisme gaan nooit hun leven lang thuis geschreven worden en leven van vadertje staat, bijvoorbeeld, noch pleit ik daar voor. Autisme is ook een spectrum natuurlijk, dus of iemand kan functioneren in de maatschappij of niet moet worden beoordeeld door experten.

En zo is dat met veel mentale aandoeningen. Je kan daar geen generaliserende uitspraken over doen, want elk geval moet apart beoordeeld worden. Wat mensen maar al te vaak vergeten in dit soort gesprekken is dat mentale aandoeningen ook medische problemen zijn. Die hele attitude van 'komaan zeg, wees eens wat harder' zie je vrijwel niet als iemand thuis zit met een langdurige 'fysieke ziekte'. Waarom dan wel bij mentale problemen, die nochtans ook moeten vastgesteld en behandeld worden door professionals en in zware gevallen door arts-specialisten?

Zie je het al gebeuren, dat iemand tegen een persoon met een longontsteking zegt 'zeg jongen, hoest eens wat minder en begin er eens aan'? Of tegen iemand met kanker 'ja dat is wel erg en al van dat, maar binnen drie weken mag je er nu toch wel van af zijn hoor!' Toch zijn dat zaken die je vrij vaak hoort wanneer het over mentale problemen gaat, zeker bij de oudere generaties.

En OK, je kan dan zeggen 'iemand met een longontsteking is maar maximum een maand uit, iemand met een depressie al gauw acht maanden' maar ja, dat is nu eenmaal zo. Een depressie (en nogmaals: dat is even legitiem qua aandoening als een longontsteking) duurt langer om te behandelen. Spijtig, maar dat is nu zo. Mentale aandoening zijn veel complexer en langduriger om te behandelen dan pakweg een beenbreuk. Dat is dan spijtig voor het bedrijf of de maatschappij (hoewel ik het helemaal niet erg vind om belastingen te betalen voor dat soort zaken) maar dat is nu eenmaal een realiteit.

Het is vaak moeilijk voor mensen om zich in te leven in mentale problemen, en dat bemoeilijkt het debat ook ontzettend hard. Maar al te veel mensen vergelijken een depressie met een dipje (wat iedereen wel eens heeft) of een slechte week, maar dat is iets veel zwaarder, veel dieper, en veel complexer. Met autisme net van hetzelfde: mensen schijnen daar vaak ofwel in de richting van een Rain Man-achtig persoon te denken ofwel denken die 'is dat nu zo erg, dat je wat meer moeite moet doen om sociaal te wezen?'

Maar daar zit een heel spectrum in. Het heet letterlijk autismespectrumstoornis. En voor iemand met autisme kan (bijvoorbeeld) een overdaad aan contact met mensen hetzelfde voelen als dat voor een 'normaal persoon' zou voelen als ze een hele dag hetzelfde liedje op het hoogste volume moeten horen. Je kan dat 1 dagje aan, misschien 2, misschien 3. Maar als je dat dag in, dag uit moet doen dan breek je op een gegeven moment.

En dus, bij mensen met ASS moeten we gaan kijken. Wat is er moeilijk? Wat lukt er niet? Er zijn zo heel veel mensen met ASS gewoon aan het werk hoor, eventueel met wat extra aandacht van de werkgever zelf. Misschien zelfs een paar die je kent waar je het niet eens van weet. En dat is goed, we moeten niet iedereen met mentale problemen gaan thuis schrijven voor de rest van hun leven. Zeker niet. Maar we moeten wel menselijk blijven.

En opnieuw: uiteraard zijn er profiteurs. Mijn bloed kookt echt wanneer mensen fier komen aankondigen dat ze een burnout hebben terwijl dat helemaal zo niet is (en ja, zo ken ik er spijtig genoeg wel) want zo misbruik je een systeem dat er is om heel kwetsbare personen te helpen en zorg je er voor dat het draagvlak voor dat soort zaken verwatert. Dat is wat mij betreft pure fraude en stel ik gelijk aan kanker faken om donaties te krijgen die dan voor je verbouwing dienen of weet ik veel.

Maar ja, dat zal altijd wel voorvallen. Ik ken er ook een hele hoop die al hun hele leven vage rugklachten hebben en leven van de staat. Daar betaal ik ook voor, spijtig genoeg. Maar bewijs maar eens dat dat niet zo is. En verdergaand: als je daar te streng op wordt dan riskeer je dat mensen die echt in pijn leven toch moeten gaan werken of anders zonder steun eindigen. En er wordt ook vaak geklaagd dat dokters te snel thuis schrijven voor burnouts, maar dat is met andere zaken toch niet anders? Ik ken een oudere huisdokter waar je letterlijk gewoon kan gaan vragen voor een ziektebriefje en je niet eens moe doen alsof je buikgriep of whatever hebt; die geeft dat gewoon.

Zeveraars, fraudeurs, en huichelaars vind je overal. Uiteraard zijn er nu veel smeerlappen die gretig gebruik maken van de stijgende acceptatie met betrekking tot burnouts en andere mentale problemen, dus moeten we inderdaad misschien eens kijken hoe we dat wat kunnen finetunen, maar zo van die beenharde, onpersoonlijke, en heel rat-race gerichte oplossingen als maximumtermijnen of zelfs het weghalen van middelen voor mentale steun, daar pas ik echt voor. Dat gaat in tegen alles waar ik voor sta.

 

[Tonerider]

Was op voorhand toch al duidelijk dat dit systeem maar voor een beperkt aantal mensen interessant zou zijn.

Als starter zonder kinderen zou ik me daar misschien aan gewaagd hebben, maar nu is dat totaal onrealistisch.

op zich zou ik met mijn job een werkdag van 10u wel aankunnen, maar dan kom ik elke dag pas tussen 19h30 en 20h00 thuis. Als ge dan nog moet beginnen koken, zijt ge wel heel laat aan het eten en heb je nog een uurtje om u te ontspannen. Dat is imo wel heel weinig compensatie na een werkdag.
Mensen met kinderen, maar ook mensen die sporten in clubverband of zo, hebben toch niets aan zo'n systeem? Na het werk nog even naar de winkel? Ook ondoenbaar. Lijkt me logisch dat het echt maar voor een paar man een goed systeem is..

 

[KnightOfCydonia]

De kille afstandelijkheid waarmee gij spreekt over een hele groep mensen en de utilitaire manier waarop gij naar mensen en de maatschappij kijkt doen de haren op mijn rug rechtstaan KoC.

Ik begrijp dat daar ook wel ergens een soort van redenering onder zit die neerkomt op ‘om onze sociale zekerheid betaalbaar te houden moeten we moeilijke keuzes maken’ maar ik denk toch dat ge hier heel ver op een dwaalspoor zit.

Zeer gemakkelijk gezegd natuurlijk, terwijl ik in zielsongelukkige periodes van mijn leven ook gewoonweg nog steeds ben gaan werken/studeren, waarbij ik ook nauwelijks zin had om mijn bed nog uit te komen, vele maanden, achteraf beschouwd bijna een volledig jaar... Vandaar mijn eerste opmerking aan Renegade, er is ook een punt waarop je misschien eens moet stellen dat de samenleving té soft wordt, waarbij een ruim begrip voor mentale problemen afglijdt in gewoon een onkunde van mensen om nog klappen te incasseren. Ik heb voorbeeldgen gegeven van sitauties waarbij ik alle begrip hebben dat mensen deze traag of zelfs nooit volledig te boven komen, tegelijkertijd zie ik situaties waarbij voor zwakzinnig zwakke redenen gewoon een volledig jaar uitvallen met een burnout.

En uiteraard speelt betaalbaarheid van de sociale zekerheid daar een grote rol bij. Jij zit evenzeer op een dwaalspoor als je denkt dat in die explosie van langdurig zieken, zeker de laatste jaren, niet een zéér significante groep, zelfs al zijn ze misschien nog een minderheid, aan "profiteurs" zit. En dan gebruik ik dat woord relatief breed: zowel de mensen die bewust profiteren, als ook mensen die "gevangen" zitten in een systeem waarbij zo'n uitkering nog de beste optie is en waarvoor men onvoldoende naar alternatieven zoekt, bij gebrek aan een aangepaste job. Ik heb nog enig begrip voor mensen die eind de 50 zijn, hun lichaam desondanks al "op" is (vaker in laagopgeleide groepen, vrouwen, etc.).

Familielid die het zo gespeeld heeft dat ze jaren op "vervroegd pensioen" is gegaan op die manier, en ik weet nog dat mijn moeder een paar jaar geleden zei: zo ga ik het ook spelen een paar jaar voor mijn pensioen, om vervolgens oh ironie - te brave/naïeve genen in mijn deel familie I guess - de rit wél volledig uit te doen tot haar pensioenleeftijd.

Ik denk dat er langs weerszijde van de discussie te veel op één kant van het spectrum wordt gefocussed.

Neem nu het voorbeeld van glashelder en dat autisme. Waar op dat spectrum zitten we? Is dit iemand die niet zonder permanent begeleider kan functioneren in de maatschappij (risico op woedeuitbarstingen if agressie), of is het iemand met lichte functionele beperkingen.

De verwachtingen die we van die mensen nog mogen hebben zijn anders, toch? Wie vandaag COVID heeft kan gaan werken als dat geen gevaar voor de collega's oplevert. Maar geen mens die verwacht dat iemand met botkanker gaat werken.

Ik mis die nuance voor mentale aandoeningen hier in deze discussie. Langs weerskanten.

Niet mee eens voor mijn aandeel daarin. Ik heb "nuance" gegeven in voorbeeld waarbij ik net vind dat onze samenleving véél te kil is.
Verlies van een kind? Dat is dan 10 dagen verlof en daarna kom je maar terug werken. In zo'n situatie alle begrip dat een arts langer ziekteverlof uitdeelt.

Ik hergebruik één van de meest karikaturale voorbeelden/anekdotes die ik recent gehoord heb: je directie heeft je eigen muzieklokaal afgenomen en je voelt je niet meer gewaardeerd? Wel, sorry, suck it up, zoek u een andere job als je je vastbenoemde gouden kooi niet meer aan kan, maar een jaar op een burnout thuis zitten op de kosten van de samenleving en dan nog het lef hebben zo'n brief aan je directie te richten? Haha, cry me a river denk ik dan...

Autisme... tja, dat is een spectrum waarvan velen wel een stukje van zichzelf herkennen - zeker ik - maar ik ken mensen met véél ergere autisme dan ik, die langer en harder werken als ik.
Ik voel me ook niet aangesproken door het verhaal/kritiek van @glashelder, ik heb niet gezegd dat iedereen zich moet herpakken op 4 à 6 weken, ik heb gezegd dat er op die termijn een plan van aanpak zou moeten zijn... als je dan een auticoach hebt en die zegt datje meer tijd nodig hebt, so be it.

 

[Mulan]

Zeer gemakkelijk gezegd natuurlijk, terwijl ik in zielsongelukkige periodes van mijn leven ook gewoonweg nog steeds ben gaan werken/studeren, waarbij ik ook nauwelijks zin had om mijn bed nog uit te komen, vele maanden, achteraf beschouwd bijna een volledig jaar... Vandaar mijn eerste opmerking aan Renegade, er is ook een punt waarop je misschien eens moet stellen dat de samenleving té soft wordt, waarbij een ruim begrip voor mentale problemen afglijdt in gewoon een onkunde van mensen om nog klappen te incasseren. Ik heb voorbeeldgen gegeven van sitauties waarbij ik alle begrip hebben dat mensen deze traag of zelfs nooit volledig te boven komen, tegelijkertijd zie ik situaties waarbij voor zwakzinnig zwakke redenen gewoon een volledig jaar uitvallen met een burnout.

En uiteraard speelt betaalbaarheid van de sociale zekerheid daar een grote rol bij. Jij zit evenzeer op een dwaalspoor als je denkt dat in die explosie van langdurig zieken, zeker de laatste jaren, niet een zéér significante groep, zelfs al zijn ze misschien nog een minderheid, aan "profiteurs" zit. En dan gebruik ik dat woord relatief breed: zowel de mensen die bewust profiteren, als ook mensen die "gevangen" zitten in een systeem waarbij zo'n uitkering nog de beste optie is en waarvoor men onvoldoende naar alternatieven zoekt, bij gebrek aan een aangepaste job. Ik heb nog enig begrip voor mensen die eind de 50 zijn, hun lichaam desondanks al "op" is (vaker in laagopgeleide groepen, vrouwen, etc.).

Familielid die het zo gespeeld heeft dat ze jaren op "vervroegd pensioen" is gegaan op die manier, en ik weet nog dat mijn moeder een paar jaar geleden zei: zo ga ik het ook spelen een paar jaar voor mijn pensioen, om vervolgens oh ironie - te brave/naïeve genen in mijn deel familie I guess - de rit wél volledig uit te doen tot haar pensioenleeftijd.



Niet mee eens voor mijn aandeel daarin. Ik heb "nuance" gegeven in voorbeeld waarbij ik net vind dat onze samenleving véél te kil is.
Verlies van een kind? Dat is dan 10 dagen verlof en daarna kom je maar terug werken. In zo'n situatie alle begrip dat een arts langer ziekteverlof uitdeelt.

Ik hergebruik één van de meest karikaturale voorbeelden/anekdotes die ik recent gehoord heb: je directie heeft je eigen muzieklokaal afgenomen en je voelt je niet meer gewaardeerd? Wel, sorry, suck it up, zoek u een andere job als je je vastbenoemde gouden kooi niet meer aan kan, maar een jaar op een burnout thuis zitten op de kosten van de samenleving en dan nog het lef hebben zo'n brief aan je directie te richten? Haha, cry me a river denk ik dan...

Autisme... tja, dat is een spectrum waarvan velen wel een stukje van zichzelf herkennen - zeker ik - maar ik ken mensen met véél ergere autisme dan ik, die langer en harder werken als ik.
Ik voel me ook niet aangesproken door het verhaal/kritiek van @glashelder, ik heb niet gezegd dat iedereen zich moet herpakken op 4 à 6 weken, ik heb gezegd dat er op die termijn een plan van aanpak zou moeten zijn... als je dan een auticoach hebt en die zegt datje meer tijd nodig hebt, so be it.

Ik denk dat je iets bedoelt dat er niet goed uit komt en voor velen herkenbaar zal zijn:

Wie ècht in de shit zit zal zaken doen om eruit te komen. Meestal om zelf beter te worden, soms ook om gewoon in orde te zijn met papieren/uitkeringen.

Zowel @glashelder als ik hebben een atypische, heel lang traject van jaren 100% werkonbekwaam te zijn.
Maar beiden hebben we èn een psychiater èn een psycholoog èn daarnaast nog andere trajecten in een zoektocht naar beter worden. Ik denk niet dat @KnightOfCydonia er problemen mee heeft dat iemand thuis zit als die actief bezig is met een traject van erkende hulpverleners die bepalen dat je werkonbekwaam bent. En de meesten die beslissen dat het ècht niet meer gaat (een punt waar @KnightOfCydonia dus nog nooit gekomen is), zoeken die weg van hulpverlening omdat de levenskwaliteit dan ook echt al zwaar om zeep is.

Wie beweert heel ziek te zijn, niet medisch deeltijds kan werken zelfs maar tegelijkertijd ook niets van inspanningen kan aantonen om wèl te werken aan genezing, die mag idd zwaar gecontroleerd worden en snel gesanctioneerd worden.
Gelukkig wordt er ook door adviserend geneesheren goed kort op de bal gespeeld tegenwoordig en dat jarenlange thuis zitten zonder trajecten te volgen (voor psychische en fysieke problemen) is er steeds meer uit aan het gaan. Terecht.
In een andere poll is al aangetoond dat we met enkele al een halve gezinswagen betaald hebben aan professionele hulp die we al jaren aanhouden. Wij doen dat niet voor de lol he, duizenden euro's per jaar uitgeven.

 

[Slyke]

Of de collega van m'n zus, thuis met een burn-out in de week want de zorg voor haar kinderen valt haar zwaar... maar in 't weekend? Dansen op de toog, getuigen de foto's op Instagram, de schaamte bij sommige mensen voor van 't systeem te profiteren is compleet weg...

Mensen met mentale problemen mogen heus nog plezier maken. Meer nog: dat moeten ze zelfs vaak, als deel van de behandeling. Of het dan verstandig is om dat allemaal op sociale media te plaatsen is iets anders, maar commentaren die doen uitschijnen dat die eigenlijk heel de tijd miserabel in een hoekje moeten zitten zijn dus volledig misplaatst vind ik.

Ter illustratie: naar aanleiding van mijn uitval ten gevolge van grensoverschrijdend gedrag met posttraumatisch stresssyndroom als gevolg (en deels gecombineerd met burn-out) werd ik effectief verplicht om zulke ontspannende activiteiten te ondernemen, zoals @RidderBauknecht ook al aangaf.

In eerste instantie kwam het advies er door huisdokter en psycholoog, maar hetzelfde werd ook 'opgelegd' door de adviserend geneesheer van de mutualiteit.
Uiteraard is elke situatie verschillend en zal men ook rekening houden met de interesses en leefwereld van de betrokkene. Iemand die zelf spontaan aangeeft altijd een huismus geweest te zijn, zal uiteraard op een andere manier benaderd worden.

Dus heel concreet ben ik naar festivals als Rock Werchter geweest op aanraden van mijn zorgverleners, ook al heb ik er mij naar toe moeten sleuren.
Maar men had wel gelijk dat het een (kleine) positieve impact had op mijn herstel.

Dus om maar te zeggen dat het beeld dat je krijgt van iemand (op basis van sociale media of met eigen ogen) lang niet altijd overeenkomt met de realiteit en zeker niet overeenkomt met het 'happy' of plezierige aspect dat geassocieerd wordt met zulke activiteiten.

Nu ja, "op de toog staan dansen" is misschien inderdaad nog een stap verder. Overal waar ik tot nu toe geweest ben, was er altijd een allesoverheersend triest gevoel dat elke uitbundigheid of zorgeloos genieten gewoon in de weg stond. Dit even terzijde...

 

[Général Zantas]

Over twee weken zijn het verkiezingen in Polen.
Een van de grootste ergernissen van de gemiddelde Pool zijn de stijgende energieprijzen.
Orlen is een staatsbedrijf dat tevens de grootste benzine en diesel verkoper is in Polen.
In de laatste weken, ondanks stijgende olieprijzen globaal en een zwakkere Poolse zloty, zijn de benzine prijzen opmerkelijk aan het dalen.
De CEO van Orlen heeft reeds publiekelijk laten optekenen dat hij hoopt dat PiS herverkozen wordt en dat hij gedoneerd heeft (logisch, hij dankt zijn CEO-positie aan zijn connecties met PiS)

Diezelfde CEO heeft vandaag publiekelijk gevraagd aan de bevolking om geen benzine te gaan hamsteren. De prijzen zijn zo laag dat veel mensen niet enkel de auto tank vullen, maar ook enkele extra jerrycans meesleuren. Ook het lokale busbedrijven kopen hun benzine niet meer via een groothandel bestelling, maar laat haar chauffeurs gewoon aan de benzinepomp tanken, omdat het gewoon zo goedkoop geworden is
Terzelfdertijd probeert hij iedereen te overtuigen dat de prijzen echt niet artificieel gezakt zijn om stemmen te ronselen voor PiS...

Bon, 13 Oktober zou de benzine naar ongekende laagte moeten zakken, gezien dat weekend verkiezingen zijn. Ik kijk er al naar uit!
(voor de geinteresseerden, de prijs voor Euro95 is van 1,45 euro/l begin September reeds gezakt naar 1,29 euro/l vandaag)

 

[glashelder]

Ik voel me ook niet aangesproken door het verhaal/kritiek van @glashelder, ik heb niet gezegd dat iedereen zich moet herpakken op 4 à 6 weken, ik heb gezegd dat er op die termijn een plan van aanpak zou moeten zijn... als je dan een auticoach hebt en die zegt datje meer tijd nodig hebt, so be it.

Goh, da's vaak een lastige omdat het heel moeilijk is om op zo'n korte termijn uit te zoeken wat er aan de hand is. Dat begint met 2 weken voorschrijven, voor hetzelfde geld is het daarna beter. Dan nog eens twee weken, en dan nog eens twee weken, en dan eens een maand. Je weet dat niet op voorhand hé. Dus nogal lastig om dan een heel traject of plan van aanpak te hebben zo snel al. En het eerste half jaar, jaar had ik dus vooral gewoon rust nodig. Mijn auticoach had ik ook pas na 3 jaar hé.

Neem nu het voorbeeld van glashelder en dat autisme. Waar op dat spectrum zitten we? Is dit iemand die niet zonder permanent begeleider kan functioneren in de maatschappij (risico op woedeuitbarstingen if agressie), of is het iemand met lichte functionele beperkingen.

De verwachtingen die we van die mensen nog mogen hebben zijn anders, toch? Wie vandaag COVID heeft kan gaan werken als dat geen gevaar voor de collega's oplevert. Maar geen mens die verwacht dat iemand met botkanker gaat werken.

Ik mis die nuance voor mentale aandoeningen hier in deze discussie. Langs weerskanten.

Ik snap de relevantie niet? Ik ben inderdaad niet iemand die zonder permanente begeleider niet kan functioneren, maar ik heb wel aanpassingen nodig. Als die er niet zijn, raak ik overbelast en ben ik weer out.

Mensen met een lichte vorm van autisme gaan nooit hun leven lang thuis geschreven worden en leven van vadertje staat, bijvoorbeeld, noch pleit ik daar voor. Autisme is ook een spectrum natuurlijk, dus of iemand kan functioneren in de maatschappij of niet moet worden beoordeeld door experten.

Een kleine nuancering hierbij: er bestaat niet zoiets als licht of zwaar autisme, je hebt het of je hebt het niet. Je kan wel lichte of zware zorgnoden hebben. En soms worden mensen met 'licht' autisme wél erkend als gehandicapt (willekeur van de arts die je voor je schrijft), soms in combinatie met andere handicaps, soms gewoon omdat ze overbelast zijn en in de minst optimale situatie leven waardoor hun autisme erger lijkt dan het zou kunnen zijn in een optimalere situatie. Aan de andere kant ken ik mensen in instellingen die dan weer niét als gehandicapt erkend zijn Nu, heel dat debat rond erkenning van een handicap is weer een heel ander paar mouwen.

Maar daar zit een heel spectrum in. Het heet letterlijk autismespectrumstoornis. En voor iemand met autisme kan (bijvoorbeeld) een overdaad aan contact met mensen hetzelfde voelen als dat voor een 'normaal persoon' zou voelen als ze een hele dag hetzelfde liedje op het hoogste volume moeten horen. Je kan dat 1 dagje aan, misschien 2, misschien 3. Maar als je dat dag in, dag uit moet doen dan breek je op een gegeven moment.

Da's wel supergoed omschreven, eigenlijk.

En dus, bij mensen met ASS moeten we gaan kijken. Wat is er moeilijk? Wat lukt er niet? Er zijn zo heel veel mensen met ASS gewoon aan het werk hoor, eventueel met wat extra aandacht van de werkgever zelf. Misschien zelfs een paar die je kent waar je het niet eens van weet. En dat is goed, we moeten niet iedereen met mentale problemen gaan thuis schrijven voor de rest van hun leven. Zeker niet. Maar we moeten wel menselijk blijven.

Ja, ik ben dus aan het werk met ondersteuning in de vorm van een VOP (Vlaamse Ondersteuningspremie), tegenwoordig heet dat individueel maatwerk. Mijn loon wordt bijgepast zodat de werkgever mij extra ondersteuning kan geven. Daardoor kan ik flexibeler werken (eens een dag thuisblijven als het écht niet gaat, of wat vroeger vertrekken als ik voel dat mijn bobijntje op is), wat vaker thuiswerken en zo voelde ik me ook wat sterker om het verhaal te doen aan mijn collega's (die trouwens superlief zijn). Nu snappen ze het ook gewoon dat ik een receptie skip of maximum een half uur blijf, ik niet meedoe aan onvoorspelbare sociale uitjes of teambuildings, dat ik mij eens apart zet als ik in stilte wil werken, dat ik aan het bureau zit wat het veiligst en kalmst voelt voor mij (in een hoek).

Autisme... tja, dat is een spectrum waarvan velen wel een stukje van zichzelf herkennen - zeker ik - maar ik ken mensen met véél ergere autisme dan ik, die langer en harder werken als ik.

Het gaat ook niet over lang of hard werken. Ik verzet echt heel veel werk buiten mijn uren om (gewoon omdat ik het leuk vind), en ik geloof ook echt dat ik die 50% functie in thuiswerk aankan, net omdat het thuiswerk is. Ik ken iemand met autisme die als special interest bussen en transport heeft. Die is buschauffeur, werkt ongelofelijke uren en snapt niet waarom al die andere autisten overbelast raken op hun werk, haha. Dus het soort werk en het soort ondersteuning dat je krijgt is imo veel meer van belang dan hoe 'erg' je autisme is.

 

[yode92]

’t Scheldt eist voor de rechter dat Humo uit de rekken wordt gehaald naar aanleiding van kritische artikels

Gert Van Mol, de eigenaar van de website ’t Scheldt, trekt naar de rechtbank tegen enkele artikels van Humo. ’t Scheldt komt daarin naar voren als ...

www.demorgen.be

Oh ironie.

 

[Avondland]

De Nederlandse prins Bernhard (die in 2004 overleed) heeft altijd, met de hand op de bijbel, ontkent dat hij lid was van NSDAP, maar in zijn privé-archief is er nu een originele NSDAP-lidmaatschapskaart opgedoken.

 

[shiftyke]

De Nederlandse prins Bernhard (die in 2004 overleed) heeft altijd, met de hand op de bijbel, ontkent dat hij lid was van NSDAP, maar in zijn privé-archief is er nu een originele NSDAP-lidmaatschapskaart opgedoken.

Als er de afgelopen weken nu iets duidelijk is geworden, is dat het woord van god weinig waarde heeft.

 

[khendro]

Blijkt dat er terug een kleine oorlog zal beginnen in Israël en omstreken....

https://twitter.com/x/status/1710525434285138223

TERUGLEZEN. 250 doden door aanval Hamas, 232 doden bij Israëlische vergelding in Gaza - Netanyahu zweert wraak na “zwarte dag”

Lees hier alles terug over de verrassingsaanval die Palestijnse Hamasbeweging sinds zaterdagochtend uitvoert tegen Israël. Daarbij lieten al 250 Israëli's het leven en raakten er nog eens 1.800 gewond. Zowel Hamas als de Israëlische premier Benjamin Netanyahu spreekt van een oorlog. Israël...

www.hln.be

Spoiler: Schokkende beelden

https://twitter.com/x/status/1710547373460468216

https://twitter.com/x/status/1710528276194640246

Blijkt dat ze ook een militaire post hebben aangevallen met zelfmoordterroristen en dan meerdere soldaten hebben uitgeschakeld.

 

[Renegadexxripxx]

Voor zoiets zie ik echt nooit geen oplossing.

Ofwel moet je bereid zijn om die zaken onder de mat te vegen. Ofwel moet je bereid zijn om een genocide te doen.

Zolang geen van beiden het geval is, is het naar mijn mening altijd een buskruitincident.