Burn-out en rol van leidinggevenden

Dus de persoon die kan beslissen of je mag blijven of niet èn waarbij je GEEN vertrouwen hebt in diens vermogen om juiste beslissingen te nemen, moet je maar eerlijk zeggen dat die er niets van bakt? Strak plan! 👌

Moet kunnen. Kunnen beide partijen maar uit leren,
Lukt wel alleen met eerlijke mensen en met mensen die hun plus- en minpunten kennen en daar ook realistisch in zijn. Niet zoveel dus.

Ik heb er zo eentje lopen die mij soms een spiegel voorhoudt. I love it,
Beter dan achter het gat klappen want het komt toch uit wie wat gezegd heeft en dat is pas nefast.


(Voor de critici : personeelsverloop op mijn dienst is zero, bij mijn voorganger was het een duiventil)
 
Moet kunnen. Kunnen beide partijen maar uit leren,
Lukt wel alleen met eerlijke mensen en met mensen die hun plus- en minpunten kennen en daar ook realistisch in zijn. Niet zoveel dus.

Ik heb er zo eentje lopen die mij soms een spiegel voorhoudt. I love it,
Beter dan achter het gat klappen want het komt toch uit wie wat gezegd heeft en dat is pas nefast.


(Voor de critici : personeelsverloop op mijn dienst is zero, bij mijn voorganger was het een duiventil)
Maar jouw leidinggevende zorgt hoogst waarschijnlijk niet voor burnouts...

Iemand wiens managementstijl ervoor zorgt dat mensen psychisch lijden, zal hoogst waarschijnlijk niet openstaan voor feedback wat betreft het gevolg van zijn/haar specifieke stijl.
 
Ik zie niet waarom je ervan uit gaat dat mensen hier rechtstreeks naar de n+2 stappen met klachten.

Zo gaat het meestal. Omdat mensen vaak denken dat als ze klagen bij hun baas, ze weggelachen zouden worden en ook en vooral omdat in een werkomgeving men graag roddelt en overdraagt.

Staat er u iets niet aan van me (bepaalde skills of gedrag), zeg het me en ik zal eraan werken.
Word ik aangesproken door mijn n+1 (omdat men zou gaan klagen en vaak maar de helft vertellen), dan is er een vertrouwensbreuk, sorry.
 
Dus de persoon die kan beslissen of je mag blijven of niet èn waarbij je GEEN vertrouwen hebt in diens vermogen om juiste beslissingen te nemen, moet je maar eerlijk zeggen dat die er niets van bakt? Strak plan! 👌
Zeker in grote bedrijven kan uw baas u niet zomaar op eigen initiatief buiten smijten hoor (en terecht).

En als er echt problemen zijn in de relatie moet je ook overwegen wie de beste en objectieve bemiddelaar zal zijn, kan soms nuttiger zijn een onafhankelijke partij in te schakelen.
 
Zo gaat het meestal. Omdat mensen vaak denken dat als ze klagen bij hun baas, ze weggelachen zouden worden en ook en vooral omdat in een werkomgeving men graag roddelt en overdraagt.

Staat er u iets niet aan van me (bepaalde skills of gedrag), zeg het me en ik zal eraan werken.
Word ik aangesproken door mijn n+1 (omdat men zou gaan klagen en vaak maar de helft vertellen), dan is er een vertrouwensbreuk, sorry.
Ook vrij toxisch om dat dan direct als vertrouwensbreuk te benoemen wel...

En imho, als je 'moet werken' aan alle zaken die men zou aangeven, hoe ga je dat doen? De ene wil meer x, de andere wil minder x.

Ik vind dat je het heel simplistisch voorstelt. En zeker als je er vanuit gaat dat iedereen zo zou reageren. Ik zie er genoeg die ZEGGEN dat ze iets gaan doen en dan geen hol actie ondernemen.

Hoe kun je er van uitgaan dat die persoon zich zal aanpassen als die cru gezegd duidelijk onbekwaam is. Hoe gaat die bekwaam worden 'omdat je hem er op aanspreekt'?
 
Maar jouw leidinggevende zorgt hoogst waarschijnlijk niet voor burnouts...

Neen ik zorg voor geen burn-outs, ik heb mijn eigen stijl hier, niet steeds volgens de “boekjes”, maar verloop is nu al 3 jaar nul (op 24 mensen), waar dit de jaren daarvoor 14 mensen waren op 5 jaar.
Tegen mij kunnen ze alles zeggen. Zelfs staat mijn hemd u niet aan of ga ik om mijn derde koffie, gooi het in mijn gezicht.
Kan ik bepaalde dingen (nog) niet goed of zeg ben ik soms te stil? Tell me.
Geef ik teveel werk? Vertel het me.

Veel helpt ook wel dat ik vanaf dag 1 de wil heb getoond om ook “hun” taken te kunnen. Ik wil weten en kunnen wat zij doen.

Maar op het einde van de dag ben ik leidinggevende .

Loop je naar mijn n+2 dan is het vertrouwen weg.
 
Iemand wiens managementstijl ervoor zorgt dat mensen psychisch lijden, zal hoogst waarschijnlijk niet openstaan voor feedback wat betreft het gevolg van zijn/haar specifieke stijl.
Ik denk dat we wel een onderscheid moeten maken tussen iets goedaardigs als een verkeerd managementstijl en kwaadaardig psychopatisch en/of toxisch gedrag. Dat eerste kan je perfect 1:1 bespreken als uw baas van goeie wil is.
 
Ik denk dat we wel een onderscheid moeten maken tussen iets goedaardigs als een verkeerd managementstijl en kwaadaardig psychopatisch en/of toxisch gedrag. Dat eerste kan je perfect 1:1 bespreken als uw baas van goeie wil is.
Dit bedoelde ik ook met mijn post ALS & ALS.

Er zijn toch meerdere voorwaarden om dat direct te kunnen bespreken.
 
Ook vrij toxisch om dat dan direct als vertrouwensbreuk te benoemen wel...



Hoe kun je er van uitgaan dat die persoon zich zal aanpassen als die cru gezegd duidelijk onbekwaam is. Hoe gaat die bekwaam worden 'omdat je hem er op aanspreekt'?

Toxisch? Neen, volwassen communiceren heet dit.

Je kan het maar aankaarten en de ander kan er aan werken.
Of denk je dat uw n+1 (dus de n+2) van de teamleden dat wel kan bewerkstelligen?

Maar ik heb sowieso iets tegen overdragers.

(In extreme gevallen als bv stelen of dronkenschap of overschrijdend gedrag snap ik wel dat je als medewerker hogerop gaat, maar aub kaart die andere dingen eerst eens zelf aan onderling).
 
Ik zou het jammer vinden als iemand direct naar de n+2 zou gaan met een probleem, maar niet per se een vertrouwensbreuk ofzo. Je moet dan inderdaad wel uitklaren waarom het zo was en het voegt mogelijks wel een element van onnodige drama toe aan het conflict. Daarom persoonlijk zeker ook voorstander van de aanpak van Biljart. Leg het gewoon op tafel, blijf beleefd en respectvol, en zoek samen een oplossing (opnieuw onder voorwaarde dat beide partijen welwillend zijn hé).

Ik ben al uitgescholden door een n-1 en ik vond dat op 't moment heel heftig, maar ik heb er wel weer uit geleerd dat niet iedereen op dezelfde manier is opgevoed, en dat je dat niet persoonlijk moet nemen.
 
Toxisch? Neen, volwassen communiceren heet dit.

Je kan het maar aankaarten en de ander kan er aan werken.
Of denk je dat uw n+1 (dus de n+2) van de teamleden dat wel kan bewerkstelligen?

Maar ik heb sowieso iets tegen overdragers.

(In extreme gevallen als bv stelen of dronkenschap of overschrijdend gedrag snap ik wel dat je als medewerker hogerop gaat, maar aub kaart die andere dingen eerst eens zelf aan onderling).
Ik bedoelde vooral dat ik dat zwaar uitgedrukt vond. In uw geval lijkt het me ook meer kwaad dan goed te doen als je het als breuk benoemt. Dan zou ik eerder zeggen dat het vertrouwen wat geschaad is in uw geval.

Ik denk echter nog altijd dat als het zwaarwichtig is, dat je dat moeilijk met je directe leidinggevende kunt bespreken in veel gevallen. Wat moet ik zeggen als ik mijn baas niet bekwaam vindt? Wat gaat dat opleveren? Of iemand die al 25 jaar overdreven micromanaged? Verwacht je echt dat als daar iemand nieuw in dat team zit die dat aangeeft dat die na zoveel jaar plots dat niet meer gaat doen?
 
Ik denk echter nog altijd dat als het zwaarwichtig is, dat je dat moeilijk met je directe leidinggevende kunt bespreken in veel gevallen. Wat moet ik zeggen als ik mijn baas niet bekwaam vindt? Wat gaat dat opleveren? Of iemand die al 25 jaar overdreven micromanaged? Verwacht je echt dat als daar iemand nieuw in dat team zit die dat aangeeft dat die na zoveel jaar plots dat niet meer gaat doen?

Goeie vraagstelling wel. Ik kan zo oplijsten wie van mijn vorige bazen openstond voor kritiek, alsook wie er iets mee deed (want dat zijn idd 2 verschillende zaken).

Op mijn heel mijn carrière heb ik toch één casus geweten waar een toxisch persoon buitengegooid is op basis van feedback van ondergeschikten, het heeft toen wel te lang geduurd. Het kan dus wel, maar je moet dan echt bewijzen gaan verzamelen en zorgen dat je genoeg bondgenoten hebt.
 
Neen ik zorg voor geen burn-outs, ik heb mijn eigen stijl hier, niet steeds volgens de “boekjes”, maar verloop is nu al 3 jaar nul (op 24 mensen), waar dit de jaren daarvoor 14 mensen waren op 5 jaar.
Tegen mij kunnen ze alles zeggen. Zelfs staat mijn hemd u niet aan of ga ik om mijn derde koffie, gooi het in mijn gezicht.
Kan ik bepaalde dingen (nog) niet goed of zeg ben ik soms te stil? Tell me.
Geef ik teveel werk? Vertel het me.

Veel helpt ook wel dat ik vanaf dag 1 de wil heb getoond om ook “hun” taken te kunnen. Ik wil weten en kunnen wat zij doen.

Maar op het einde van de dag ben ik leidinggevende .

Loop je naar mijn n+2 dan is het vertrouwen weg.
Dit is voor mij een goede n+1. Die had ik niet op mijn vorig werk.

3x op 1j hetzelfde probleem en oplossing aangereikt, maar niets mee gedaan. Dan ontslag gegeven en hij zei doodleuk, kijk hoe het daar is en kom na 6maand maar terug e 🙃
 
Neen ik zorg voor geen burn-outs, ik heb mijn eigen stijl hier, niet steeds volgens de “boekjes”, maar verloop is nu al 3 jaar nul (op 24 mensen), waar dit de jaren daarvoor 14 mensen waren op 5 jaar.
Vind ik op zich wel heel straf. Wil dat dan zeggen dat er niemand in je team capaciteiten heeft om door te groeien? Of houd je ze opzettelijk "klein"?
 
Ik bedoelde vooral dat ik dat zwaar uitgedrukt vond. In uw geval lijkt het me ook meer kwaad dan goed te doen als je het als breuk benoemt. Dan zou ik eerder zeggen dat het vertrouwen wat geschaad is in uw geval.

Ik denk echter nog altijd dat als het zwaarwichtig is, dat je dat moeilijk met je directe leidinggevende kunt bespreken in veel gevallen. Wat moet ik zeggen als ik mijn baas niet bekwaam vindt? Wat gaat dat opleveren? Of iemand die al 25 jaar overdreven micromanaged? Verwacht je echt dat als daar iemand nieuw in dat team zit die dat aangeeft dat die na zoveel jaar plots dat niet meer gaat doen?
Ik denk dat het verschil tussen Biljart en jezelf zit in wat je omschrijft als onbekwaam.
- als je nieuwer in een organisatie toekomt en je leidinggevende focust zich op zijn N+1 ipv zijn team, kan je onbekwaam overkomen voor dat team, in een open dialoog ga je dan ofwel iets met de feedback doen ofwel gewoon deze situatie managen bij je N+1
- als je 25j je N+1 micromanaget en goede resultaten haalt, ben je miss onbewaam in de ogen van het team, maar volgens mij niet in de ogen van de organisatie. (Al is dat miss de exacte reden dat die persoon miss al 25j op die stoel zit en niet groeit)
- als je individueel een probleem aankaart bij een N+2 stuurt die gewoon de info door naar zijn N+1. Als N+1 met een stijl die mensen niet veroordeeld voor feedback, snap ik dat dit individu zich vragen stelt bij het gedrag
 
Ik denk dat het verschil tussen Biljart en jezelf zit in wat je omschrijft als onbekwaam.
- als je nieuwer in een organisatie toekomt en je leidinggevende focust zich op zijn N+1 ipv zijn team, kan je onbekwaam overkomen voor dat team, in een open dialoog ga je dan ofwel iets met de feedback doen ofwel gewoon deze situatie managen bij je N+1
- als je 25j je N+1 micromanaget en goede resultaten haalt, ben je miss onbewaam in de ogen van het team, maar volgens mij niet in de ogen van de organisatie. (Al is dat miss de exacte reden dat die persoon miss al 25j op die stoel zit en niet groeit)
- als je individueel een probleem aankaart bij een N+2 stuurt die gewoon de info door naar zijn N+1. Als N+1 met een stijl die mensen niet veroordeeld voor feedback, snap ik dat dit individu zich vragen stelt bij het gedrag
Ik snap het nut niet van deze voorbeelden.

Ik zeg iemand onbekwaam die OVERDREVEN micromanaged en jij maakt daarvan micromanaged en goede resultaten behaald.

Dat is toch gewoon een soort van stroman argument wat je nu opwerpt.

Ik ga er mee akkoord dat perceptie ook heel belangrijk is, en dat er ook genoeg mensen hun baas niet bekwaam zullen vinden terwijl ze zelf gewoon onbekwaam zijn. Maar dat is toch een heel andere situatie dan hetgeen ik zeg.

Ik spreek over een hypothetische realiteit. Jij over perceptie.
 
Ik snap het nut niet van deze voorbeelden.

Ik zeg iemand onbekwaam die OVERDREVEN micromanaged en jij maakt daarvan micromanaged en goede resultaten behaald.

Dat is toch gewoon een soort van stroman argument wat je nu opwerpt.

Ik ga er mee akkoord dat perceptie ook heel belangrijk is, en dat er ook genoeg mensen hun baas niet bekwaam zullen vinden terwijl ze zelf gewoon onbekwaam zijn. Maar dat is toch een heel andere situatie dan hetgeen ik zeg.

Ik spreek over een hypothetische realiteit. Jij over perceptie.
Ik spreek jou niet tegen, ik wil aantonen dat er nuance zit en wat je zelf ook erkent door het perceptie argument. Het nut van een discussie en mijn argument is om mijn gesprekspartners te begrijpen.

Om eerlijk te zijn, als iemand 25j op een positie zit met een totale onbekwaamheid (of dat het nu overdreven micromanagement is of altijd ‘verkeerde’ beslissingen neemt) dat de problemen verder in de organisatie zitten. Daarom is niet gezegd dat deze organisatie meer burn-outs voortbrengt.
 
Toxisch? Neen, volwassen communiceren heet dit.

Een werknemer die praat over jou bij een N+2 is toch ook volwassen en open communicatie.

Een werknemer verbieden te praten over jou bij je N+2 en dan zeggen dat je voor open volwassen communicatie bent slaagt op niet veel.

N+1 die eisen dat alle communicatie via hun gaat zijn vrij toxisch.
 
Ik spreek jou niet tegen, ik wil aantonen dat er nuance zit en wat je zelf ook erkent door het perceptie argument. Het nut van een discussie en mijn argument is om mijn gesprekspartners te begrijpen.

Om eerlijk te zijn, als iemand 25j op een positie zit met een totale onbekwaamheid (of dat het nu overdreven micromanagement is of altijd ‘verkeerde’ beslissingen neemt) dat de problemen verder in de organisatie zitten. Daarom is niet gezegd dat deze organisatie meer burn-outs voortbrengt.
Bedankt voor de uiteenzetting, ik had je inderdaad niet goed begrepen.
 
Terug
Bovenaan