500.000 langdurig zieken in België

[makila]

Een verstoring van de HPA-as (Hypothalamus-Hypofyse-Bijnier-as) treedt op bij chronische stress, waardoor de hormoonbalans (vooral cortisol) ontregeld raakt, wat leidt tot symptomen zoals slaapstoornissen, concentratieproblemen, angst, stemmingswisselingen, vermoeidheid en metabole klachten (bv. gewichtstoename, insulineresistentie), omdat het lichaam in een constante staat van verhoogde paraatheid blijft, wat uitputting en disfunctie van het systeem veroorzaakt. Dit kan ook de darm-hersenas en het immuunsysteem beïnvloeden, wat leidt tot een verhoogde vatbaarheid voor infecties en auto-immuunziekten.

Ik heb zelf het (volwassen) dikoor gekregen tijdens de Covidperiode. Ik kreeg allereerst telefonische consultaties maar de arts herkende de ziekte niet (BOF op volwassen leeftijd had hij blijkbaar nog nooit voor gehad). Bij de specialist (maanden later) kreeg ik asap te horen dat ik vast en zeker schildklierkanker had. Na verdere onderzoeken kreeg ik dan te horen dat het vals alarm was en ik sarcoïdose had. (een autoimmuun ziekte maar uiterlijk is dit vrijwel onzichtbaar)

Al die tijd kreeg ik nooit een ziektebriefje. Maar daarna ben ik helemaal ingestort. Ik ben een dikke maand mijn bed in gekropen (letterlijk slapen was het enige waar ik nog zin in had), daarna ben ik terug gaan werken en ik heb nooit meer omgekeken.

Ik vind mijzelf geen profiteur maar ik heb wel geprofiteerd van het systeem. Noch mijn huisarts, noch de specialist namen mij echt serieus en ik heb mij laten thuis schrijven door een arts die dichtbij zijn pensioen zat en ne sjoemelaar was. Maar ik was echt helemaal 'kapot'. Ik kon niet meer.

Artsen zijn ook maar mensen en bij mij hebben ze toen toch wel fouten gemaakt.

 

[Mr.Anderson]

Buiten dat die generatie volgens mij nu wel allesbehalve het toonbeeld was van mentale gezondheid, denk ik ook niet dat die mensen voor de rest in een vergelijkbare situatie leefden. Ik ben er persoonlijk van overtuigd dat die generatie, ondanks een "harder" leven, ook gewoon veel meer mentale rust kende. Moeder de vrouw regelde doorgaans het huishouden, en de man deed een bepaalde (waarschijnlijk eenvoudigere dan nu) job van dag 1 tot het pensioen. Iedereen kende zijn "plaats" in de maatschappij, en dingen lagen doorgaans vast.

Goede opmerking. De rat race was veel minder aanwezig, waardoor we nu onder een constante druk staan om te presteren op elk vlak.

Dat er nog veel vooroordelen zijn als het op mentale gezondheid aankomt is ergens normaal vind ik. Fysiek letsel kan men beter meten en in kaart brengen in tegenstelling tot mentale problemen. 50 jaar geleden kon je ook al niet gaan werken met een gebroken been, een burn-out kende niemand.

 

[beryl]

Goede opmerking. De rat race was veel minder aanwezig, waardoor we nu onder een constante druk staan om te presteren op elk vlak.

Dat er nog veel vooroordelen zijn als het op mentale gezondheid aankomt is ergens normaal vind ik. Fysiek letsel kan men beter meten en in kaart brengen in tegenstelling tot mentale problemen. 50 jaar geleden kon je ook al niet gaan werken met een gebroken been, een burn-out kende niemand.

Heb ooit de theorie gehoord dat iets gelijkaardigs het succes van het protestantisme met zich mee gebracht heeft in de 16de eeuw. In de katholieke leer moest je continu zorgen dat je een goede mens was om in de hemel terecht te komen, je was daar volledig zelf verantwoordelijk voor met je eigen acties. Bij de protestanten had je predeterminatie, de hele toekomst lag al vast want God is alwetend, hij weet al of je goed of niet gaat zijn dus kan je er niks meer aan veranderen, wat heel wat gemoedsrust met zich meebrengt of alleszins heel wat verantwoordelijkheid van je schouders weghaalt.

Denk dat het iets gelijkaardig is wat we nu zien, we hebben nu in tegenstelling tot vroeger heel veel mogelijkheden om ons eigen leven een richting te geven maar dat maakt ons ook verantwoordelijk voor ons eigen geluk en succes, en da's een zware last om te dragen. Vroeger was het leven fysiek zwaarder en kwam je meer ergere dingen tegen, maar ze gebeurden gewoon zonder dat je er veel aan kon doen en je moest je er zelf minder vaak verantwoordelijk voor voelen. Als je arm geboren was bleef je arm, je kon niet altijd helemaal vrij kiezen met wie je trouwde, je kon niet kiezen of je al dan niet kinderen wou of wou verder studeren, je had weinig mogelijkheden om de toekomst van je kinderen te verbeteren, etc.

 

[Sylverscythe]

Heb ooit de theorie gehoord dat het succes van het protestantisme met zich mee gebracht heeft in de 16de eeuw. In de katholieke leer moest je continu zorgen dat je een goede mens was om in de hemel terecht te komen, je was daar volledig zelf verantwoordelijk voor met je eigen acties. Bij de protestanten had je predeterminatie, de hele toekomst lag al vast want God is alwetend, hij weet al of je goed of niet gaat zijn dus kan je er niks meer aan veranderen, wat heel wat gemoedsrust met zich meebrengt of alleszins heel wat verantwoordelijkheid van je schouders weghaalt.

Denk dat het iets gelijkaardig is wat we nu zien, we hebben nu in tegenstelling tot vroeger heel veel mogelijkheden om ons eigen leven een richting te geven maar dat maakt ons ook verantwoordelijk voor ons eigen geluk en succes, en da's een zware last om te dragen. Vroeger was het leven fysiek zwaarder en kwam je meer ergere dingen tegen, maar ze gebeurden gewoon zonder dat je er veel aan kon doen en je moest je er zelf minder vaak verantwoordelijk voor voelen. Als je arm geboren was bleef je arm, je kon niet altijd helemaal vrij kiezen met wie je trouwde, je kon niet kiezen of je al dan niet kinderen wou of wou verder studeren, je had weinig mogelijkheden om de toekomst van je kinderen te verbeteren, etc.

Het is wat amateur-filosofie, maar zo voel ik ook die paradox aan van onze historisch geweldige levensstandaard maar toch een hoog aantal burn-outs, zelfmoorden, depressies, ...

 

[KnightOfCydonia]

Oh, niet bewust hoor. Beetje minder aanvallend mag wel.

Ik leg de limiet waar de persoon zelf geen inspanningen toont om de situatie te verbeteren en te werken richting herstel en dus ook werkhervatting. Maar ik druk dat niet uit in tijd. De manier waarop artsen in ziekenfondsen dat nu doen is voor mij prima, ze misschien alleen mankracht en ondersteuning langs andere kanten, inspanningen langs werknemers- en werkgeverskant.

Hoe nobel om dat niet uit te drukken in tijd, alsof er geen enkele financiële beperkingen of andere bodem zijn. Alsof andere mensen die doodongelukkig toch gaan werken misschien ook graag extra vakantie zouden kunnen krijgen (want zo misbruiken sommigen effectief dat systeem) en zelfs gaan flexijobben in de tussentijd!

Als je naar de cijfers kijkt, en België vergelijkt met de buurlanden, plus talloze anekdotes van duidelijk profitariaat in rekening brengt (ander voorbeeld: collega van m'n papa die z'n hele huis verbouwd heeft tijdens een "burn-out") dan is het ruim onvoldoende lijkt mij.

Als er op dit moment zeldzame ziekten zijn waarvoor medicatie niet terugbetaald wordt. Als kankerpatiënten in de armoede belanden, omdat ze slechts nog een beperkt percentage van hun loon uitbetaald krijgen als ziekte-uitkering, dan zou ik inderdaad gaan "weghalen" bij mensen die nu met wat meer mentale weerstand, en een schop onder hun *** zouden kunnen gaan werken.

 

[Falafel]

Je onderschat de rol en impact van betere omkadering/terug-naar-werk-maatregelen/etc., zaken die nu te vrijblijvend zijn voor werknemers en bedrijven.

Heeft trouwens niks met nobel zijn te maken, wel met een realistisch beeld van wat mensen allemaal kunnen meemaken op allerlei vlakken (tegelijk soms ook) en welke impact dit kan hebben op hun dagelijks functioneren, en ervaring aan zowel werkgevers- als mutualiteitszijde. Vanuit het werkveld en vanuit verschillende rollen. Niet gewoon als iemand die er wat van vindt en eigenlijk met geen enkel concreet idee komt maar enkel met "we moeten dat inkorten en dan leefloon want ik vind dat".

 

[Silence]

Trouwens over dat reizen: doorgaans wordt het wel afgeraden om drukke reizen te maken bij een burnout. Een stadsreis brengt enorm veel indrukken en vaak ook planningsstress met zich mee. Iemand die dus tijdens een langdurige afwezigheid ivm burnout een heel drukke en lange reis boekt: daar zou ik mij vragen bij stellen en dat bij die persoon proberen af te raden.

Maar een weekje Ardennen of ergens aan een meer gaan ontspannen: zulke zaken kunnen echt wel helpen. Ik kan begrijpen dat dat steekt om te zien wanneer iemand met ziekteverlof is, maar het kan wel degelijk enorm helpen voor die mensen.

En als we dan toch de duur van zulke afwezigheden willen verminderen, wat hebben we dan liever? Dat iemand met een burnout een week naar het Gardameer mag om te gaan ontspannen en even weg te zijn van al die stressfactoren, om dan terug te komen naar het werk, of dat diezelfde persoon zich thuis moet opsluiten uit angst voor "wat men denkt" en zodoende pas na enkele weken er bovenop is? Licht karikaturaal misschien, maar toch wel relevant.

Iedereen heeft recht op 20(?) verlofdagen.
Wil jij of heb jij nood aan vakantie tijdens je burnout dan zet die dagen in. Dat zijn dan dagen dat je geen ziekte-uitkering krijgt.

Heb er bij ons op al gezien hè, 6 maand thuis. Ontspanning, feestje, reisje om dan terug te komen met "oei en nu moet ik al mijn verlof nog opnemen"

 

[Falafel]

Verlof opnemen = technisch gezien een werkhervatting. Indien periode lang genoeg is het geen herval = bij ziekvallen opnieuw gewaarborgd loon betalen door de werkgevers en de teller van de duur van de ziekte gaat weer op 0. Uitkering start weer aan hoogste percentage. Alles begint van voor af aan, ook administratief.

Ik weet niet of je dat moet willen.

 

[Bongobong]

Gewaarborgd loon bij ziekte De ziekteuitkering zal uiteindelijk ook wel ingekort worden in tijd. Het lijkt mij even arbitrair dan een werkloosheidsuitkering zonder einddatum. Zieken moeten beter ondersteund en begeleid worden, maar ik zie niet in waarom de éne zieke meer waard zou zijn dan de andere omdat hij jaren geleden een hoger brutoloon had.

 

[Falafel]

Oprechte vraag: waarom denk je dat het zal ingekort worden? Ik persoonlijk heb eerder horen vallen dat het net mogelijk langer zal worden, om werkgevers te responsabiliseren.

Je bedoelt denk ik de ziekteuitkering in je laatste zin, die gekoppeld is aan het brutoloon, en niet het gewaarborgd loon zelf?

 

[KnightOfCydonia]

Je onderschat de rol en impact van betere omkadering/terug-naar-werk-maatregelen/etc., zaken die nu te vrijblijvend zijn voor werknemers en bedrijven.

Heeft trouwens niks met nobel zijn te maken, wel met een realistisch beeld van wat mensen allemaal kunnen meemaken op allerlei vlakken (tegelijk soms ook) en welke impact dit kan hebben op hun dagelijks functioneren, en ervaring aan zowel werkgevers- als mutualiteitszijde. Vanuit het werkveld en vanuit verschillende rollen. Niet gewoon als iemand die er wat van vindt en eigenlijk met geen enkel concreet idee komt maar enkel met "we moeten dat inkorten en dan leefloon want ik vind dat".

Ik onderschat juist niets, alsof mensen die geen ziekteverlof voor burnout of depressie hebben ingezet, nooit zware periodes meemaken.

Je moet opnieuw geen expert zijn om een mening te hebben over wat met een gemeenschappelijke pot geld voor ziekteverzekering moet gebeuren.

Net zoals men nu kritische experts laat oordelen welke medicatie terugbetaald wordt en welke niet, kan men ook experts inschakelen om wat hardere deadlines te stellen voor psychosociale diagnoses. Mij moeten ze daar inderdaad niet voor vragen.

Maar enkel naievelingen zien de huidige cijfers bij de langdurig zieken qua burn-out en depressie, horen de talloze anekdotes, en denken dat het huidige systeem oké is/was. De threadtitel is de essentie van deze discussie.

 

[Bongobong]

Oprechte vraag: waarom denk je dat het zal ingekort worden? Ik persoonlijk heb eerder horen vallen dat het net mogelijk langer zal worden, om werkgevers te responsabiliseren.

Je bedoelt denk ik de ziekteuitkering in je laatste zin, die gekoppeld is aan het brutoloon, en niet het gewaarborgd loon zelf?

Ik bedoelde inderdaad de ziekteuitkering, niet het gewaarborgde loon. Ik verwarde de twee met elkaar.

 

[Falafel]

@Bongobong geen probleem.

@KnightOfCydonia je begint met "ik onderschat juist niets," waarna je over iets begint waar ik het totaal niet over had. Je legt woorden in mijn mond die totaal niet in de buurt komen bij waar ik het over had. Lastig praten zo. Ik laat het hier maar bij, want ik merk alweer bijzonder weinig nuance.

 

[Sneeuwstorm]

Ik onderschat juist niets, alsof mensen die geen ziekteverlof voor burnout of depressie hebben ingezet, nooit zware periodes meemaken.

Je moet opnieuw geen expert zijn om een mening te hebben over wat met een gemeenschappelijke pot geld voor ziekteverzekering moet gebeuren.

Net zoals men nu kritische experts laat oordelen welke medicatie terugbetaald wordt en welke niet, kan men ook experts inschakelen om wat hardere deadlines te stellen voor psychosociale diagnoses. Mij moeten ze daar inderdaad niet voor vragen.

Maar enkel naievelingen zien de huidige cijfers bij de langdurig zieken qua burn-out en depressie, horen de talloze anekdotes, en denken dat het huidige systeem oké is/was. De threadtitel is de essentie van deze discussie.

Wie ondanks depressie of burnout blijft verder werken ziet misschien meer af dan wie uitvalt. Je gaat werken dus het gaat OK denken de mensen.

Het probleem is meer mensen die jaren out zijn door een “burnout”. In dat geval doe je er beter aan om ander werk te zoeken.

 

[contextbinder]

De vraag die mijn inziens moet gesteld worden is dat bij echt langdurige burn-outs en/of herhalingen: ben je wel geschikt voor de job.

 

[Silence]

Verlof opnemen = technisch gezien een werkhervatting. Indien periode lang genoeg is het geen herval = bij ziekvallen opnieuw gewaarborgd loon betalen door de werkgevers en de teller van de duur van de ziekte gaat weer op 0. Uitkering start weer aan hoogste percentage. Alles begint van voor af aan, ook administratief.

Ik weet niet of je dat moet willen.

Momenteel is dat inderdaad de wetgeving.
Maar men kan dat gerust wijzigen dat men bij afwezigheid in het buitenland dit moet melden aan het ziekenfonds/riziv en voor die dagen geen uitkering zal krijgen

 

[Wallfish]

Iedereen heeft recht op 20(?) verlofdagen.
Wil jij of heb jij nood aan vakantie tijdens je burnout dan zet die dagen in. Dat zijn dan dagen dat je geen ziekte-uitkering krijgt.

Heb er bij ons op al gezien hè, 6 maand thuis. Ontspanning, feestje, reisje om dan terug te komen met "oei en nu moet ik al mijn verlof nog opnemen"

En wat is het probleem juist als iemand die terugkomt van een burnout nog verlof heeft staan dat hij moet opnemen? Lastig voor de werkgever dat begrijp ik, maar is het verschillend met iemand die een been breekt en nadien nog verlof moet opnemen? Iemand die net van een burnout genezen is zijn verlof afpakken lijkt me geen goed recept om toekomstige burnouts te voorkomen.

Je lijkt er vanuit te gaan dat als je een burnout hebt dat je dan de hele tijd thuis in je zetel moet blijven zitten om te recupereren. Doe je dit niet, ga je op reis of naar feestjes of godbetert ontspan je even (the horror!), dan ben je een faker? Dat is compleet belachelijk.
Er zullen inderdaad fakers tussen zitten die een burnout misbruiken om extra verlof te krijgen. En mogelijks op reis gaan tijdens dat verlof. Dat is fout, deze moeten eruit. Maar je gaat de fakers er toch niet uit halen door te kijken naar wie er op reis gaat?

Hoe zet je jouw regel om in de praktijk? Iedereen die op reis gaat moet dit zelf komen aangeven? Of ga je iedereen die een vliegticket koopt laten vlaggen en checken met de databank zieken? Wat met trein / autoreizen? Wat met binnenlandse reizen? Wat als iemand naar het buitenland trekt om een zieke ouder te bezoeken?
Compleet onrealistisch en bovendien naast de kwestie.

Het probleem is dat een burnout veel te eenvoudig te faken is, maar daar valt weinig aan te doen. Mensen proberen pakken op basis van hoe ze hun vrije tijd besteden kan gewoonweg niet met een burnout want dit heeft geen fysische beperkingen en het is net de bedoeling dat ze ontstressen dus waarom zou je hen net die dingen gaan verbieden? Leg hen een hoop regeltjes op van wat wel of niet mag en je geeft ze net extra stress om binnen de lijntjes te kleuren.

 

[Silence]

En wat is het probleem juist als iemand die terugkomt van een burnout nog verlof heeft staan dat hij moet opnemen? Lastig voor de werkgever dat begrijp ik, maar is het verschillend met iemand die een been breekt en nadien nog verlof moet opnemen? Iemand die net van een burnout genezen is zijn verlof afpakken lijkt me geen goed recept om toekomstige burnouts te voorkomen.

Je lijkt er vanuit te gaan dat als je een burnout hebt dat je dan de hele tijd thuis in je zetel moet blijven zitten om te recupereren. Doe je dit niet, ga je op reis of naar feestjes of godbetert ontspan je even (the horror!), dan ben je een faker? Dat is compleet belachelijk.
Er zullen inderdaad fakers tussen zitten die een burnout misbruiken om extra verlof te krijgen. En mogelijks op reis gaan tijdens dat verlof. Dat is fout, deze moeten eruit. Maar je gaat de fakers er toch niet uit halen door te kijken naar wie er op reis gaat?

Hoe zet je jouw regel om in de praktijk? Iedereen die op reis gaat moet dit zelf komen aangeven? Of ga je iedereen die een vliegticket koopt laten vlaggen en checken met de databank zieken? Wat met trein / autoreizen? Wat met binnenlandse reizen? Wat als iemand naar het buitenland trekt om een zieke ouder te bezoeken?
Compleet onrealistisch en bovendien naast de kwestie.

Het probleem is dat een burnout veel te eenvoudig te faken is, maar daar valt weinig aan te doen. Mensen proberen pakken op basis van hoe ze hun vrije tijd besteden kan gewoonweg niet met een burnout want dit heeft geen fysische beperkingen en het is net de bedoeling dat ze ontstressen dus waarom zou je hen net die dingen gaan verbieden? Leg hen een hoop regeltjes op van wat wel of niet mag en je geeft ze net extra stress om binnen de lijntjes te kleuren.

Ik zeg toch helemaal niet dat die persoon een faker is of niet ziek zou zijn
Van mag die gerust op vakantie gaan als dat die persoon helpt, ik vraag me alleen af of dat een kost moet zijn waar de maatschappij voor moet opdraaien?

Als iemand een been breekt en toch op conge wil is voor mij exact hetzelfde hoor, waarom moet je voor die dagen een uitkering krijgen?

Ziek = ziek (vervangingsinkomen)
Vakantie = vakantie

Net zoals een werkloze zijn verlof moet doorgeven als hij in het buitenland zit?
Moeten we altijd inzetten om controles? Mogen we niet van de mensen verwachten dat ze gewoon correct handelen?

Douane kan nu trouwens op de luchthaven al wel controleren of een persoon ziekte of werkloosheidsuitkering heeft hoor dus die controle bestaat al.

Wie zegt trouwens dat een persoon niet bv in Spanje of Italië gaat werken terwijl die hier ziek is?

Men mag toch weten, als iemand een uitkering krijgen, waar die persoon effectief is? Binnen of buitenland

 

[Falafel]

Arbeidsongeschikten moeten nu ook al melden aan de mutualiteit dat ze naar het buitenland gaan...

 

[MrKend54l]

Het probleem is dat een burnout veel te eenvoudig te faken is, maar daar valt weinig aan te doen. Mensen proberen pakken op basis van hoe ze hun vrije tijd besteden kan gewoonweg niet met een burnout want dit heeft geen fysische beperkingen en het is net de bedoeling dat ze ontstressen dus waarom zou je hen net die dingen gaan verbieden? Leg hen een hoop regeltjes op van wat wel of niet mag en je geeft ze net extra stress om binnen de lijntjes te kleuren.

Je hebt volgens mij een totaal verkeerd beeld van wat een burn-out is, en welke impact het heeft.
Faken zal tot op een bepaalde hoogte gaan ja, maar is toch wel iets genuanceerder dan dat.

Burn-out komt bijna altijd samen met fysieke beperkingen. En het is meer dan wat ontstressen.