Hobby's en sporten organiseren rond een pasgeboren kind door hulp van familie

[saffronYellow]

Wat is "vaak"? Ik vind mijn eigen sociaal leven niet belangrijker dan, maar wel belangrijk genoeg om mijn kinderen soms te "dumpen", bij hun grootouders, last time I checked toch wel een liefdevolle omgeving waar ze ook waardevolle herinneringen opbouwen.

En ik denk ook dat sommige mensen (als ze die mogelijkheid hebben) dat misschien beter eens wat vaker zouden doen als ik zie hoe gefrustreerd ze rondlopen omdat ze helemaal niks meer voor zichzelf hebben.

 

[BonIver]

Als ge uw eigen sociaal leven zo belangrijk vindt waardoor ge uw kind vaak bij anderen moet dumpen lijkt mij dat toch niet zo te zijn.

Mij maakt het behouden van mijn hobby's en dus af en toe kinderloos zijn alleszins een veel betere ouder dan wanneer ik 7 dagen op 7 paraat zou staan en al mijn hobby's zou opgeven. Wij hebben zo regelmatig een babysit, onze zoon slaapt toch om 19h en die wordt nooit wakker tot 2-3 uur 's nachts, valt dat ook onder 'dumpen bij anderen', of hoe moet ik dat zien?

Als ik dan zowel mijn zoon als mijn (schoon)ouders een plezier kan doen door hem daar te 'dumpen', is dat alleszins niet iets wat je hier zou moeten verdedigen. Het gaat hier niet om situaties waarbij je uw kind 'dumpt' tegen wil en dank van de ouders zodat je zelf elke dag kan gaan zuipen en feesten. Maar een evenwichtig leven behouden waarbij er ruimte is voor eigen ontspanning en dat niet ten koste gaat van anderen vind ik alleszins veel waardevoller.

 

[pablohoney]

Als ge uw eigen sociaal leven zo belangrijk vindt waardoor ge uw kind vaak bij anderen moet dumpen lijkt mij dat toch niet zo te zijn.

Deze comment is zo kort door de bocht en belachelijk dat ik zelfs geen moeite ga doen om er inhoudelijk op te reageren

 

[zarathustra]

Aangaande dat topic onlangs iets gelezen.

Met name dat het concept van kwaliteit > kwantiteit wat betreft tijd met de kinderen iets is dat uiteindelijk gewoon wil zeggen dat men tijd met de kinderen spendeert op uw schema.

Denk dat het voorbeeld dat gegeven werd de ouder is die 's avonds laat thuis komt en dan van de tiener wil weten hoe het ging en die tiener heeft dan geen goesting om te spreken. Dat het belangrijk om gewoon aanwezig te zijn zodat je er bent wanneer het kind u nodig heeft.

Ik ga kort door de bocht en knip er wat nuances uit, maar basically er een week niet zijn en dan "nu gaan we zondag namiddag quality time hebben" werkt niet.

 

[cege]

Ben ik ook benieuwd naar, heb zelf wel een zware periode gehad met enorm slaaptekort en ook doorgezet toen.
Maar én, én, én,... Dat kan nog pittig worden.
Blij te zien dat er nog mensen hier een oplossing vinden.

Bij mij is het niet de vermoeidheid, maar echt gewoon gebrek aan tijd. Je hebt een uurtje, anderhalf uurtje nodig waar je aan 1 stuk van huis kunt zijn, en dat komt er heel heel heel heel weinig van. De weinige momenten die er zijn, ligt er een stapel dingen te doen die prioritairder zijn. Naar de winkel gaan, naar de bank gaan, noodzakelijkheden in de tuin, ...

Gaan lopen voor het avondeten is zo goed als onmogelijk aangezien ik 99% de kok ben. Dan moet ik een dag op voorhand alles geprepareerd hebben. Tijdens het avondeten de vrouw alleen laten met die 3, dan kom ik een comateuze vrouw tegen als ik om 20.00 thuiskom. Na het avondeten moet ik wachten tot 20.30-21.00, anders ligt mijn eten door mijn neus buiten. Dat is gewoon praktisch niet haalbaar. Ik heb vroeger honderden km gelopen met een lamp op mijn kop, maar dan lag ik om 24 of 1h s nachts pas in slaap. Allemaal geen probleem als je s morgens niet om 6-7h een kleine smurf aan je bed hebt en een ochtendrush te doen hebt. Lopen is tegenwoordig beperkt tot 10 - 12h op zondag.

Ik zie bij andere koppels in mijn hometown dat die kinderen bij (schoon)broers, (schoon)zussen, buurvrouw, nonkels, tantes, (schoon)ouders kunnen onderbrengen. Ik leef 120km van mijn hometown, dus geen broers of ouders in the picture. De madam haar broer woont ook 100km verder, de andere broer is kinderloos (daar dump je geen kinderen bij). Bijna al haar vriendinnen zijn kinderloos en kunnen ook niet voor kinderen zorgen. Dat zorgt er voor dat we eigenlijk heel weinig opties hebben. Ofwel een babysit die weken op voorhand geregeld moet zijn OF de schoonouders waar we ietsje flexibeler zijn. Maar ook daar smijt je niet zo gemakkelijk 3 kinderen binnen, hoe graag ze die ook zien.

Mijn hobbies beperken zich dan ook grotendeels tot wat ik thuis kan doen met een babyfoon naast me tussen 20.00 en 22.00. Vb in de tuin werken, bomen snoeien, puzzelen, vuurtje stook in de vuurkorf, moestuin/serre, ... Of met de kinderen.

Vorig weekend fruitbomen gesnoeid, een dode boom vervangen door een nieuwe boom en begonnen aan de boombeschermers te vervangen. Dit terwijl er 2 4-jarigen rondhuppelen. Rap gaat het niet vooruit, maar het gaat vooruit en iedereen vond het leuk. Boompje vasthouden en dansen rond de boom, water rond de boom en nog wat dansen. En dan takjes knippen met het knippertje en om ter rapst een kruiwagen vullen. Om dan om 16h in slaap te vallen in het gras in de tuin na een hele dag in de tuin te crossen.

 

[Be-Li]

Als ge uw eigen sociaal leven zo belangrijk vindt waardoor ge uw kind vaak bij anderen moet dumpen lijkt mij dat toch niet zo te zijn.

Wat is er mis met gebruik maken van opvangmogelijkheden als dat er voor zorgt dat je zelf niet onder uit gaat? Dat je na dat avondje rust/me time/sport weer opgeladen bent en er ten volle kan zijn voor je kinderen?

In veel gevallen genieten zowel kinderen als grootouders (of tantes, nonkels, ...) ook van die momenten. Win win win?

 

[Squadra]

Van mijn psycholoog geleerd dat er 3 relaties zijn in mijn leven. Die met het gezin, die met je partner en die met jezelf. Als je 1 van de 3 verwaarloost, voel je dat in de andere 2 op den duur.

Wij gaan genoeg op date samen, elk zijn eigen sportmomenten, vrienden,… Ik mag 1 keer per jaar een grote reis maken (dit jaar 18 dagen Oeganda), maar we doen ook alles voor onze kinderen buiten deze tijd (ze zijn ook wel wat ouder, maar de filosofie van de 3 relaties heb ik ontdekt en nodig gehad toen ik 1-2 van de 3 begon te verwaarlozen).

Jezelf wegcijferen voor jezelf, je partner of je gezin is nooit goed.

 

[iamhollywood]

Bij mij is het niet de vermoeidheid, maar echt gewoon gebrek aan tijd. Je hebt een uurtje, anderhalf uurtje nodig waar je aan 1 stuk van huis kunt zijn, en dat komt er heel heel heel heel weinig van. De weinige momenten die er zijn, ligt er een stapel dingen te doen die prioritairder zijn. Naar de winkel gaan, naar de bank gaan, noodzakelijkheden in de tuin, ...

Gaan lopen voor het avondeten is zo goed als onmogelijk aangezien ik 99% de kok ben. Dan moet ik een dag op voorhand alles geprepareerd hebben. Tijdens het avondeten de vrouw alleen laten met die 3, dan kom ik een comateuze vrouw tegen als ik om 20.00 thuiskom. Na het avondeten moet ik wachten tot 20.30-21.00, anders ligt mijn eten door mijn neus buiten. Dat is gewoon praktisch niet haalbaar. Ik heb vroeger honderden km gelopen met een lamp op mijn kop, maar dan lag ik om 24 of 1h s nachts pas in slaap. Allemaal geen probleem als je s morgens niet om 6-7h een kleine smurf aan je bed hebt en een ochtendrush te doen hebt. Lopen is tegenwoordig beperkt tot 10 - 12h op zondag.

Ik zie bij andere koppels in mijn hometown dat die kinderen bij (schoon)broers, (schoon)zussen, buurvrouw, nonkels, tantes, (schoon)ouders kunnen onderbrengen. Ik leef 120km van mijn hometown, dus geen broers of ouders in the picture. De madam haar broer woont ook 100km verder, de andere broer is kinderloos (daar dump je geen kinderen bij). Bijna al haar vriendinnen zijn kinderloos en kunnen ook niet voor kinderen zorgen. Dat zorgt er voor dat we eigenlijk heel weinig opties hebben. Ofwel een babysit die weken op voorhand geregeld moet zijn OF de schoonouders waar we ietsje flexibeler zijn. Maar ook daar smijt je niet zo gemakkelijk 3 kinderen binnen, hoe graag ze die ook zien.

Mijn hobbies beperken zich dan ook grotendeels tot wat ik thuis kan doen met een babyfoon naast me tussen 20.00 en 22.00. Vb in de tuin werken, bomen snoeien, puzzelen, vuurtje stook in de vuurkorf, moestuin/serre, ... Of met de kinderen.

Vorig weekend fruitbomen gesnoeid, een dode boom vervangen door een nieuwe boom en begonnen aan de boombeschermers te vervangen. Dit terwijl er 2 4-jarigen rondhuppelen. Rap gaat het niet vooruit, maar het gaat vooruit en iedereen vond het leuk. Boompje vasthouden en dansen rond de boom, water rond de boom en nog wat dansen. En dan takjes knippen met het knippertje en om ter rapst een kruiwagen vullen. Om dan om 16h in slaap te vallen in het gras in de tuin na een hele dag in de tuin te crossen.

Ik vrees dat opvang voor 3 kleine kinderen inderdaad lastiger te vinden is . Ik hoor zelf bij vrienden dat 2 kleintjes al vaak over de ouders en schoonouders worden gesplitst. Als je dan niemand echt dichtbij hebt wonen wordt dat lastig.

Maar ach het is een fase eh, eens ze groter zijn heb je net meer handen om te helpen in de tuin/huishouden en is er meer kans dat er iemand binnen het gezin samen met u een sport wil gaan doen (gaan lopen/zwemmen/fietsen?). Ik moest vanaf een zekere leeftijd wekelijks het gras afrijden ze .

Ik zie hier sommige zuchten ‘blij dat ik geen kinderen heb’. Maar het is imo het mooiste wat er is. Mijn dochter is mijn wereld. Ik vind dat niet erg om daar enkele jaren trager voor te leven, integendeel, heb net het gevoel dat ik meer dan ooit geniet van het leven omdat ik net mijn agenda veel minder vol prop.

 

[taste like summer]

Wat is er mis met gebruik maken van opvangmogelijkheden als dat er voor zorgt dat je zelf niet onder uit gaat? Dat je na dat avondje rust/me time/sport weer opgeladen bent en er ten volle kan zijn voor je kinderen?

In veel gevallen genieten zowel kinderen als grootouders (of tantes, nonkels, ...) ook van die momenten. Win win win?

Wat is er mis met zelf de verantwoordelijkheid te nemen voor uw kind? Een kind is in de eerste plaats toch de verantwoordelijkheid van zijn ouders?

Ik zeg nergens dat een kind nooit mag opgevangen worden door familie. Integendeel, je moet zeker eens iets zonder kind kunnen doen maar sommige mensen zijn wel heel gemakzuchtig en droppen hun kind blijkbaar elk weekend bij de grootouders en tijdens de week moeten ze ook al inspringen want we laten ons kind toch niet naar de opvang gaan zeker? En een weekend alleen met het kind is blijkbaar ook eerder een last terwijl je het beter zou bekijken als een kans om mooie 1 op 1 momenten te maken met uw kind door bijvoorbeeld samen iets van beweging te doen.

 

[Sylverscythe]

Wat is er mis met zelf de verantwoordelijkheid te nemen voor uw kind? Een kind is in de eerste plaats toch de verantwoordelijkheid van zijn ouders?

Ik zeg nergens dat een kind nooit mag opgevangen worden door familie. Integendeel, je moet zeker eens iets zonder kind kunnen doen maar sommige mensen zijn wel heel gemakzuchtig en droppen hun kind blijkbaar elk weekend bij de grootouders en tijdens de week moeten ze ook al inspringen want we laten ons kind toch niet naar de opvang gaan zeker? En een weekend alleen met het kind is blijkbaar ook eerder een last terwijl je het beter zou bekijken als een kans om mooie 1 op 1 momenten te maken met uw kind door bijvoorbeeld samen iets van beweging te doen.

Ik vind het wel wat contradictorisch dat opvang door grootouders als negatief wordt weggezet want je kan ze gewoon naar de voor/naschoolse opvang sturen.

Ik vind ook dat je zelf voor je kinderen moet zorgen, en daar een zekere prioriteit moet aan geven. Maar je klinkt eerst alsof alles dat geen absolute prioriteit is, problematisch is, en nu is het precies vooral opvang door grootouders.

Lijkt me dat het clichébeeld van mensen die elke kans benutten om hun kinderen niet te zien toch niet vaak voorkomt?

 

[kaydoh]

Mja, ik snap beide punten wel eigenlijk, zeker als ik projecteer op mijn eigen situatie.

In het weekend zo wat me-time zou wel zalig zijn, beetje gamen, iets gaan drinken, iets doen in huis, met die kleine freggel lukt dat gewoon niet, er moet zich altijd iemand opofferen.

Maar dan langs de andere kant, ik ben mij ook bewust dat er een leeftijd komt, dat ze zelfstandiger gaat worden, en minder met ons zal willen optrekken, dus ik probeer hier toch zoveel mogelijk van te profiteren nu, en ook, ik merk dat het steeds toffer wordt, ze komt nu op een leeftijd dat ik ze gewoon kan meepakken tijdens één van mijn hobby's, gaan ontbijten.

 

[taste like summer]

Ik vind het wel wat contradictorisch dat opvang door grootouders als negatief wordt weggezet want je kan ze gewoon naar de voor/naschoolse opvang sturen.

Ik vind ook dat je zelf voor je kinderen moet zorgen, en daar een zekere prioriteit moet aan geven. Maar je klinkt eerst alsof alles dat geen absolute prioriteit is, problematisch is, en nu is het precies vooral opvang door grootouders.

Lijkt me dat het clichébeeld van mensen die elke kans benutten om hun kinderen niet te zien toch niet vaak voorkomt?

Nee, dat begrijp je verkeerd. Die schoolopvang is er standaard, de familie-opvang moet je inschakelen. Uw familie moet zich dus vrijmaken om uw kind van school te gaan halen of te brengen.

En ja, ik kan in mijn omgeving toch wat voorbeelden opnoemen waarbij de kinderen meermaals in de week bij de grootouders moeten gaan slapen en de ouders in het weekend uitgaan en de zondagnamiddag de kinderen dan met een kater gaan ophalen.
Of eentje die met een vriendin op vakantie ging en de vader een week thuis was om te gamen zodat de kleine een week naar de grootouders ging.

 

[Archaos]

In het weekend zo wat me-time zou wel zalig zijn, beetje gamen, iets gaan drinken, iets doen in huis, met die kleine freggel lukt dat gewoon niet, er moet zich altijd iemand opofferen.

Als de ene zich opoffert, dan heeft de andere toch de mogelijkheid tot wat me-time? Of lukt dat niet?
Of is het altijd dezelfde die zich moet opofferen?

 

[Mr.Anderson]

Bij mij is het niet de vermoeidheid, maar echt gewoon gebrek aan tijd. Je hebt een uurtje, anderhalf uurtje nodig waar je aan 1 stuk van huis kunt zijn, en dat komt er heel heel heel heel weinig van. De weinige momenten die er zijn, ligt er een stapel dingen te doen die prioritairder zijn. Naar de winkel gaan, naar de bank gaan, noodzakelijkheden in de tuin, ...

De kleinste klusjes aan ons huis blijven de laatste jaren aanslepen. Ik heb er gewoon geen tijd en ruimte voor. Dat is heel frustrerend want vroeger werkte ik wekelijks aan ons huis en kreeg ik dingen gedaan.

 

[kaydoh]

Als de ene zich opoffert, dan heeft de andere toch de mogelijkheid tot wat me-time? Of lukt dat niet?
Of is het altijd dezelfde die zich moet opofferen?

Jawel jawel, eigenlijk lukt da wel, mag niet klagen

 

[saffronYellow]

Nee, dat begrijp je verkeerd. Die schoolopvang is er standaard, de familie-opvang moet je inschakelen. Uw familie moet zich dus vrijmaken om uw kind van school te gaan halen of te brengen.

En ja, ik kan in mijn omgeving toch wat voorbeelden opnoemen waarbij de kinderen meermaals in de week bij de grootouders moeten gaan slapen en de ouders in het weekend uitgaan en de zondagnamiddag de kinderen dan met een kater gaan ophalen.
Of eentje die met een vriendin op vakantie ging en de vader een week thuis was om te gamen zodat de kleine een week naar de grootouders ging.

Maar gij weet toch helemaal niet hoe dat is afgesproken? Misschien heeft die familie zelf voorgesteld dat ze het kind kunnen gaan halen? Wat is dan het probleem eigenlijk?

En die mensen gaan dan ieder weekend uit en ieder weekend de kinderen met een kater ophalen?

 

[taste like summer]

Maar gij weet toch helemaal niet hoe dat is afgesproken? Misschien hebben die grootouders dat zelf voorgesteld? Wat is dan het probleem eigenlijk?

En die mensen gaan dan ieder weekend uit en ieder weekend de kinderen met een kater ophalen?

Ik weet nu toevallig wel hoe dat is afgesproken. En nee, dat is niet omdat dat de keuze is van die grootouders. Die grootouders zijn zelfstandigen en hebben zo hun handen al meer dan vol.

En ja, in de zomer zitten ze bijna elk weekend in de Versuz en in de winter in de Moose Bar.

 

[saffronYellow]

Ik weet nu toevallig wel hoe dat is afgesproken. En nee, dat is niet omdat dat de keuze is van die grootouders. Die grootouders zijn zelfstandigen en hebben zo hun handen al meer dan vol.

En ja, in de zomer zitten ze bijna elk weekend in de Versuz en in de winter in de Moose Bar.

Dit is dan inderdaad één extreem voorbeeld dat ge kent, waar waarschijnlijk iedereen het mee eens is dat het niet oké is. Maar het ging over ouders die af en toe hun vangnet inschakelen, niet over extreme gevallen die systematisch elk weekend uitgaan en hun kinderen tegen wil en dank bij overwerkte grootouders droppen.

 

[Squadra]

De kleinste klusjes aan ons huis blijven de laatste jaren aanslepen. Ik heb er gewoon geen tijd en ruimte voor. Dat is heel frustrerend want vroeger werkte ik wekelijks aan ons huis en kreeg ik dingen gedaan.

Ik ken dit, ook door mijn uitstelgedrag , maar wat kamers verven met de kinderen in huis is geen evidentie . We overleven het wel zeker?

 

[Be-Li]

Ik weet nu toevallig wel hoe dat is afgesproken. En nee, dat is niet omdat dat de keuze is van die grootouders. Die grootouders zijn zelfstandigen en hebben zo hun handen al meer dan vol.

En ja, in de zomer zitten ze bijna elk weekend in de Versuz en in de winter in de Moose Bar.

En omdat jij toevallig zo'n speciale gevallen kent, scheren we meteen iedereen over dezelfde kam?

Wij hebben het geluk dat onze ouders niet meer werken. Mijn kinderen gaan bv niet naar de voor- of naschoolse opvang. Onze ouders hebben zelf aangeboden om hier bij te helpen. Door onze jobs gaan ze ook regelmatig bij mijn ouders slapen, ook op vraag van mijn ouders. De keuze was er tussen de kinderen elke ochtend om 6u uit hun bed halen of ze kunnen laten slapen tot 7u30. Onze keuze was snel gemaakt. Ik heb mijn verantwoordelijkheid als ouder genomen .

En ja, als we in het weekend samen plannen hebben, gaan ze soms nog eens ergens slapen. Mijn kinderen vinden dat totaal niet erg. Als het te lang geleden is dat dat gebeurd is, vragen ze er zelf achter . Ze gaan zelfs soms ergens slapen zonder dat wij weg moeten. Gewoon omdat ze het zelf willen. Hoe durven we zeg.

Leef en laat leven en stop met oordelen over hoe andere hun leven indelen.