Dat heet "lange termijn denken" (qua jonkies), "denken aan het geheel" en "spelers belonen voor hun werk". Als bepaalde spelers als Mertens geen klote presteren voor een maand of twee/drie maar bepaalde andere spelers wel in vorm zijn, beloon je ze enerzijds voor hun vorm en prestaties en toon je anderzijds ook aan dat je openstaat voor nieuwe dingen. De kans is groot dat je op de meeste momenten gewoon kunt teruggrijpen naar je vaste kern, maar je laat zien dat mits hard werken spelers ook kansen kunnen krijgen. En dat toont mooi naar spelers, clubs en supporters toe waardoor dat ook veel welwillendheid en een positieve attitude kweekt bij die spelers, die clubs en die supporters. Wat rigide ondanks vorm vasthouden aan dezelfde en spelers in vorm (zoals nu bvb Januzaj) negeren, zorgt ervoor dat supporters je niet serieus nemen, dat clubs je niet serieus nemen en spelers zeggen "Fuck it, ook al sta ik scherp en speelt X als een dikke vod, mag ik nog niet zelfs één keer bij de kern komen".
Verander je iets aan "de legacy van de nationale ploeg"? De kans is groot van niet. Maar op sommige momenten kan het wel een belangrijk verschil maken als je een speler in vorm hebt staan ipv "de vaste naam die eigenlijk geen deuk in een pakje boter trapt". Als bvb Mertens en Thorgan Hazard een maand of drie compleet uit vorm zijn, heb je meer aan een in vorm zijnde Januzaj.
Maar je verandert evenzeer niets in de negatieve zin aan de legacy van de nationale ploeg.
Het gaat hier in de meeste (!) gevallen ook gewoon over kernopvulling. Dus je verliest niets, maakt spelers duidelijk dat hard werk beloond wordt en kweekt goede wil door spelers als Vanzeir, Faes, Theaté, Heynen, Bongonda eens bij de kern te nemen wanneer ze op niveau zijn.
Wie neemt Martinez nu nog serieus? En daar is enerzijds zijn tactische kennis verantwoordelijk voor, maar anderzijds ook zijn selectiepolitiek.
