Battle Royale: the 1960's - 1/8e finales - TIE BREAK

Status
Niet open voor verdere reacties.
The Doors - The End - 1
Jimi Hendrix - Voodoo Child (Slight Return) - 0

Ik heb al eens gezegd dat hier 2 nummers genomineerd zijn die ik link aan 2 films en samen de basis vormen van mijn muzieksmaak. Dat tweede nummer is The End, de film Apocalypse Now.

En dat is ook de enige rede dat dit een makkelijke stemming was want beide zijn zalige albumafsluiters. The End is een heerlijke Odyssee die mag blijven duren voor mij. Het nummer baadt in mysterie en psychedelica. Morrison zijn tekst is geweldig, de gitaar heerlijk mysterieus en dit nummer slaagt er zeer goed in om je 11 minuten mee down the rabbit hole te nemen.

Maar doet het pijn om tegen proto metal te stemmen in ronde 2? Absoluut en de ties zitten ook al te vol om op een tie te hopen.
 
Laatst bewerkt:
The Doors - The End - 3
Jimi Hendrix - Voodoo Child (Slight Return) - 0

Dit is wel een heel pijnlijke keuze.
 
The Doors - The End - 3
Jimi Hendrix - Voodoo Child (Slight Return) - 1

Laat het maar rollen.
 
The Doors - The End - 3
Jimi Hendrix - Voodoo Child (Slight Return) - 3

Er bestaat veel betere psychedelica dan The End. Die gitaarfuzz in Voodoo Child daarentegen, top tier. :drool:
 
The Doors - The End - 4
Jimi Hendrix - Voodoo Child (Slight Return) - 3

The Doors was een van de eerste 60's bands die ik actief beluisterde als prille tiener.
 
The Doors - The End - 5
Jimi Hendrix - Voodoo Child (Slight Return) - 5

easy
 
The Doors - The End - 6
Jimi Hendrix - Voodoo Child (Slight Return) - 5

Compositieskillsgewijs spelen de 2 nu eenmaal niet in dezelfde divisie.

[Durf ik hier te stellen dat Jimi in zijn songs nauwelijks het componeerniveau van de veredelde jam overstijgt?]
:unsure:
 
The Doors - The End - 6
Jimi Hendrix - Voodoo Child (Slight Return) - 5

Compositieskillsgewijs spelen de 2 nu eenmaal niet in dezelfde divisie.

[Durf ik hier te stellen dat Jimi in zijn songs nauwelijks het componeerniveau van de veredelde jam overstijgt?]
:unsure:
Nu ook niet gaan overdrijven he. Hendrix schiet hier 1 van de eerste (proto)metalnummers uit zijn mouw en dat op zich is al indrukwekkend. Dat die riffs naar vandaag misschien wat "ik heb dat al eens gehoord" aanvoelen kan maar dan ook alleen maar omdat anderen er naar zijn gaan refereren. Geen Pearl Jam zonder Hendrix, geen Frusciante zonder Hendrix en zo zullen er nog wel veel namen zijn.
 
Ik vind dus het 'omgekeerde': Jimi heeft -tig tijdloze (& uiteraard voor zijn tijd revolutionaire) riffs & licks geschreven, maar amper gedenkwaardig geconstrueerde, geraffineerde nummers (imo.).
 
Laatst bewerkt:
Ik zit hier al een hele dag over te peinzen maar Jim stuurt maar een bedankje naar Coppola. Ik kan niet naar dat nummer luisteren zonder aan de fenomenale cinematografie te denken.

The Doors - The End - 9
Jimi Hendrix - Voodoo Child (Slight Return) - 5
 
Status
Niet open voor verdere reacties.
Terug
Bovenaan