Hoe ver gaat de familieband - ben ik mijns broeders hoeder?

Klinkt nogal als iemand met redelijk wat mentale problemen. Is er eigenlijk nooit een diagnose gesteld? Is hij ooit psychologisch begeleid geweest? Hoe je hem beschrijft komt bij mij wat over als iemand met enkele van mijn eigen ADD-symptomen maar dan x1000.
(Enkele mogelijke gevolgen van AD(H)D zijn bvb: verslavingsgevoeligheid, relaties niet kunnen onderhouden, familie -en vriendenrelaties laten verwateren door gebrek aan initiatief, slecht beheer van financiëen, moeite om jobs te behouden, rommeligheid) Allez, het komt eigenlijk bijna perfect overeen.
Exact dat, ja. Mijn ex is ook zo, ik heb de openingspost zelfs 2x moeten lezen omdat er bijna griezelig veel overeenkomsten zijn met zijn situatie.

Daar afstand van nemen was ongelofelijk moeilijk, want ik wist dat die het alleen niet kon. Ik help hem nog heel soms, zo eens een zak kattenvoer meebrengen als het in de aanbieding staat, of eens zijn was doen (want hij heeft geen afwasmachine). Hij staat op het punt om zijn huis kwijt te raken en in het begin voelde ik mij daar heel schuldig over (want als ik was gebleven, was de hypotheek wel telkens betaald geweest), maar ondertussen heeft hij helemaal uit zichzelf al zo'n domme beslissingen gemaakt dat ik daar wat afstand van kan nemen.

Ik heb daar (tijdens onze relatie) ook €10.000 ingestoken om schulden etc af te betalen, maar het heeft geen zin want hoe meer geld hij heeft, hoe meer hij drinkt. Ik heb nu de indruk dat hij minder drinkt net doordat hij minder geld heeft.

Maar zo'n mensen moeten vooral zichzelf helpen, het enige wat je idd kan doen is ze naar professionele hulp doorverwijzen. Ik heb dat toen ook gedaan, naar het OCMW doorverwezen, waar hij ook het deksel op de neus kreeg 'want je hebt een eigendom'... Ik heb toen een beetje geweend, wel.
 
Niet echt simpel omdat het toch je broer blijft.
Zoals meerdere het hier al zeiden: geen geld meer geven.
Heeft hij honger, geen geld, zegt dat hij moet werken!
Hij heeft eigenlijk nog niet veel moeten doen voor t geld, mooie erfenis, heeft hij geen geld dan gaat hij efkes bij z'n broer langs. Hij weet maar al te goed, dat jij er bent.

Aan de leeftijd van 52j zal t niet makkelijk zijn om hem nog veel te doen veranderen.
 
Kan je uw broer niet uitkopen van die ouderlijke woning?
Ja, ik kan dat. En het vooruitzicht van wat geld zou hem waarschijnlijk overtuigen ook. Maar dan slaapt hij binnen het jaar onder een brug vermoed ik.
Exact dat, ja. Mijn ex is ook zo, ik heb de openingspost zelfs 2x moeten lezen omdat er bijna griezelig veel overeenkomsten zijn met zijn situatie.

Daar afstand van nemen was ongelofelijk moeilijk, want ik wist dat die het alleen niet kon. Ik help hem nog heel soms, zo eens een zak kattenvoer meebrengen als het in de aanbieding staat, of eens zijn was doen (want hij heeft geen afwasmachine). Hij staat op het punt om zijn huis kwijt te raken en in het begin voelde ik mij daar heel schuldig over (want als ik was gebleven, was de hypotheek wel telkens betaald geweest), maar ondertussen heeft hij helemaal uit zichzelf al zo'n domme beslissingen gemaakt dat ik daar wat afstand van kan nemen.

Ik heb daar (tijdens onze relatie) ook €10.000 ingestoken om schulden etc af te betalen, maar het heeft geen zin want hoe meer geld hij heeft, hoe meer hij drinkt. Ik heb nu de indruk dat hij minder drinkt net doordat hij minder geld heeft.

Maar zo'n mensen moeten vooral zichzelf helpen, het enige wat je idd kan doen is ze naar professionele hulp doorverwijzen. Ik heb dat toen ook gedaan, naar het OCMW doorverwezen, waar hij ook het deksel op de neus kreeg 'want je hebt een eigendom'... Ik heb toen een beetje geweend, wel.
De overeenkomsten lijken inderdaad groot, het drinken bijvoorbeeld.

Nu goed, de algemene teneur is duidelijk. Hem naar het OCMW doorsturen leek een begin.
Niet echt simpel omdat het toch je broer blijft.
Zoals meerdere het hier al zeiden: geen geld meer geven.
Heeft hij honger, geen geld, zegt dat hij moet werken!
Hij heeft eigenlijk nog niet veel moeten doen voor t geld, mooie erfenis, heeft hij geen geld dan gaat hij efkes bij z'n broer langs. Hij weet maar al te goed, dat jij er bent.

Aan de leeftijd van 52j zal t niet makkelijk zijn om hem nog veel te doen veranderen.
Werken doet hij, op die periode ziekenkas na, nu wel van zijn 18 jaar. Dat is eigenlijk het trieste, hij heeft door ervaring als technieker zowat werkzekerheid, en ook een degelijk loon, maar geeft gewoon stelselmatig meer uit als er binnenkomt en stopt dan eerst met de belangrijkste dingen te betalen.
 
Ik ben hier snel eens doorgelezen door de reacties dus excuses als het toch al vermeld is. Openingspost wel goed gelezen.

Mij lijkt het hier vooral over een drugsverslaving te gaan en de bijhorende problematiek.
Gaat het over cocaïne? Alcohol?
Het is moeilijk om zo iemand te laten vallen want in se wil die persoon ook zelf dat probleem niet.

Indien drugsproblematiek of onderliggende psychische aandoening volledig uitgesloten en gewoon van slechte wil, zou ik het hoofdstuk makkelijker kunnen afsluiten.
 
Ik ben hier snel eens doorgelezen door de reacties dus excuses als het toch al vermeld is. Openingspost wel goed gelezen.

Mij lijkt het hier vooral over een drugsverslaving te gaan en de bijhorende problematiek.
Gaat het over cocaïne? Alcohol?
Het is moeilijk om zo iemand te laten vallen want in se wil die persoon ook zelf dat probleem niet.

Indien drugsproblematiek of onderliggende psychische aandoening volledig uitgesloten en gewoon van slechte wil, zou ik het hoofdstuk makkelijker kunnen afsluiten.
Van de drugs zou hij af zijn sinds meer dan een jaar. Natuurlijk ben ik niet bij hem thuis de kasten gaan leegmaken, en vind ik het ook wel ongeloofelijk hoe je anders zoveel geld kan uitgeven. Anderzijds ben ik er wel van overtuigd dat hij zonder drugs evengoed makkelijk schulden maakt. Ik weet niet wat het is, is het die ADHD-diagnose, is het drugs, is er een ander mentaal probleem...het is gewoon vrij ontmoedigend om te zien hoe iemand consistent slechte beslissingen kan nemen. Toen er geld was, is hij voor 20000 EUR zilveren munten gaan kopen die hij met sterk verlies van de hand heeft gedaan toen er weer geen geld was. Nu hij aan de grond zit, heeft hij honderden EUR betaald voor een dure operatie van een van zijn geadopteerde katten. Enfin, het beeld is wel duidelijk denk ik.
 
Van de drugs zou hij af zijn sinds meer dan een jaar. Natuurlijk ben ik niet bij hem thuis de kasten gaan leegmaken, en vind ik het ook wel ongeloofelijk hoe je anders zoveel geld kan uitgeven. Anderzijds ben ik er wel van overtuigd dat hij zonder drugs evengoed makkelijk schulden maakt. Ik weet niet wat het is, is het die ADHD-diagnose, is het drugs, is er een ander mentaal probleem...het is gewoon vrij ontmoedigend om te zien hoe iemand consistent slechte beslissingen kan nemen. Toen er geld was, is hij voor 20000 EUR zilveren munten gaan kopen die hij met sterk verlies van de hand heeft gedaan toen er weer geen geld was. Nu hij aan de grond zit, heeft hij honderden EUR betaald voor een dure operatie van een van zijn geadopteerde katten. Enfin, het beeld is wel duidelijk denk ik.
Sommige mensen hebben zelf nodig om eerst eens goed tegen de muur te lopen eer er enig besef komt. Bij andere gaat er nooit besef komen dat het ook anders kan/moet.

Niet om u in een hulpverlenersrol te duwen tov uw broer, maar ooit al het gesprek aangegaan wat hij zelf wilt van zijn leven?
 
Sommige mensen hebben zelf nodig om eerst eens goed tegen de muur te lopen eer er enig besef komt. Bij andere gaat er nooit besef komen dat het ook anders kan/moet.

Niet om u in een hulpverlenersrol te duwen tov uw broer, maar ooit al het gesprek aangegaan wat hij zelf wilt van zijn leven?
Ik denk dat hij al meermaals tegen de muur is gelopen maar het weinig uithaalt. Gesprekken zijn er al geweest maar daar komt weinig concreet uit, er is ook wel wat zelfbeklag mee gemoeid altijd. Het is mijn indruk dat dit zelfs meer en meer het geval is, mogelijk omdat het werkt om van mij geld los te krijgen.
 
Niet om u in een hulpverlenersrol te duwen tov uw broer, maar ooit al het gesprek aangegaan wat hij zelf wilt van zijn leven?

Die kerel is 52 is het niet wat te laat voor die vraag? Dat schip is al lang gezonken, nu is het gewoon een kwestie van niet te veel anderen met zich mee te sleuren.
 
Die kerel is 52 is het niet wat te laat voor die vraag? Dat schip is al lang gezonken, nu is het gewoon een kwestie van niet te veel anderen met zich mee te sleuren.
vanuit hulpverleningsoogpunt , zeker niet. Zijn gedrag kan een uiting zijn van bijvoorbeeld een overwerkt trauma, waar zijn broer niets van weet. Door de jaren heen (middelengebruik) kunnen er ook psychische klachten erbij komen, waardoor een persoon zelf de link niet meer zelf krijgt gelegd van zijn huidige situatie met een gebeurtenis van jaren geleden. Maar het kan inderdaad zijn, dat door de hele geschiedenis enkel handhaving het hoogst haalbare is.

Moet sylver hem dan blijven geld geven of energie insteken, helemaal niet als dit mentaal te zwaar voor hem en zijn gezin is. Maar er is een verschil tussen de deur open laat staan onder bepaalde voorwaarden ( dit geeft ook voor zijn broer een duidelijke structuur) en helemaal geen contact meer.
 
Neen, dat soort mensen blijft falen tot in het oneindige. Ge hebt gedaan wat ge kon, nu mag hij het eindelijk zelf eens waarmaken.

Ik heb het zelf ook al meegemaakt binnen de familie en het wordt enkel maar erger en erger. Vooral wanneer je denkt dat ze eindelijk een nieuw blad hebben omgeslagen komt al snel de kater en een nog grotere schuld/verslaving/whatever.

Als je alles hebt gedaan wat je kon moet je op een bepaald moment loslaten, ook voor jezelf te beschermen.
 
Relatief gelijkaardige situatie hier, alleen zonder het schulden-gedeelte. Maar na de zoveelste emotionele chantage, valse beloften en vooral het fysiek bedreigen van mijn ouders heb ik een drietal jaar geleden alle contact verbroken met mijn broer. Nog altijd de beste beslissing die ik kon maken en geen seconde spijt van gehad. Ergens wel jammer dat hij bv. mijn zoon nooit heeft gezien en dat ik zijn twee (schatten van) kinderen niet meer zie, maar ik heb om mijzelf te beschermen die keuze gemaakt.

De 'het is en blijft familie'-redenering snap ik niet, laat staan dat je bepaalde zaken daardoor moet blijven tolereren. Hopelijk komt het nog goed, maar aan uw bericht te lezen lijkt me dat vrij naïef.
Ik zit ook met een familiale situatie waarvan mijn vrouw het beu is en afstand neemt en ik toch ook met die "het is en blijft familie"-stelling zit. Het gaat bij ons niet om fysieke bedreigingen, psychologische spelletjes of financiële schuldenputten. Eerder het feit dat we alles in een doofpot steken en bedekken met de mantel der liefde en opkroppende frustraties niet ter sprake kunnen brengen. Dat zorgt voor ongemakkelijke familiefeestjes die mijn ouders maar willen blijven geven om iedereen samen te krijgen en omdat de kleinkinderen zo flink samen kunnen spelen.

Context vind ik altijd wel belangrijk in zo'n situaties en het is om die reden ook zo moeilijk om voor een ander uit te maken wat die moet beslissen. Iedereen heeft een eigen bullshitmeter en als het om schoonfamilie gaat is het gemakkelijker te zeggen dat je afstand gaat nemen dan dat het gaat om eigen familie. Vind ik toch.
 
Ik heb mijn oudere zus al zeker 20 jaar niet meer gezien en ik ben er ook niet rouwig om. Ze heeft wel nooit om financiële steun gevraagd. Ze is gewoon heel erg egoïstisch ingesteld en er is iets mis met haar emotioneel bedrag. (Ik ben geen arts om te beoordelen wat het probleem exact is, maar cru gezegd heeft ze een volledig gebrek aan empathisch vermogen)

Ik heb vroeger toen ze al het huis uit was een paar keer moeite gedaan om nog contact te zoeken en ik heb er zelfs nog een paar keer gaan overnachten, maar het kwam steeds van één zijde. Zij deed niks moeite en ze liet zelf nooit iets weten op eigen initiatief. Echt nooit.

De laatste keer dat ik haar sprak was aan de telefoon om te melden dat ons vader overleden was aan kanker en of ze naar de begrafenis zou komen. Haar reactie was: "Neen ik kom niet. Cool! Dan kan ik 3 dagen extra op vakantie gaan. Mercikes om dit te melden. Bye." :unsure: Echt een heel akward kort gesprek.

Dus sindsdien hoeft dat voor mij echt niet meer. Ik heb het losgelaten.
 
Laatst bewerkt:
Gegroet,

Ik zit al een tijdje met een lastige familiesituatie, waarover ik hier toch eens in betrekkelijke anonimiteit wat meningen zou willen horen. Het gaat over mijn broer, die simpel gezegd gewoon niet met geld kan omgaan. Situatieschets over het verleden, in grote lijnen om het toch voldoende anoniem te houden, vrij lang:
Dit doet mij denken aan mijn biologische vader. Altijd stomdronken, nooit geen geld, altijd smeken bij de familie. Met het enige verschil: Hij had blijkbaar nooit een job, daarvoor was hij te lui.

En last but not least: Finaal is hij dan op een dag stomdronken verongelukt met zijne moto. R.I.P.

Mijn biologische moeder is al even erg al leeft ze nog. (Maar ik heb daar geen contact meer mee)
 
Soit, voor zij die het niet allemaal willen lezen: uiteindelijk woont hij in het ouderlijk huis. Geen huur of hypotheek, en het is half van mij dus ik betaal nog de helft van de RV. Hij heeft een vrij ok betalende job, waardoor hij nog 1300 EUR over heeft na loonsbeslag. Kortom, ik zie niet in waarom ik altijd zijn stommiteiten moet sponsoren. Hij is 52 en het lijkt erop dat het nooit gaan beter worden. Hij sukkelt van schuldenberg naar schuldenberg, en van stommiteit naar stommiteit. Dus ik ben ook van plan hiermee te stoppen, en de schulden als verlies te zien. Ik heb hem aangeraden naar het OCMW te gaan, en reageer verder nogal kort en droog op zijn klagende berichten. Uiteindelijk hebben we beiden dezelfde opvoeding gehad, en dezelfde (mooie) erfenis. Maar natuurlijk knaagt het dat ik mijn eigen broer op deze manier moet behandelen, en voor de (sowieso al beperkte) familieband is het waarschijnlijk dodelijk. Mijn dochter heeft hem op twee jaar misschien 5 keer gezien, wat ik ook spijtig vind. Maar ik heb hier zo'n "am I the asshole"-gevoel bij, zouden jullie dit laten aanslepen?
Je hebt 'm al geld gegeven en ook nu nog zit hij in een huis dat half van jou is zonder huur te betalen, dat is imo al ruim voldoende qua financiële steun. Qua contact, ik zou dat persoonlijk op een laag pitje houden, het moet van 2 kanten komen vooraleer het werkt.
 
Ik ken een gelijkaardige situatie, waar een neef van mijn vrouw een psychose gekregen heeft van de drugs, binnen heeft gezeten, en eigenlijk een sukkel is zoals uw broer. Schulden, overal schooien, maar ook met dreigen. Zijn vader heeft tijdens 1 van de ruzies zich zo kwaad gemaakt dat hij een klein infarct heeft gehad. Da's jaren geleden en die draagt dat permanent mee (de schade door het infarct).
ik ken er nog een 2e, door zijn pa uit huis gezet wegens 30+k schulden op zijn 18e, mensen bedriegen en geld schooien, uiteindelijk erven en de ca 100k die hij van de erfenis over had (enkel van verkoop huis en na aftrek schulden enz) was na een jaar op. Echt iemand als uw broer ook. Het 1e wat hij gekocht heeft met de erfenis is een dikke pick-up en 2 quads met uitrusting. Ondertussen weet ik ook dat hij de 5 jaar na de verkoop van het huis ELK JAAR uit zijn huurhuis is gezet wegens niet betalen. Gewoon naar het volgende slachtoffer verhuizen...
Van die 2e weet ik nu wel dat hij vrij zwakzinnig is. Ik weet zijn IQ niet, en weet niet of hij ooit getest is, maar het zal gene vette zijn. Ik weet ook nog dat hij altijd alles zeer groots zag. De laatste keer dat ik hem zag had hij een frituurkraam. Hij ging elke dag honderden bestellingen verkopen. Ik heb zijn naam door Google gehaald en kijk, hij is al failliet zie ik. Het zou mij niet verbazen als hij ook geprobeerd zou hebben om crypto miljonair te worden en daar ook alles verloren is.

Ik weet dat het hard is, maar eigenlijk kan je je broer beter zo veel mogelijk negeren. En al zeker geen geld meer geven, dat is toch weggegooid.
 
Maar ik heb hier zo'n "am I the asshole"-gevoel bij, zouden jullie dit laten aanslepen?

Ik zou hier meteen mee stoppen. Je bent niet zijn vader die hem uit de moeilijkheden moet halen. En als jullie vader nog wel leefde, dan houdt die morele zorgplicht ook eens een keertje op.

En heb je wel eens gedacht aan wat de boodschap naar hem is als hij toch steeds terecht bij jou kan als hij is afgegleden. Hij is 52 en dit is wat hij van zijn leven heeft gemaakt. Voor hem geen aanleiding geweest om een andere weg in te slaan.

Haddnekkigheid, iets doen wat niet in je belang is, is niet alleen de rode draad in zijn leven maar ook deels in jouw leven 😉.

Je hoeft niet uit schuldgevoel van alles voor hem te regelen en geld te lenen. Je hebt een kind, een gezin dààr hoort die van jou te liggen. Dat kan er voor gezorgd hebben dat jouw broer niet heeft hoeven leren zijn eigen verantwoording te dragen.
Uiteindelijk wil je iemand steunen die niet achterover gaat leunen van jouw hulp maar die jouw hulp gebruikt als opstapje om vooruit in het leven te komen. Daar ben jij niet verantwoordelijk voor. En dat is ook niet de boodschap die je aan je kind wil laten zien, toch?
 
Ik ken natuurlijk jou situatie niet, maar ik vrees dat het doorsnijden van de band met je broer misschien niet het gewenste resultaat zal opleveren. Uit wat je vertelt, maak ik op dat je bezorgd bent over wat er zou gebeuren als je bijvoorbeeld het ouderlijk huis zou uitkopen. Je vreest dat je broer terug snel zonder geld zou komen te zitten en op straat zou belanden. Als ik dat goed begrijp, lijkt het me onwaarschijnlijk dat je opeens geen zorgen meer om hem zou maken omdat je de band hebt verbroken.

Het vraagt enorm veel kracht en moed om om te gaan met de uitdagingen die je broer met zich meebrengt. Ik kan me niet eens voorstellen hoeveel stress en verdriet dit met zich mee kan brengen. Wat wel duidelijk is, is dat je weinig tot geen vertrouwen meer hebt in zijn vermogen om zelfstandig zijn financiën te beheren. Misschien biedt dat net wel een weg naar professionele hulp? Het zou bijvoorbeeld een optie kunnen zijn om bij de rechtbank te vragen om je broer tijdelijk onder bewindvoering te plaatsen. Dit kan een externe professionele bewindvoerder zijn zodat je zelf neutraal blijft, al moet je wel beseffen dat de aanvraag aan al de relatie met je broer flink onder druk zal zetten.

Toch is het uiteindelijk de rechtbank die bepaalt of bewindvoering passend is of niet. Voor meer informatie kun je terecht op o.a. https://nl.similes.be/financieel-juridisch-administratief-aspect/bewindvoering. Al zou ik je ook een advocaat of notaris raadplegen. Zij kunnen je meer vertellen over de juridische nuances en de praktische stappen die hierbij komen kijken.

Sterkte
 
Een beetje als finale update. Mijn vrouw had hem uitgenodigd om voor Kerst te komen eten, een ander familielid kon hem ophalen.

Enkele dagen later kreeg ik een bericht hoe hij er geen zin in had want hij zat bij 14 graden thuis in de miserie, nog wat zelfbeklag, en of ik hem nog wat geld kon lenen. Voor mij was dit een finaal voorbeeld van emotionele chantage, hij kon gewoon mijn vrouw antwoorden maar stuurde liever mij zo'n bericht.

Ik heb hem dan ook gezegd dat ik niet denk dat hem nog geld geven een goed idee was, hij altijd welkom was om met kerstmis te komen eten, en dat ik hoopte dat hij naar die afspraak met het OCMW ging.
 
Terug
Bovenaan