Timberwinter
Well-known member
Ik zit aan de laatste 100 pagina’s van mijn huidig boek en dan begin ik er normaal ook aan (als ik hem kan te pakken krijgen in de bib).
James Salter - Light Years (Boekenclub #7)
- Onderwerp starter FlyingHorseman
- Startdatum
- Boekenclub
-
- Tags
- boekenclub
FlyingHorseman
Well-known member
No worries papi, ik ga Under The Volcano sowieso dit jaar nog lezen, zal er wat gedachten over neertypen in het boekentopic.
Ik ben er ondertussen aan begonnen goed opgeschoten, heb deel 1 al uit. Ik vind dat het boek vlot leest!
THE GOOD: Het positieve is dat Salter echt wel een goeie schrijver is op "technisch" vlak. Ik mis de juiste opleiding om te kunnen ontleden waarom ik dat zo aanvoel, maar regelmatig kom ik echt wel treffende, rake zinnen tegen. Hij gebruikt vaak rake adjectieven of omschrijvingen die poëtisch maar niet hoogdravend overkomen. Als ik het soort persoon was dat zinnen aanduidt in boeken, had ik hier wel regelmatig wat markeringen aangebracht.
THE A LITTLE LESS GOOD: Ik ben nog niet helemaal mee met het centrale koppel en de focus op hun huwelijk. Het eerste deel is een introductie de personages en hun leefwereld en ik heb wel het gevoel dat ik dit soort ennui van de hogere Amerikaanse middenklasse al vaker gelezen heb (en vooral gezien in films). Het is duidelijk dat de neerwaartse beweging van het gezin reeds ingezet is, de rest van de roman staat of valt met hoe goed Salter dit weet te beschrijven en de sleutel hiervoor ligt bij de uitwerking van de personages. En dan ben ik vooral benieuwd hoe Salter de vrouw gaat uitwerken want ik merk hier en daar in de beschrijving van zijpersonages wel een bepaalde dynamiek op die een beetje typisch is voor mannelijke schrijvers.
Bovendien hebben de hoofdpersonages rare, lichtjes irriterende namen. Vidi en Nedra, eh?
THE A LITTLE LESS GOOD: Ik ben nog niet helemaal mee met het centrale koppel en de focus op hun huwelijk. Het eerste deel is een introductie de personages en hun leefwereld en ik heb wel het gevoel dat ik dit soort ennui van de hogere Amerikaanse middenklasse al vaker gelezen heb (en vooral gezien in films). Het is duidelijk dat de neerwaartse beweging van het gezin reeds ingezet is, de rest van de roman staat of valt met hoe goed Salter dit weet te beschrijven en de sleutel hiervoor ligt bij de uitwerking van de personages. En dan ben ik vooral benieuwd hoe Salter de vrouw gaat uitwerken want ik merk hier en daar in de beschrijving van zijpersonages wel een bepaalde dynamiek op die een beetje typisch is voor mannelijke schrijvers.
Bovendien hebben de hoofdpersonages rare, lichtjes irriterende namen. Vidi en Nedra, eh?
PBR Streetgang
Well-known member
Blijf maar ver weg van de film…
Timberwinter
Well-known member
Vandaag mijn boek uitgelezen en daarnet Lightyears (allez, Lichtjaren) uit de bib gehaald. Vanavond of morgen mij er ook aan zetten.
Ik heb hem uitgelezen. Hij is mij bevallen. 
De Amerikaanse literatuur kende in de twintigste eeuw een opmars aan romans over de teleurstellingen en tekortkomingen van de gegoede middenklasse, die ondanks hun opstapje geen voldoening haalt uit hun letterlijk rijk gevuld leven. Light Years is wat thematiek en gedachtegoed betreft dus geen originele roman. Ook de sfeer die hij oproept deed me erg denken aan het oeuvre van John Cheever (zeker eens we de overstap naar Rome maken, tevens een erg geliefde setting in de kortverhalen van Cheever).
Waar Salter wel in uitblinkt, zijn de prachtige beschrijvingen en commentaren bij het innerlijke leven van zijn personages. Ik heb het grootste stuk van deze roman op een treinrit van 5 uur gelezen na een nacht waarin ik nauwelijks had geslapen, maar toch wist de roman dankzij haar naadloze vertelstijl mijn aandacht vast te houden. Op iedere bladzijde was er wel een paragraaf die mij jaloers maakte op het literair talent van Salter. Zeker de afwisselingen tussen dagdromen en realiteit waren erg geslaagd - ik heb trouwens nog maar weinig auteurs met zo veel elegantie en verfijning seksscènes weten schrijven zonder dat ze ordinair of overbodig worden.
Hetgene een roman als deze ervan weerhoudt om op hetzelfde schavotje als klassiekers zoals Tender is the Night of Babitt te komen te staan, is dat er minder focus is op het nucleusgezin van het verhaal - met name Viri, Nedra en hun twee kinderen. De vele andere koppels die in en uit het verhaal weven, zijn wel cruciale triggers om de ontwikkelijking van vooral Nedra beter te begrijpen, maar het maakt dat het een roman is die zich minder gemakkelijk laat samenballen tot een kernnarratief.
Die ogenschijnlijk bizarre naam "Viri" wordt in de laatste hoofdstukken ineens beter begrijpbaar - het is een koosnaampje voor "Vladimir". Misschien heb ik er over gelezen, maar ik geloof niet dat in de eerdere karakterstudies van Viri werd vermeld dat zijn familie van Russische afkomst is. Ik ben nog aan het overpeinzen of het significantie heeft dat dit op het einde van het boek ineens een gespreksonderwerp wordt.
Mijn punt van kritiek op de roman is dat ik de symboliek (zie bijvoorbeeld de rivier en de schildpad) iets te voordehandliggend en cliché vond. Maar op zich maakt Salter ook daar wel meesterlijke keuzes in zijn verwoordingen, en zetten ze meteen de toon voor de verdere sfeerschepping.
Waar Salter wel in uitblinkt, zijn de prachtige beschrijvingen en commentaren bij het innerlijke leven van zijn personages. Ik heb het grootste stuk van deze roman op een treinrit van 5 uur gelezen na een nacht waarin ik nauwelijks had geslapen, maar toch wist de roman dankzij haar naadloze vertelstijl mijn aandacht vast te houden. Op iedere bladzijde was er wel een paragraaf die mij jaloers maakte op het literair talent van Salter. Zeker de afwisselingen tussen dagdromen en realiteit waren erg geslaagd - ik heb trouwens nog maar weinig auteurs met zo veel elegantie en verfijning seksscènes weten schrijven zonder dat ze ordinair of overbodig worden.
Hetgene een roman als deze ervan weerhoudt om op hetzelfde schavotje als klassiekers zoals Tender is the Night of Babitt te komen te staan, is dat er minder focus is op het nucleusgezin van het verhaal - met name Viri, Nedra en hun twee kinderen. De vele andere koppels die in en uit het verhaal weven, zijn wel cruciale triggers om de ontwikkelijking van vooral Nedra beter te begrijpen, maar het maakt dat het een roman is die zich minder gemakkelijk laat samenballen tot een kernnarratief.
Die ogenschijnlijk bizarre naam "Viri" wordt in de laatste hoofdstukken ineens beter begrijpbaar - het is een koosnaampje voor "Vladimir". Misschien heb ik er over gelezen, maar ik geloof niet dat in de eerdere karakterstudies van Viri werd vermeld dat zijn familie van Russische afkomst is. Ik ben nog aan het overpeinzen of het significantie heeft dat dit op het einde van het boek ineens een gespreksonderwerp wordt.
Mijn punt van kritiek op de roman is dat ik de symboliek (zie bijvoorbeeld de rivier en de schildpad) iets te voordehandliggend en cliché vond. Maar op zich maakt Salter ook daar wel meesterlijke keuzes in zijn verwoordingen, en zetten ze meteen de toon voor de verdere sfeerschepping.
Halverwege en niet van plan om verder te lezen.
Momenteel een leesdip en plat door de griep dus misschien ligt het daar aan, maar dit boek klikt niet bij me. Het gefragmenteerde verhaal en de personages kwamen hol over, de conversaties triviaal (blablabla). Er zitten geweldig mooie zinnen in maar ook enkele complete missers.
Het hoofdstuk waar Nedra's vader overlijdt, was het enige hoofdstuk dat mijn interesse wekte. Voor de rest: saai, en na delen 1-2 geef ik nog steeds niets om de personages of wat ze doen of zeggen.
Het hoofdstuk waar Nedra's vader overlijdt, was het enige hoofdstuk dat mijn interesse wekte. Voor de rest: saai, en na delen 1-2 geef ik nog steeds niets om de personages of wat ze doen of zeggen.
Hellsdinner
Crew Member
Ook uitgelezen!
Het heeft lang geduurd voordat het boek "klikte" (ongeveer halverwege het boek), maar eens het dat deed kon ik het met moeite weg leggen.
Ik voelde me met momenten een gluurder die met een soort perversheid een blik werpt in de levens van Viri en Nedra.
Het heeft lang geduurd voordat het boek "klikte" (ongeveer halverwege het boek), maar eens het dat deed kon ik het met moeite weg leggen.
Ik voelde me met momenten een gluurder die met een soort perversheid een blik werpt in de levens van Viri en Nedra.
Om te beginnen moet ik zeggen wat een begenadigd schrijver Salter is, zijn beschrijvingen en woord werk is van een niveau dat voor mij de perfecte mix is tussen stijl en functie.
Ik was echter niet altijd fan van zijn dialogen, zijn te opzichtig ingevoerde probeersels naar humor en een aantal karakterisaties van de randpersonages.
De manier waarop hij het huwelijk en gezinsleven van Nedra en Viri laat zien is met een soort banaliteit, geen trage evolutie eindigend met een schokkende twist naar het moment waarop 1 van hen besluit om iemand buiten het huwelijk om te zien, we worden meteen gedropt in de situatie.
Het voelt echt aan, en de beweegredenen komen mondjesmaat bovendrijven in de conversaties die we te zien krijgen.
Salter heeft een prachtige manier om te schrijven over liefde, in al zijn facetten. De seks scenes voelen spannend aan zonder platvoers te worden, de gesprekken over huwelijk, samen zijn en de effecten op iemands eigenheid kan een ieder in een lange relatie zich aan spiegelen.
De symboliek was me met momenten ook wat opzichtig, het had subtieler mogen zijn of er gewoon uitgelaten worden.
Ik wist niet dat de Amerikaanse literatuur een periode had waarin de gegoede middenklasse het hoofdonderwerp was, zoals @coldplayke beschrijft, maar het was uitermate fascinerend om hier over te lezen. Mijn interesse is gewekt om meer boeken aan te schaffen zoals deze.
Ik was echter niet altijd fan van zijn dialogen, zijn te opzichtig ingevoerde probeersels naar humor en een aantal karakterisaties van de randpersonages.
De manier waarop hij het huwelijk en gezinsleven van Nedra en Viri laat zien is met een soort banaliteit, geen trage evolutie eindigend met een schokkende twist naar het moment waarop 1 van hen besluit om iemand buiten het huwelijk om te zien, we worden meteen gedropt in de situatie.
Het voelt echt aan, en de beweegredenen komen mondjesmaat bovendrijven in de conversaties die we te zien krijgen.
Salter heeft een prachtige manier om te schrijven over liefde, in al zijn facetten. De seks scenes voelen spannend aan zonder platvoers te worden, de gesprekken over huwelijk, samen zijn en de effecten op iemands eigenheid kan een ieder in een lange relatie zich aan spiegelen.
De symboliek was me met momenten ook wat opzichtig, het had subtieler mogen zijn of er gewoon uitgelaten worden.
Ik wist niet dat de Amerikaanse literatuur een periode had waarin de gegoede middenklasse het hoofdonderwerp was, zoals @coldplayke beschrijft, maar het was uitermate fascinerend om hier over te lezen. Mijn interesse is gewekt om meer boeken aan te schaffen zoals deze.
Laatst bewerkt:
Vrouwtje Theelepel
Well-known member
Ben er eergisteren in begonnen maar wegens drukte nog niet fatsoenlijk door kunnen lezen.
Zit nog maar aan blz 80 of iets en ik moet er nog wat inkomen.
Zit nog maar aan blz 80 of iets en ik moet er nog wat inkomen.
Dyer Hunt
Well-known member
Ik heb nu iets van een 150 à 200 pagina's gelezen, maar ik voel weinig drang om verder te lezen...
Eerlijk. Het zal me echt worst wezen wat er verder nog gebeurt met Nedra en Viri. I just don't care. 
Ik heb 0,0 binding met de personages. Het is me ook allemaal wat te chaotisch verteld. Net een soort literaire collage ofzo. Waardoor ik vaak de draad kwijt ben. Er zijn (te) veel poëtische beschrijvingen/bespiegelingen. Soms denk ik bij een bepaalde zin of alinea "WOW, prachtig!", maar meestal is het eerder "Wat een flauwekul / waar slaat dit op??". 
Ik wil niet zomaar opgeven, want geregeld schetst de schrijver wel bepaald beeld en/of gevoel, op een soort organische wijze, en soms kan ik er oprecht van genieten. Kan dit nog goedkomen als ik verderlees?
Ik heb 0,0 binding met de personages. Het is me ook allemaal wat te chaotisch verteld. Net een soort literaire collage ofzo. Waardoor ik vaak de draad kwijt ben. Er zijn (te) veel poëtische beschrijvingen/bespiegelingen. Soms denk ik bij een bepaalde zin of alinea "WOW, prachtig!", maar meestal is het eerder "Wat een flauwekul / waar slaat dit op??". Ik wil niet zomaar opgeven, want geregeld schetst de schrijver wel bepaald beeld en/of gevoel, op een soort organische wijze, en soms kan ik er oprecht van genieten. Kan dit nog goedkomen als ik verderlees?
FlyingHorseman
Well-known member
Ik heb Light Years al een tijdje uit en mijn algemeen gevoel is positief, ook al vond ik wel dat er meer in zat. Ik begrijp de lezers die moeite hebben ermee. Ik vond het boek zelf wel wat beter worden, onder andere door de band met de kinderen, maar misschien omdat ik mijn verwachtingen toen ook wat bijgesteld had.
Ik heb de indruk dat Salter misschien te subtiel te werk gegaan is bij de dissectie van het falend huwelijk dat centraal staat. Het boek is inderdaad vrij fragmentarisch, met grote sprongen tussen een aantal momenten uit het leven van Viri en Nedra waar Salter op focust. Maar geen borrelende conflicten die aan de oppervlakte komen, geen twee mensen die over het boek heen uit elkaar groeien en van liefde naar haat gaan (enkel misschien wat minachting). Zelfs het overspel heeft al bij al niet heel veel invloed op het huwelijk zelf en loopt er een beetje parallel aan. Dat zal wel de bedoeling van Salter geweest zijn. Het lijkt nu alsof Viri en Nedra misschien ooit van elkaar hielden en dat trouwen op dat moment het beste leek om hun persoonlijk geluk in te vullen (of omdat dat het normale parcours was voor die tijd) maar dat geluk een andere invulling krijgt op een verschillende tijd en plaats en dat liefde voor beiden een begrip is dat vooral moet ontvangen worden in plaats van uitgedeeld. Waardoor hun huwelijk faalt ondanks het van buitenaf gezien perfecte leven. Maar dat maakt het dus voor mij ook wel frustrerende personages, ik had het gevoel dat je als lezer toch altijd een beetje op afstand gehouden werd.
clercqie
Well-known member
Nu bij deel drie aanbeland en vanaf nu voelt het wel aan alsof er een aantal zaken in een stroomversnelling komen. Voorlopig vind ik het boek niet wow, een gevoel dat hier gedeeld wordt, lijkt het. Maar vraagje : leest de meerderheid hier de originele versie van Salter in het Engels? Ik heb nu een relatief recente NL vertaling (2014) en heb de indruk dat de geroemde virtuositeit van Salters proza wat 'lost in translation' is geraakt. Toch veel beschrijvingen in het NL nu die ik wat te geforceerd poëtisch vind, terwijl het origineel misschien beter tot zijn recht komt? Nu, ik vrees dat ik hierna niet het boek nog eens zal herlezen.
Paar impressies:
Paar impressies:
Ik beaam het gevoel dat het allemaal nogal afstandelijk overkomt, wat het moeilijk maakt om echt te gaan meeleven met de personages. Maar dat lijkt me dan ook de bedoeling te zijn. Veel van het boek is een commentaar op het al bij al lege leven van Nedra en Viri. Of toch althans een commentaar op het feit dat ze allebei heel ontevreden zijn met de loop van hun leven, altijd maar meer lijken te willen (roem, reizen, geld...).
Een impressie die ik elders al las, is dat het boek eerder op te vatten is als een serie aan afzonderlijke tableau's die elk op zich een inzicht geven in het leven en denken van het koppel. Het boek is best chronologisch, maar de hoofdstukken volgen nooit volledig op elkaar. Het is aan de lezer om de samenhang in de verschillende flarden te vinden.. Met dit idee in het achterhoofd apprecieer ik best wel hoe het boek is gestructureerd. Maar het blijft door de afstandelijkheid en ook door de volledig van de mijne verschillende leefwereld moeilijk om me echt te binden aan het boek.
Nog twee delen te gaan, dus we'll see!
[/SPOILER
Een impressie die ik elders al las, is dat het boek eerder op te vatten is als een serie aan afzonderlijke tableau's die elk op zich een inzicht geven in het leven en denken van het koppel. Het boek is best chronologisch, maar de hoofdstukken volgen nooit volledig op elkaar. Het is aan de lezer om de samenhang in de verschillende flarden te vinden.. Met dit idee in het achterhoofd apprecieer ik best wel hoe het boek is gestructureerd. Maar het blijft door de afstandelijkheid en ook door de volledig van de mijne verschillende leefwereld moeilijk om me echt te binden aan het boek.
Nog twee delen te gaan, dus we'll see!
[/SPOILER
Dyer Hunt
Well-known member
Ik lees ook de Nederlandse vertaling en volg je 100%. Of het aan de vertaling ligt weet ik niet, maar het zal inderdaad niet helpen alleszins.
Hellsdinner
Crew Member
Ik heb hem in het Engels gelezen!
clercqie
Well-known member
Ondertussen ook de rest uitgelezen.
In de laatste twee delen gaat Salter in op het ouder worden. Maar damn, Nedra sterft rond de 50 jaar, zoiets? Vanuit mijn standpunt leek de dramatiek, het mijmeren in deze laatste delen over vervlogen dagen en herinneringen, meer te passen bij personages van een meer gezegende leeftijd? Niet bij mensen in een situatie die weldra (nog een tiental jaar) de mijne zal zijn! Da's dan het effect van Bourgondisch leven, eten, drinken, roken, neergepend..
Viri die dan hertrouwt in Rome maar schijnbaar diep ongelukkig blijft vatte ik ook niet zo goed? Dat hele deel komt zo wat uit de lucht gevallen, lijkt het wel? Nu ja, life happens en in het normale leven hebben de zaken nu ook niet eenmaal altijd een duidelijke, logische oorzaak-gevolg, of past alles netjes in een narratief plaatje.
Maar het boek als geheel is daardoor nu inderdaad wel eerder die serie aan afzonderlijke tableaux waarvan ik al sprak, zonder een voor de lezer (mezelf) bevredigend narratief. Ik vind het wat moeilijk om een eenduidige eindconclusie te trekken na het uitlezen. Ga me nog een beetje moeten inlezen in de inzichten van anderen.
Viri die dan hertrouwt in Rome maar schijnbaar diep ongelukkig blijft vatte ik ook niet zo goed? Dat hele deel komt zo wat uit de lucht gevallen, lijkt het wel? Nu ja, life happens en in het normale leven hebben de zaken nu ook niet eenmaal altijd een duidelijke, logische oorzaak-gevolg, of past alles netjes in een narratief plaatje.
Maar het boek als geheel is daardoor nu inderdaad wel eerder die serie aan afzonderlijke tableaux waarvan ik al sprak, zonder een voor de lezer (mezelf) bevredigend narratief. Ik vind het wat moeilijk om een eenduidige eindconclusie te trekken na het uitlezen. Ga me nog een beetje moeten inlezen in de inzichten van anderen.
Dyer Hunt
Well-known member
Mijn eerste DNF in de boekenclub. Na een paar dagen besefte ik dat ik het boek compleet uit het oog was verloren—gewoonweg vergeten dat ik erin bezig was. De totale afwezigheid van leesdrang, gecombineerd met een drukke agenda, maakte de keuze uiteindelijk makkelijk: ik heb het opgegeven.
Ik zit sindsdien in een leesdip, maar daar komt binnenkort vast verandering in. Alleen zal het een ander genre worden, want dit was duidelijk niets voor mij. Ach ja, op naar het volgende!
Ik zit sindsdien in een leesdip, maar daar komt binnenkort vast verandering in. Alleen zal het een ander genre worden, want dit was duidelijk niets voor mij. Ach ja, op naar het volgende!
Avondland
Well-known member
Ondertussen ook de rest uitgelezen.
In de laatste twee delen gaat Salter in op het ouder worden. Maar damn, Nedra sterft rond de 50 jaar, zoiets? Vanuit mijn standpunt leek de dramatiek, het mijmeren in deze laatste delen over vervlogen dagen en herinneringen, meer te passen bij personages van een meer gezegende leeftijd? Niet bij mensen in een situatie die weldra (nog een tiental jaar) de mijne zal zijn! Da's dan het effect van Bourgondisch leven, eten, drinken, roken, neergepend..
Viri die dan hertrouwt in Rome maar schijnbaar diep ongelukkig blijft vatte ik ook niet zo goed? Dat hele deel komt zo wat uit de lucht gevallen, lijkt het wel? Nu ja, life happens en in het normale leven hebben de zaken nu ook niet eenmaal altijd een duidelijke, logische oorzaak-gevolg, of past alles netjes in een narratief plaatje.
Maar het boek als geheel is daardoor nu inderdaad wel eerder die serie aan afzonderlijke tableaux waarvan ik al sprak, zonder een voor de lezer (mezelf) bevredigend narratief. Ik vind het wat moeilijk om een eenduidige eindconclusie te trekken na het uitlezen. Ga me nog een beetje moeten inlezen in de inzichten van anderen.
Je moet niet per sé oud zijn om te mijmeren over vervlogen dagen en herinneringen hoor, je kan ook gewoon een melancholische ziel hebben. Zoals ik, haha.
