Is dat niet juist wat hij vraagt? Hoe doe je zoiets? Voor jou misschien heel vanzelfsprekend maar dat hoeft niet zo te zijn voor een ander.
Topic Starter; kan het zijn dat je wat initiatiefloos of afwachtend overkomt? Of heb je het idee dat mensen (met name vrouwen) zich al snel bij jou op hun gemak voelen? Dat is vanaf hier lastig te zien. Heb je het die vrouw(en) al eens gevraagd? Als je ze duidelijk maakt dat jij je bij hun besluit neerlegt en echt een eerlijk antwoord op jouw vraag op prijs stelt, maak je kans op een eerlijk antwoord.
Was dit topic compleet vergeten, waarschijnlijk aangemaakt met veel drank in de man en daarnaast ben ik weinig actief op dit forum.
Pik deze er even uit, maar probeer ook een reactie te geven op de algemene trend.
Dat mensen zich snel op hun gemak voelen bij mij is de nagel op de kop. Zodra ik aan de praat geraak met iemand delen ze al snel half hun leven alsof ze mij al lang kennen. Gebrek aan initiatief kan zeker ook kloppen, daar ik meestal pas initiatief neem als een vrouw heeft aangegeven interesse te tonen en zelden out of the blue op iets seksueels zal hinten.
Wat betreft bodycount. Volgens mij niet echt abnormaal daar ik in totaal bijna vijftien jaar vrijgezel ben geweest sinds ik seksueel actief ben en als vrijgezel quasi elke vrije avond uitging.
Strafbare feiten, dat had ik er beter uitgelaten, wou enkel duiden dat ik minder braaf ben als ik overkom. Geen strafblad wel een lijstje van feiten die me een strafblad konden bezorgen, al ligt dit al ruim tien jaar achter mij.
Iemand zei dat ik van het ene uiterste naar het andere ging door mijn partner voor te stellen om naar een parenclub te gaan of een open relatie. Voor mij ligt het uiterste in een minnares nemen; parenclub of open relatie was omdat ik het met mijn vrouw wil delen.
Update over situatie nu:
Begin januari heeft mijn vrouw aangekondigd een tijd apart nodig te hebben. Ze had al een appartement gehuurd en een week later heb ik geholpen om haar en stiefzoon te verhuizen. Ze wou co-ouderschap over onze hond dus we zien elkaar wekelijks. Daar ze gisteren zijn komen eten was het de eerste keer sinds begin dit jaar dat ik stiefzoon langer dan vijf minuten zag (fijne avond).
Het eigenlijke onderwerp van dit topic is dus voor mij wat naar de achtergrond geschoven.
Zelf wil ik niet scheiden omdat zij nog steeds mijn droomvrouw is. Zij geeft aan dat ik aan mezelf moet werken.
Om een inkijk te geven, ik: PTSS (worstel 's nachts, bonk met mijn voet op de vloer tijdens slaap en als ik pech heb ontwaak ik in een hoekje op de grond), autisme, persoonlijkheidsstoornis nao, zelfmedicatie met drank, werkloos.
Als je nu denkt: hoe is deze ooit aan een vrouw kunnen geraken? Werkte toen enorm veel en ben heel zorgzaam naar anderen. Vorige week net heeft stiefzoon (12) bij zijn psycholoog aangegeven dat hij binnen twee jaar bij de jeugdrechter gehoord wilt worden om minder naar zijn biologische vader te moeten gaan (week om week momenteel) en eigenlijk mist hij ons huis.
