June
Active member
Heel leuk natuurlijk maar hoe wil men dat controleren? En als zoiets niet tot nauwelijks te controleren valt (of makkelijk te omzeilen, eventueel) hoeveel zin heeft het om zoiets tot wet te maken? Het is net als door roodlicht rijden: het mag niet, het is meetbaar maar is het daarmee ook een uitgestorven activiteit? En zo is het veelal met de wet, natuurlijk. Elke wet heeft een wormgaatje.. een manier om door de rechter te kunnen bepalen dat iets niet van toepassing is, maar iets anders wel (bijvoorbeeld). Zo ook bij het blaffen van een hond. Je kan natuurlijk allerlei wetgeving hebben die daar aspecten van verbiedt maar heb je dan ook echt iets in handen waarmee je zorgt dat het stopt? Wie meet het, waarmee, heeft die persoon tijd, is het daarmee een éénmalig bewijs of is het bewijs van een (langdurig) patroon? Als je bij de rechter wint, wat win je dan: een papieren tijger of beleid waarmee dit onmiddellijk stopt?
Als je denkt dat je echt iets in handen hebt dan help ik je uit je droom: nee dat is niet zo. Je hebt gewonnen, het mag niet, maar is het daarmee ook opgehouden? Dikke kans van niet. Sterker: de kans is groot dat de loopgravenoorlog net is begonnen.
Die weg is handig als je bereid bent een hele lange procedure van jaren te voeren om aan te tonen dat er een patroon van allerlei overlast is waarbij overlast op overlast zich opstapelt. Als dat er niet is, heb je meer kans met een redelijk contact met je buur waar je dat na een tijd eens een keertje in alle vriendelijkheid kan bespreken. En dat de buur dan denkt, ik woon hier fijn, ik heb fijne buren om me heen, ik wil in deze buurt investeren en ik zorg dat mijn hond zo min mogelijk overlast veroorzaakt. Maar als je begint met op je strepen te staan, strepen die misschien helemaal niet door de rechter worden bevestigd) dan is die weg in elk geval afgesloten.
