Iä! Iä! Cthulhu fhtagn! Wanneer we het hebben over ruimtewezens met tentakels, dan denken de meesten waarschijnlijk onmiddellijk aan Cthulhu. De monsterlijke godheid duikt dankzij zijn populariteit zelfs op in heel wat boeiende bordspellen gebaseerd op de wereld van H.P. Lovecraft, denk maar aan Arkham Horror, Mansions of Madness, Cthulhu: Death May Die of zelfs een eigen Pandemic-adaptatie. Cosmoctopus is er hier geen van. Niet omdat het spel saai zou zijn in vergelijking met deze klassiekers, maar om de simpele reden dat Cthulhu gewoonweg niet aan bod komt in dit nieuwe bordspel van Henry Audubon, de designer die je waarschijnlijk wel kent van Parks en Trails. Toch zal je de Lovecraftiaanse invloeden onmiddellijk bespeuren in Cosmoctopus.
In Cosmoctopus nemen de spelers namelijk ook de rol van cultisten aan en proberen ze om als eerste Cosmoctopus, ook wel gekend als de Great Inky One, op te roepen uit het Inky Realm. Hiervoor zal je als toegewijde aanhanger geschriften en relikwieën moeten verzamelen, maar ook visioenen ervaren en betekenis in de sterren moeten zoeken. Wie weet slaag je er zelfs in om verboden kennis te verwerven om je tegenstanders te snel af te zijn. Hoe dit alles zich vertaalt in een opvallende engine builder waarbij je als eerste speler acht tentakels probeer te verzamelen lees je hieronder.
Bij het verplaatsen van het octopusfiguurtje mag je één stap doen naar een orthogonaal aangrenzend veld. Wil je een andere actie uitvoeren en dus meer stappen doen, dan moet je één grondstof betalen per extra stap. Uiteraard mag je niet eindigen op de tegel waar je bent begonnen. De meeste tegels laten toe om één of drie grondstoffen van een soort te verzamelen en/of een extra kaart te pakken. Elk spel heb je negen van deze tegels die je in een willekeurige volgorde legt en waarbij er een van de vier speciale tegels wordt gebruikt. De tegels kan je in verschillende vormen leggen en in het regelboekje vind je enkele suggesties, waarbij ook wordt aangegeven dat bepaalde vormen moeilijker zijn dan andere vormen. Wanneer ze in een 3x3-vak liggen, dan is het inderdaad makkelijker om de verschillende tegels te bereiken dan wanneer ze in een S-vorm liggen bijvoorbeeld. Deze fase in het spel laat bovendien ook het meeste interactie tussen de spelers toe, want je kan er bijvoorbeeld voor kiezen om de volgende speler te blokkeren als je weet dat hij een bepaalde grondstof nodig heeft.
Deze grondstoffen komen in vier soorten: inkt, munten, gefluister en sterren. Je verzamelt ze niet zozeer om extra stappen te zetten, dat is af en toe een noodzakelijk kwaad, maar wel om kaarten te spelen en hopelijk ook verboden kennis te kunnen verwerven. De verboden kennis laat je toe om direct twee tentakels te pakken, maar vereist dat je dertien grondstoffen van één soort verzamelt. Alleen mag je slechts acht grondstoffen per kaart, alsook acht kaarten, bijhouden op het einde van je beurt. Hoe geraak je dan in godsnaam aan dertien grondstoffen? Wel, dat is waar de kaarten in het spel komen. Er zijn namelijk vier types van kaarten die je kan spelen om je engine op te bouwen. De zwarte geschriftkaarten geven je een korting voor bepaalde grondstoffen, waardoor de aankoop van toekomstige kaarten of verboden kennis goedkoper wordt (denk aan Splendor). De gele relikwiekaarten geven je bepaalde bonussen zoals extra grondstoffen oppikken wanneer je de actie uitvoert. De rode hallucinatiekaarten geven je sterke éénmalige effecten, zoals onmiddellijk acht grondstoffen krijgen of een andere kaart spelen zonder de kost te betalen. De groene sterrenbeeldkaarten zijn ten slotte een soort van doelkaarten die, eens voltooid, je belonen met een tentakel en een ander bonuseffect.
Los van deze minpunten was ik wel aangenaam verrast door de productiekwaliteit van het spel. De plastic octopus en tentakels zijn leuk om mee te spelen, en waren bovendien al snel gespreksonderwerp tijdens mijn gameavonden. De artwork op de kaarten is op zich vrij sober, maar is voornamelijk functioneel. Doordat het design van de kaarten én de Inky Realm-tegels heel duidelijk zijn, word je niet gebombardeerd door een visuele overdaad. Daarnaast biedt het spel heel wat variatie en dit niet enkel door de manier waarop je het Inky Realm vorm geeft of de 88 unieke kaarten waarmee je aan de slag kan gaan. De makers hebben namelijk een extra spelmechanisme toegevoegd in de vorm van een privédetective die je toelaat om het spel ook alleen te spelen of zelfs een spelletje met meerdere spelers om te vormen van een competitieve ervaring naar een coöperatieve ervaring. Deze modus komt zelfs met vier moeilijkheidsgraden en voegt een licht narratief element toe aan het spel, waardoor de vergelijking met het werk van H.P. Lovecraft alleen maar groter wordt.
In Cosmoctopus nemen de spelers namelijk ook de rol van cultisten aan en proberen ze om als eerste Cosmoctopus, ook wel gekend als de Great Inky One, op te roepen uit het Inky Realm. Hiervoor zal je als toegewijde aanhanger geschriften en relikwieën moeten verzamelen, maar ook visioenen ervaren en betekenis in de sterren moeten zoeken. Wie weet slaag je er zelfs in om verboden kennis te verwerven om je tegenstanders te snel af te zijn. Hoe dit alles zich vertaalt in een opvallende engine builder waarbij je als eerste speler acht tentakels probeer te verzamelen lees je hieronder.
De boekhouding van een cultist
Zoals je kan merken hierboven, bevat Cosmoctopus een scheutje humor en biedt het een toegankelijkere ervaring aan dan de meeste andere Cthulhu-geïnspireerde bordspellen. Je hoeft dus geen twintig pagina's tellend regelboekje te lezen en het spel uitleggen neemt minder dan tien minuten in beslag. Tijdens je beurt doe je eigenlijk niet meer dan het octopusfiguurtje bewegen over de Inky Realm-tegels, waarna je de actie van de tegel uitvoert. Vervolgens mag je ook nog één kaart uit je hand spelen. Klinkt eenvoudig, neen? Al komt er natuurlijk iets meer bij kijken dan dit (ik heb gezegd minder dan tien, niet minder dan één minuut!) Er zijn natuurlijk enkele restricties in de manier waarop je Inky kan bewegen en de kaarten bieden je heel wat mogelijkheden. Het zou anders maar een saaie engine builder zijn, nietwaar?Bij het verplaatsen van het octopusfiguurtje mag je één stap doen naar een orthogonaal aangrenzend veld. Wil je een andere actie uitvoeren en dus meer stappen doen, dan moet je één grondstof betalen per extra stap. Uiteraard mag je niet eindigen op de tegel waar je bent begonnen. De meeste tegels laten toe om één of drie grondstoffen van een soort te verzamelen en/of een extra kaart te pakken. Elk spel heb je negen van deze tegels die je in een willekeurige volgorde legt en waarbij er een van de vier speciale tegels wordt gebruikt. De tegels kan je in verschillende vormen leggen en in het regelboekje vind je enkele suggesties, waarbij ook wordt aangegeven dat bepaalde vormen moeilijker zijn dan andere vormen. Wanneer ze in een 3x3-vak liggen, dan is het inderdaad makkelijker om de verschillende tegels te bereiken dan wanneer ze in een S-vorm liggen bijvoorbeeld. Deze fase in het spel laat bovendien ook het meeste interactie tussen de spelers toe, want je kan er bijvoorbeeld voor kiezen om de volgende speler te blokkeren als je weet dat hij een bepaalde grondstof nodig heeft.
Er zijn vier types van kaarten die je kan spelen om je engine op te bouwen.
Deze grondstoffen komen in vier soorten: inkt, munten, gefluister en sterren. Je verzamelt ze niet zozeer om extra stappen te zetten, dat is af en toe een noodzakelijk kwaad, maar wel om kaarten te spelen en hopelijk ook verboden kennis te kunnen verwerven. De verboden kennis laat je toe om direct twee tentakels te pakken, maar vereist dat je dertien grondstoffen van één soort verzamelt. Alleen mag je slechts acht grondstoffen per kaart, alsook acht kaarten, bijhouden op het einde van je beurt. Hoe geraak je dan in godsnaam aan dertien grondstoffen? Wel, dat is waar de kaarten in het spel komen. Er zijn namelijk vier types van kaarten die je kan spelen om je engine op te bouwen. De zwarte geschriftkaarten geven je een korting voor bepaalde grondstoffen, waardoor de aankoop van toekomstige kaarten of verboden kennis goedkoper wordt (denk aan Splendor). De gele relikwiekaarten geven je bepaalde bonussen zoals extra grondstoffen oppikken wanneer je de actie uitvoert. De rode hallucinatiekaarten geven je sterke éénmalige effecten, zoals onmiddellijk acht grondstoffen krijgen of een andere kaart spelen zonder de kost te betalen. De groene sterrenbeeldkaarten zijn ten slotte een soort van doelkaarten die, eens voltooid, je belonen met een tentakel en een ander bonuseffect.
Variatie troef
De kaarten zijn de kern van het spel en je zal het meeste voldoening halen uit het opbouwen van je eigen tableau van kaarten die je op een efficiënte wijze toelaten om tentakels te halen. Heel origineel zit het allemaal niet in elkaar natuurlijk, ik heb bijvoorbeeld al de vergelijking gemaakt met Splendor, en uiteindelijk zit je voornamelijk grondstoffen te verzamelen zodat je kaarten kan spelen om sneller en meer grondstoffen te verzamelen. Het spel zit mechanisch echter wel goed in elkaar en laat zich vlot spelen, wat toch wel het voornaamste is. Een spelletje duurt ongeveer een uur tot anderhalf uur, en in die tijd kan je toch enkele leuke combo's uit je mouw schudden mits je de juiste kaarten hebt kunnen kopen. Hier laat ook echter de grootste kritiek op het spel zich voelen. Sommige kaarten zijn immers heel sterk en hierdoor kan er een soort van onbalans ontstaan Zo zijn er bijvoorbeeld gele kaarten die je drie extra grondstoffen geven als je een actie uitvoert en deze kaarten zijn niet zoveel duurder dan gelijkaardige kaarten. Als deze kaarten steeds naar één of twee personen gaan, wat bij mij toch wel is voorgekomen, dan hebben zij een duidelijk voordeel en zal je snel merken dat het moeilijk wordt om hen bij te benen. Soms kan je ook gewoon pech hebben met de kaarten die je krijgt en die je kan kiezen uit de rij, dit is helaas een minpuntje dat vaak aanwezig is bij dit soort spellen.Los van deze minpunten was ik wel aangenaam verrast door de productiekwaliteit van het spel. De plastic octopus en tentakels zijn leuk om mee te spelen, en waren bovendien al snel gespreksonderwerp tijdens mijn gameavonden. De artwork op de kaarten is op zich vrij sober, maar is voornamelijk functioneel. Doordat het design van de kaarten én de Inky Realm-tegels heel duidelijk zijn, word je niet gebombardeerd door een visuele overdaad. Daarnaast biedt het spel heel wat variatie en dit niet enkel door de manier waarop je het Inky Realm vorm geeft of de 88 unieke kaarten waarmee je aan de slag kan gaan. De makers hebben namelijk een extra spelmechanisme toegevoegd in de vorm van een privédetective die je toelaat om het spel ook alleen te spelen of zelfs een spelletje met meerdere spelers om te vormen van een competitieve ervaring naar een coöperatieve ervaring. Deze modus komt zelfs met vier moeilijkheidsgraden en voegt een licht narratief element toe aan het spel, waardoor de vergelijking met het werk van H.P. Lovecraft alleen maar groter wordt.
Conclusie
Als je er altijd al van gedroomd hebt om als cultist een goddelijk ruimtemonster op te roepen, dan laat Cosmoctopus je dit op een speelse en visueel fijne manier doen. Hoewel het spel niet bijster origineel is, zit alles goed in elkaar en is het spel ook vrij toegankelijk. Helaas heeft het spel ook wel te kampen met de typische kwaaltjes van dit soort kaartgedreven spellen, met name sommige kaarten die te sterk aanvoelen en een geluksfactor die je soms kan dwars zitten.
Pro
- Grafisch ontwerp
- Verschillende speelmodi
- Leuke engine building
- Eenvoudig, zonder te simplistisch te zijn
Con
- Geluksfactor
- Bepaalde kaarten voelen te sterk aan
- Soms moeilijk om de winnende speler bij te benen
7
Over
Uitgever
- Lucky Duck Games
Designer
Henry Audubon
Aantal spelers
1-4
Tijdsduur
60-90 minuten
