BigBear
Member
Ik plaats dit onderwerp naar aanleiding van de kritiek van onze drievoudige Olympische kampioene Nafi op de Belgische Atletiekbond, maar je moet echt niet ver zoeken naar andere problemen die recent aan de oppervlakte kwamen bij andere sportbonden.
Ik heb zelf van veraf wat te maken gehad met een kleinere sportbond, en kreeg daardoor een vrij goed zicht op de werking van zo'n sportbond. En daar gaat mijn inziens een groot probleem mee gepaard...
De sportbonden vertegenwoordigen de clubs. De ledenclubs hebben stemrecht in de algemene vergadering. Zij kiezen bestuursleden en de top van de bond (voorzitter, raad van bestuur) komt meestal voort uit die clubvertegenwoordigers. Op clubniveau, provinciaal niveau (en zelfs op nationaal niveau) zijn die vertegenwoordigers allemaal onbetaald. Clubbestuurders zijn dus typisch de meest toegewijde personen aan de clubs, die zeldzame mensen die al hun tijd in de club steken. Het is tegenwoordig niet makkelijk om een bestuur bij elkaar te krijgen voor een sportclub (of eender welke vereniging). Maar bestuurders op hoger niveau zijn dus politiek gekozen uit die poel van vrijwilligers en dat zijn vaak verre van professionele managers, die dan meestal ook nog eens eigenlijk alleen hun eigen clubbelang willen dienen. Vrijwillige bestuurders beschikken vaak over veel sportieve passie, maar zelden over ervaring met bestuur, financiën of strategisch management. In mijn ervaring hebben ze vaak ook nog een soort van tunnelvisie waarbij ze jarenlang koppig dezelfde koers blijven (en dat héél lang kunnen volhouden omdat er geen limiet staat op hun termijn).
Het gevolg is zichtbaar: terwijl sport op hoog niveau steeds professioneler wordt, blijven de organisaties die onze clubs en atleten ondersteunen vaak amateuristisch.
Voorbeelden genoeg:
* Atletiekbond: zie de recente kritiek van diverse atleten op het WK
* Gymfed: bij het misbruikschandaal bleek dat meldingen niet goed werden opgevolgd, mede door interne cultuur en gebrekkige governance.
* Volley Vlaanderen: zware financiële problemen waarbij het management onder curatele werd geplaatst.
* KBVB: Ook financieel in zwaar water, interne verdeeldheid,...
* Cycling Vlaanderen: onderzoek door inspectie van financiën, recent werd de CEO ontslagen,
....
Allemaal voorbeelden van systemen die te weinig professioneel bestuur hebben. Ikzelf ben er van overtuigd dat dit zal blijven gebeuren zolang er niets gewijzigd wordt hieraan... Uiteraard is het belangrijk dat de achterban, de clubs, vertegenwoordigd worden in het bestuur, maar het mag niet alleen maar een afspiegeling zijn daarvan. Professionele bestuurders zijn geen luxe, maar een basisvoorwaarde om sportbonden geloofwaardig en toekomstbestendig te maken.
Wat mij betreft moeten sportbonden meer worden zoals bedrijven, waarbij de clubs vertegenwoordigd worden in de Raad van Bestuur, maar de dagelijkse leiding moet gebeuren door een professioneel management.
Ik heb zelf van veraf wat te maken gehad met een kleinere sportbond, en kreeg daardoor een vrij goed zicht op de werking van zo'n sportbond. En daar gaat mijn inziens een groot probleem mee gepaard...
De sportbonden vertegenwoordigen de clubs. De ledenclubs hebben stemrecht in de algemene vergadering. Zij kiezen bestuursleden en de top van de bond (voorzitter, raad van bestuur) komt meestal voort uit die clubvertegenwoordigers. Op clubniveau, provinciaal niveau (en zelfs op nationaal niveau) zijn die vertegenwoordigers allemaal onbetaald. Clubbestuurders zijn dus typisch de meest toegewijde personen aan de clubs, die zeldzame mensen die al hun tijd in de club steken. Het is tegenwoordig niet makkelijk om een bestuur bij elkaar te krijgen voor een sportclub (of eender welke vereniging). Maar bestuurders op hoger niveau zijn dus politiek gekozen uit die poel van vrijwilligers en dat zijn vaak verre van professionele managers, die dan meestal ook nog eens eigenlijk alleen hun eigen clubbelang willen dienen. Vrijwillige bestuurders beschikken vaak over veel sportieve passie, maar zelden over ervaring met bestuur, financiën of strategisch management. In mijn ervaring hebben ze vaak ook nog een soort van tunnelvisie waarbij ze jarenlang koppig dezelfde koers blijven (en dat héél lang kunnen volhouden omdat er geen limiet staat op hun termijn).
Het gevolg is zichtbaar: terwijl sport op hoog niveau steeds professioneler wordt, blijven de organisaties die onze clubs en atleten ondersteunen vaak amateuristisch.
Voorbeelden genoeg:
* Atletiekbond: zie de recente kritiek van diverse atleten op het WK
* Gymfed: bij het misbruikschandaal bleek dat meldingen niet goed werden opgevolgd, mede door interne cultuur en gebrekkige governance.
* Volley Vlaanderen: zware financiële problemen waarbij het management onder curatele werd geplaatst.
* KBVB: Ook financieel in zwaar water, interne verdeeldheid,...
* Cycling Vlaanderen: onderzoek door inspectie van financiën, recent werd de CEO ontslagen,
....
Allemaal voorbeelden van systemen die te weinig professioneel bestuur hebben. Ikzelf ben er van overtuigd dat dit zal blijven gebeuren zolang er niets gewijzigd wordt hieraan... Uiteraard is het belangrijk dat de achterban, de clubs, vertegenwoordigd worden in het bestuur, maar het mag niet alleen maar een afspiegeling zijn daarvan. Professionele bestuurders zijn geen luxe, maar een basisvoorwaarde om sportbonden geloofwaardig en toekomstbestendig te maken.
Wat mij betreft moeten sportbonden meer worden zoals bedrijven, waarbij de clubs vertegenwoordigd worden in de Raad van Bestuur, maar de dagelijkse leiding moet gebeuren door een professioneel management.
