500.000 langdurig zieken in België

[Sylverscythe]

Zijn er op vandaag gewoon niet veel mensen die te snel de handdoek in de ring gooien vanaf het wat lastig wordt? De generatie van mijn opa had als kind de 2de wereldoorlog meegemaakt en had een mentaliteit van 'niet lukken bestaat niet, gewoon doordoen'. Waarmee ik niet wil zeggen dat dat bevorderlijk was voor de mentale gezondheid. Goed dat er in deze tijden meer aandacht uitgaat naar mentale gezondheid.

Buiten dat die generatie volgens mij nu wel allesbehalve het toonbeeld was van mentale gezondheid, denk ik ook niet dat die mensen voor de rest in een vergelijkbare situatie leefden. Ik ben er persoonlijk van overtuigd dat die generatie, ondanks een "harder" leven, ook gewoon veel meer mentale rust kende. Moeder de vrouw regelde doorgaans het huishouden, en de man deed een bepaalde (waarschijnlijk eenvoudigere dan nu) job van dag 1 tot het pensioen. Iedereen kende zijn "plaats" in de maatschappij, en dingen lagen doorgaans vast.

@Sylverscythe, een huisarts mag in principe de arbeidsongeschiktheid blijven voorschrijven. In de praktijk zal iemand die daar dan geen verdere hulp bij zoekt wel sneller uitgeschreven worden door de adviserend arts van het ziekenfonds dan iemand die dat wel doet en verslagen kan voorleggen over een lopende behandeling. Adviseurs schrijven vooral uit vanaf 6 maanden, omdat ze dan mogen kijken naar toeleidbaarheid naar andere beroepen en werkgevers.

Dat lijkt me nu wel ook een werkwijze die misbruik wat in de hand kan werken. Ik vermoed dat we wel met capaciteitsproblemen zitten qua mentale gezondheidszorg, maar het lijkt me toch correcter dat mensen die weken/maanden thuiszitten sowieso een psycholoog of psychiater zouden zien.

 

[Falafel]

Elke deftige huisarts gaat imo ook wel die doorverwijzing geven.

 

[Deleted member 7918]

Ik maakte zonet een account om hier toch even te reageren als iemand die in de mentale gezondheidszorg werkt. Ik open door te zeggen dat ik erken dat er helaas mensen zijn die profiteren van de toegenomen aandacht omtrent mentale gezondheid. Profiteurs zullen er helaas altijd zijn, vandaar ook dat ik pleit voor voldoende opvolging.

Maar verder wil ik wel even repliceren op bepaalde (foutieve) bedenkingen.

Ten eerste zijn er zij die -vaak gebaseerd op persoonlijke ervaringen en niets meer- menen dat burnouts en dergelijke een niemendalletje zijn, want 'zij hebben zich er door gevochten'. Daar ik wil al op zeggen dat een burnout wel nog iets anders is dan een dipje. Iedereen voelt zich wel eens minder, maar burnoutklachten gaan wel een eind verder dan een 'blue monday' gevoel dat we allemaal wel eens hebben.

Dat @KnightOfCydonia (ik neem u er even uit omdat het een recente post is) dan impliceert dat iemand die met fysieke EN mentale klachten een weekje zou thuisblijven "profiteert", vind ik eerlijk gezegd treurig om te lezen. Ikzelf en collega's maken vaak de vergelijking met fysieke letsels of lichamelijke ziekte. Iemand die een zware luchtwegeninfectie opdoet en dan een week thuis mag uitzieken: wordt dat gezien als profiteren? Of iemand wiens kruisbanden gescheurd zijn die een fysieke job doet en wordt thuisgeschreven, is dat profiteren? Bij de meeste mensen -gelukkig- niet.

Maar wanneer iemand's hersenen even overbelast zijn of niet meer naar behoren functioneren, dat zijn dan profiteurs wanneer die enkele dagen thuis zitten. Nochtans zijn onze hersenen -dat is misschien beroepsmisvorming dat ik het zeg- belangrijker voor wie we als mens zijn dan onze kruisbanden, bijvoorbeeld. Eens de hersenen echt zwaar ontregeled zijn, dan zijn we als mens niet meer wie we normaal zijn.

Er zijn tig voorbeelden van mensen die we traag richting de put zien kolken; lichamelijke klachten, prive en op het werk geen fut meer, geen plezier uit gewoonlijke dingen halen, ... Wat we heel vaak zien is dat zelfs een weekje thuis uitblazen al een enorm effect kan hebben. Daar komt "de ziekenkas" dan niet eens bij kijken. Wat we ook zien zijn mensen die halsstarrig weigeren om even een pauze te nemen. Doorgaans blijven die aanmodderen tot ze op een punt komen dat het helemaal niet meer gaat en ze terechtkomen in een situatie waarin ze veel langer thuis zitten.

Afsluitend wil ik ook nog snel het fabeltje van "plezierreisjes" doorprikken. Wanneer iemand thuis zit met mentale krachten in de richting van burnout, depressies, en dergelijke, wordt het zelfs aangemoedigd om zaken te doen die men leuk vindt. Iemand met een burnout verplichten om thuis in de zetel in de foetushouding te zitten kniezen (zoals sommigen het blijkbaar graag zouden zien?) is het tegenovergestelde van constructief behandelen.

Men zal altijd wel kunnen zeggen "wees wat harder en je kan verder werken", maar dat is toch een maatschappij waar ik voor pas. Men kan technisch gezien ook gaan werken met buikloop of 39 graden koorts. Bevorderlijk voor de algemene gezondheid is dat allemaal echter niet. We leven hier in een beschaafd land en onze voorouders hebben hard gevochten zodanig dat we ons nu niet te pletter moeten werken zelfs als we doodziek zijn. Iemand die (op een correctie manier) gebruik maakt van ons systeem om eventjes uit te blazen om daarna weer terug deel te nemen, dat is geen "profiteur". Dat is nota bene waar het systeem voor dient.

Mijn excuses voor de lange tekst, maar ik vind het heel spijtig om nog altijd zo veel vooroordelen omtrent het mentale aspect van gezondheid te moeten lezen.

 

[KnightOfCydonia]

Ik denk dat je geen maat kan plakken of het verwerken van iets en wat de impact op iemands functioneren wel of niet mag en kan zijn. Daar een termijn op zetten kan compleet contraproductief werken.
Wat volgens mij veel beter werkt is veel meer inzetten op werkbaar werk en gedeeltelijke hervatting met grote responsabilisering van de werkgever.
Veel meer inzetten op eigen verantwoordelijkheid, een fair HR-beleid dat dit kan ondersteunen maar ook slechte leidinggevenden in kaart brengt, betrekken van preventieadviseur en arbeidsarts in dat proces... In een vroeg stadium van de afwezigheid, zoals in Nederland, maar ook wel duurzaam. Denken in mogelijkheden ipv beperkingen.

Je moet niet op alles een maat kunnen plakken. Sommig lijden draag je je hele leven mee, bijvoorbeeld mijn grootmoeder die een zoon op jonge leeftijd verloor.

Je kan wél een termijn zetten op hoe lang en een bedrag zetten op hoeveel de samenleving ervoor moet betalen.
Ik vind het schandalig dat kankerpatiënten soms in de financiële problemen komen omdat ze bij een langdurige behandeling al snel (privésector) op 60% van hun loon terugvallen, wat bij hoge vaste kosten echt wel problemen kan geven als je écht pech hebt.
Contrasteer dit met:
De overheid heeft een beter systeem, met ziektedagen of zelfs langdurig 100% bij ernstige diagnoses. Maar een leerkracht aardrijkskunde die op 'burn-out' thuiszit, maar intussen wel alle feestjes in de buurt kan afschuimen en z'n nieuwe handboek waar hij op zelfstandige basis (bijberoep) kan promoten op social media, dat is evenzeer een schande. Die had na X aantal weken gerust terug écht kunnen gaan werken in plaats van bijna een vol jaar thuis te zitten. En zo'n zaken/voorbeelden zijn algemeen gekend. Velen met "burn-out" zouden zich gerust kunnen herpakken, zichzelf uit bed slepen, etc.

De vraag lijkt me nu wel of jouw anekdote de algemene blauwdruk is voor een burn-out en of doorwerken wel mogelijk is en indien ja, of dat op lange termijn positief of negatief is. Hier zitten wat ervaringsdeskundigen en die leken toch aan te geven dat ze niet eens uit hun bed raakten. Ik vind het allemaal nogal persoonlijke mening eerlijk gezegd, ik zou denken dat wanneer je rouwt omdat iemand overleden is je makkelijker "ongelukkig" kan gaan werken dan bij een werkelijke burn-out.

Allezja, ik kan ook komen verkondigen dat destijds mijn moeder overleed tijdens mijn blokperiode, ik de dag na de begrafenis met glans voor een examen geslaagd was, en iedereen best wel ongelukkig kan functioneren en we er allemaal niet teveel kak aan moeten hangen, maar ik vermoed dat menig expert mij zal tegenspreken dat dit de oplossing is voor iedereen.

Hoe zit dat eigenlijk bij de opvolging van een burn-out tegenwoordig? Moeten die mensen sowieso een psycholoog of psychiater zien eigenlijk, want dat lijkt mij toch wel vrij cruciaal, dat een random huisarts mensen niet kan blijven thuiszetten?

Niet eens hun bed uitraakten... Alsof je dan plots verlamd bent?
Als ik eerder 21km kon lopen (en een paar maanden eerder nog m'n eerste marathon) en plots om emotionele redenen me niet kon motiveren om 2 km te lopen (enkele weken later ging dat ook weer beter gelukkig), dan had ik evenzeer een stevige fysieke weerslag.
Maar op een gegeven moment moet je ook doen wat je moet doen.
Als je in zo'n burn-out scenario een hond of kinderen hebt, geef je die toch ook te eten/drinken mag ik hopen?

Ik zeg nergens dat iedereen na het overlijden van een ouder dan maar de dag erop universiteitsexamens moet gaan meedoen, of meteen terug gaan werken. Maar we hebben het hier over langdurig zieken, daar is géén perfecte éénduidige definitie van, maar meestal spreken we over langer dan 1 jaar. Als universiteitsstudent heb je dan misschien wel de pech dat je vaak een vak maar één keer per jaar kan volgen natuurlijk, maar het werkveld is wel anders...

En dat laatste zou met psychische diagnoses zoals burnout of depressie gewoon niet mogen wat mij betreft, tenzij aan een bedrag dat een leefloonequivalent is of dergelijke. Zelfs als statutair overheidspersoneel, géén ziektedagen meer te gebruiken voor zo'n duur bij een dergelijke diagnose.

 

[Straddle]

Met reizen tijdens een burnout is er toch niets mis, het is niet dat er fysiek iets scheelt he. En dat zal vermoedelijk effectief helpen tegen een burnout.
Elders gaan werken tijdens een burnout, dat is te belachelijk voor woorden. Als je de ene job niet kan en de andere wel, verander dan van job i.p.v. te profiteren van het systeem. Of geef toe dat je burnout komedie is.

Ik vind dat reizen ook niet ok, als je zogezegd ziek bent door je burnout en niet kan werken dan is het toch ook niet gepast dat je (plezier)reisjes gaat maken terwijl je een ziekte-uitkering opstrijkt? Ik vind dat net hetzelfde als ergens anders gaan werken tijdens je burnout.

 

[KnightOfCydonia]

Ik maakte zonet een account om hier toch even te reageren als iemand die in de mentale gezondheidszorg werkt. Ik open door te zeggen dat ik erken dat er helaas mensen zijn die profiteren van de toegenomen aandacht omtrent mentale gezondheid. Profiteurs zullen er helaas altijd zijn, vandaar ook dat ik pleit voor voldoende opvolging.
...
Dat @KnightOfCydonia (ik neem u er even uit omdat het een recente post is) dan impliceert dat iemand die met fysieke EN mentale klachten een weekje zou thuisblijven "profiteert", vind ik eerlijk gezegd treurig om te lezen. Ikzelf en collega's maken vaak de vergelijking met fysieke letsels of lichamelijke ziekte. Iemand die een zware luchtwegeninfectie opdoet en dan een week thuis mag uitzieken: wordt dat gezien als profiteren? Of iemand wiens kruisbanden gescheurd zijn die een fysieke job doet en wordt thuisgeschreven, is dat profiteren? Bij de meeste mensen -gelukkig- niet.
...
Mijn excuses voor de lange tekst, maar ik vind het heel spijtig om nog altijd zo veel vooroordelen omtrent het mentale aspect van gezondheid te moeten lezen.

Héél kort en krachtig antwoord, want jij stelt het ook fout voor op een essentieel en kort punt.
Iemand die een mentale klap te verwerken krijgt en daarvoor een week of voor mijn part een maand thuisblijft, die "profiteert" niet neen.
Sommige mensen (inclusief mezelf) vergeten al eens rust in te bouwen.

Maar welkom dit forum, ik zou zeggen: lees ook de titel van de thread waarin je post eens, de essentie van een discussie zit vaak in de titel. Iemand die met een burn-out of depressie of andere mentale klachten die echter langdurig ziek is?
Daar zie je inderdaad wél genoeg voorbeelden van profitariaat ja waar onvoldoende grenzen op staan, en je kan iemand die enkele maanden ziek thuis zit omdat die diens been gebroken heeft, een fysiek letsel, ook niet vergelijken met iemand die het mentaal moeilijk heeft. Enerzijds genoeg mensen die het "zelf gezocht" hebben (combinatie privé/werk), anderzijds sommige mentale wonden helen overigens nooit, wat is daar het alternatief dan? Eeuwig op de ziekenkas?

 

[Falafel]

Langdurig ziek vanaf +1 jaar? Dat is nieuw voor mij. In mijn hoofd was dat vanaf einde gewaarborgd loon.

Dat er geprofiteerd wordt is een zekerheid, maar ook die gevallen haal je er volgens mij uit met een betere omkadering van bij de start van de arbeidsongeschiktheid, geïnspireerd à la Nederlands model. Je voorbeeld van de leraar zie ik niet als eentje dat de grote hoop weerspiegelt, dus moet je op basis van bepaalde excessen de wetgeving voor iedereen aanschroeven? Wie wil profiteren vindt altijd een weg. Beter is om de tafel zitten van bij het begin met de betrokkene, werkgever, arbeidsarts etc. Betere omkadering en opvolging heeft veel meer impact.

Dat reizen wordt veel aangehaald, maar bij de personen die ik ken in burn-out herken ik dat niet. Of die gaan wel op hun langverwachte gezinsvakantie waarbij het gezin eindelijk nog eens samen is. Maar gooien dat niet eindeloos op social media. Denk dat vooral het laatste het issue is.

 

[Deleted member 7918]

Stel ik het fout voor, of drukt u zich foutief of ongelukkig uit?

Ik heb dit jaar ook 2 persoonlijk héél moeilijke maanden doorgemaakt, mentaal moeilijk mét stevige fysieke weerslag (ik liep een week eerder een halve marathon als het moest zonder te trainen, een week later geraakte ik nog geen 2 km ver), maar ik heb wél doorgewerkt. Was dat leuk? Neen. Kon ik privé nog veel uitrichten? Ook neen. Maar ik heb tenminste niet van de boel geprofiteerd.

Daarmee impliceert u toch dat OOK iemand die korter dan een jaar thuisblijft MET echte klachten (de situatie die u daar beschrijft) "profiteert"? Want u had twee moeilijke maanden (niet langer dan een jaar) en hebt niet "geprofiteerd" door thuis te blijven. Dan is het toch niet zo uitzonderlijk dat ik daar de conclusie uit trek dat u vindt dat mensen die voor uw klachten thuisblijven profiteren? Zo niet, dan moet u zich duidelijker uitdrukken.

En waarom zou men een fysiek letsel niet kunnen vergelijken met een mentaal letsel? Ik weet dat die behandelingen etc. anders zijn, maar het zijn wel beide gezondheidsklachten, die worden behandeld door gezondheidsprofessionals, waarbij vaker wel dan niet "rust" een deel van de behandeling is. Of vindt u de psychiatrie geen deel van de gezondheidszorg? Zijn mentale problemen ondergeschikt aan fysieke problemen in uw optiek?

In verband met "zelf gezocht": iemand met een gebroken been mag dan van u wel maanden thuis blijven veronderstel ik, maar wat als dat been gebroken is tijdens het vrijwillig beoefenen van een sport? Dat lijkt me dan toch persoonlijk nog veel meer "zelf gezocht" dan iemand die even plooit onder de druk van de hedendaagse rat race: werken en "performen" is namelijk geen optie, dat moet iedereen doen. Voetballen bijvoorbeeld niet.

Overigens bedoel ik hiermee niet dat men sportkwetsuren niet moet thuiszetten indien noodzakelijk; ik vind het "zelf gezocht" argument echter nogal mank. Dan kan men wel heel ver gaan. Want u spreekt daar over kankerbehandelingen in een andere post, maar vindt u dan dat kettingrokers bijvoorbeeld ook minder behandeling en tijd zouden moeten krijgen bij longkanker dan niet-rokers?

 

[Sylverscythe]

Niet eens hun bed uitraakten... Alsof je dan plots verlamd bent?
Als ik eerder 21km kon lopen (en een paar maanden eerder nog m'n eerste marathon) en plots om emotionele redenen me niet kon motiveren om 2 km te lopen (enkele weken later ging dat ook weer beter gelukkig), dan had ik evenzeer een stevige fysieke weerslag.
Maar op een gegeven moment moet je ook doen wat je moet doen.
Als je in zo'n burn-out scenario een hond of kinderen hebt, geef je die toch ook te eten/drinken mag ik hopen?

Misschien kon je je wel motiveren om meer te lopen mits wat motivatie zoals stokslagen hé, je was toch niet verlamd? Zo klinkt het een beetje. Je bent je eigen ervaring gelijk aan het stellen met "de burn-out" en daaruit conclusies aan het trekken. Een beetje serieus blijven ook. Het is niet omdat er hoogstwaarschijnlijk mensen frauderen met burn-outklachten dat jouw, vermoedelijk zelf-gediagnostiseerde, situatie nu betekent dat jij een burn-out hebt overwonnen. Daarom dat ik met mijn eigen anekdote afkom, ik ben daarin niet serieus aan het suggereren dat iedereen maar moet verderwerken.

Men moet uiterst voorzichtig omspringen met langdurige arbeidsongeschiktheid, en uiteraard fraude bestrijden, maar dit per definitie onmogelijk maken voor burn-out en depressie lijkt me eerlijk gezegd op niets gebaseerd.

 

[Falafel]

Bovendien is het al lang en breed duidelijk dat mentale aandoeningen wel degelijk een fysieke oorzaak kunnen hebben. En dan gaat het niet over fysiek ziek worden en daardoor ongelukkig zijn, maar effectief door bijvoorbeeld hormonale disbalans, tekorten, neurologische achterliggende indicaties...

 

[Deleted member 7918]

Trouwens over dat reizen: doorgaans wordt het wel afgeraden om drukke reizen te maken bij een burnout. Een stadsreis brengt enorm veel indrukken en vaak ook planningsstress met zich mee. Iemand die dus tijdens een langdurige afwezigheid ivm burnout een heel drukke en lange reis boekt: daar zou ik mij vragen bij stellen en dat bij die persoon proberen af te raden.

Maar een weekje Ardennen of ergens aan een meer gaan ontspannen: zulke zaken kunnen echt wel helpen. Ik kan begrijpen dat dat steekt om te zien wanneer iemand met ziekteverlof is, maar het kan wel degelijk enorm helpen voor die mensen.

En als we dan toch de duur van zulke afwezigheden willen verminderen, wat hebben we dan liever? Dat iemand met een burnout een week naar het Gardameer mag om te gaan ontspannen en even weg te zijn van al die stressfactoren, om dan terug te komen naar het werk, of dat diezelfde persoon zich thuis moet opsluiten uit angst voor "wat men denkt" en zodoende pas na enkele weken er bovenop is? Licht karikaturaal misschien, maar toch wel relevant.

 

[Yo-Han]

Eens 2 maand stress of een moeilijke periode ervaren zal de meeste mensen niet in burnout jagen. Maar als dat 1 of 2 jaar duurt wordt het andere koek, en raakt je lichaam en geest wel eens uitgeput. Bij de ene is het na een 6 maand of een jaar, bij de andere doordrammer na 4 jaar.

En eenmaal je in de uitputtinsgfase komt zit je snel eventjes thuis hoor, als je dat negeert komt een andere fase wel eens kijken, de crash.
Mensen die opeens de trap niet meer opraken of plots beginnen duizelen en door hun benen gaan en daar dan weken tot maanden toe, of een gans jaar last van hebben.

Die vergelijking van Brain kliniek met PTSD en CVS is niet slecht. Deze wordt gerund door een vrij hoogstaand neurochirurg by the way, Prof Dirk De Ridder.

 

[KnightOfCydonia]

Misschien kon je je wel motiveren om meer te lopen mits wat motivatie zoals stokslagen hé, je was toch niet verlamd? Zo klinkt het een beetje. Je bent je eigen ervaring gelijk aan het stellen met "de burn-out" en daaruit conclusies aan het trekken. Een beetje serieus blijven ook. Het is niet omdat er hoogstwaarschijnlijk mensen frauderen met burn-outklachten dat jouw, vermoedelijk zelf-gediagnostiseerde, situatie nu betekent dat jij een burn-out hebt overwonnen. Daarom dat ik met mijn eigen anekdote afkom, ik ben daarin niet serieus aan het suggereren dat iedereen maar moet verderwerken.

Men moet uiterst voorzichtig omspringen met langdurige arbeidsongeschiktheid, en uiteraard fraude bestrijden, maar dit per definitie onmogelijk maken voor burn-out en depressie lijkt me eerlijk gezegd op niets gebaseerd.

Klopt, mits stokslagen had ik ongetwijfeld wel harder/verder gaan lopen. Ik bepleit dat echter nergens, jij wel?

Wel dat er limieten mogen zijn op hoe lang psychosociale klachten een reden mogen zijn om langdurig ziek te zijn, zeker aangezien die categorie (inclusief burn-out en depressie) aan belang wint en de kosten mede daardoor de pan uit swingen.

Ik zelf diagnosticeer nergens dat ik een burn-out had, integendeel... maar ik had het algemener over zich slecht voelen, (intens) ongelukkig zijn, depressie...

Langdurig ziek vanaf +1 jaar? Dat is nieuw voor mij. In mijn hoofd was dat vanaf einde gewaarborgd loon.

Daar is géén éénduidige definitie over, zoals ik zei. Echter:
Ik probeer bij het onderwerp/topic te blijven. Misschien zelf die moeite ook nemen...
Deze thread gaat over de meer dan 500 000 langdurig zieken in België, waarbij die statistiek effectief gaat over mensen die langer dan 1 jaar thuis zitten wegens arbeidsongeschiktheid.

Voor het eerst meer dan 500.000 langdurig zieken in België | VRT NWS: nieuws

Voor het eerst telt ons land ruim 500.000 langdurig zieken. Dat blijkt uit cijfers van 2022 van het RIZIV. Het gaat over werknemers en zelfstandigen die meer dan 1 jaar arbeidsongeschikt zijn en erkend zijn als invaliden door het RIZIV. In 5 jaar is hun aantal met zowat een kwart gestegen...

www.vrt.be

Dat er geprofiteerd wordt is een zekerheid, maar ook die gevallen haal je er volgens mij uit met een betere omkadering van bij de start van de arbeidsongeschiktheid, geïnspireerd à la Nederlands model. Je voorbeeld van de leraar zie ik niet als eentje dat de grote hoop weerspiegelt, dus moet je op basis van bepaalde excessen de wetgeving voor iedereen aanschroeven? Wie wil profiteren vindt altijd een weg. Beter is om de tafel zitten van bij het begin met de betrokkene, werkgever, arbeidsarts etc. Betere omkadering en opvolging heeft veel meer impact.

Ken zo meerdere voorbeelden, en niet enkel in het onderwijs.
Ik ben niet eens tegen betere omkadering of opvolging hoor, dus dat moet je mij niet aanwrijven.
Maar een totale ziekteduur omwille van psychosociale diagnoses, die het jaar overstijgt, dat zou bij mij richting equivalent leefloon (of minder) zijn.

Dat reizen wordt veel aangehaald, maar bij de personen die ik ken in burn-out herken ik dat niet. Of die gaan wel op hun langverwachte gezinsvakantie waarbij het gezin eindelijk nog eens samen is. Maar gooien dat niet eindeloos op social media. Denk dat vooral het laatste het issue is.

Dan ken jij de goede voorbeelden natuurlijk.

 

[Guazala]

Artsen gaan in dergelijke situaties ook aanraden van 'leuke dingen' te doen. En vaak is dat voor die mensen een opgave om dat effectief te gaan doen. Het is nu eenmaal een mentaal probleem, dus het speelt zich voor een groot stuk af in je hoofd, tussen je oren. Dat los je niet op door thuis in de zetel te zitten en nog meer te kniezen en te tobben.

Ik denk dat je dat best vergelijkt met een fles die vol afvalwater zit. Als je die fles ergens gewoon zet en laat rusten, gaat het afval bezinken, maar er blijft evenveel afval in dat water zitten. Zodra je die fles oppakt en er weer mee schud, gaat al dat afval weer terug beginnen rondzweven en het klaardere water terug vuil maken.
Als je daarentegen vers water in die fles giet en die fles niet laat stil staan ondertussen, gaat geleidelijk aan al het vuile water eruit stromen en vervangen worden door proper water.

Bij mensen in een burnout zit hun hoofd (bij wijze van spreken) vol afvalwater. En je wil dat afval kwijt raken, niet gewoon laten bezinken. Dus je gaat niet gewoon in de zetel zitten tot die gedachten gezakt zijn, je gaat leuke dingen doen, die je gedachten effectief verzetten (vers water toevoegen) om zo uiteindelijk met klaar water, een klaar hoofd, te eindigen. Dan kan je terug gaan werken nadien met een klaar hoofd, ipv met een kop vol bezinksel dat al even snel weer ronddwarreld.

 

[Falafel]

En hoe kom je dan eigenlijk bij een jaar? Heeft de stand van de aarde ten opzichte van de zon een direct verband met herstel? Voelt een mens zich beter doordat de aarde die baan gemaakt heeft? Kan iemand mij dat uitleggen?

 

[KnightOfCydonia]

En hoe kom je dan eigenlijk bij een jaar? Heeft de stand van de aarde ten opzichte van de zon een direct verband met herstel? Voelt een mens zich beter doordat de aarde die baan gemaakt heeft? Kan iemand mij dat uitleggen?

Ga je nu werkelijk daarop focussen/vitten? Ik kom niet bij een jaar, dat is de titel van deze thread.
Voor mijn part mag de cut-off voor psychosociale diagnoses gerust lager liggen. Maar een jaar is nu éénmaal een rond getal, begrotingen worden gemaakt/gecontroleerd op jaarbasis...

Waar ligt jouw limiet? 10 jaar op de ziekenkas aan 100% van je loon als je je maar slecht genoeg voelt?
En dat subjectief gegeven, hoe eerlijk is dat nog? Met een financiering die eindig is mind you en dus onvermijdelijk deels ook ten koste gaat van de financiering van fysieke aandoeningen of andere maatschappelijke problemen buiten de gezondheidszorg.

 

[Falafel]

Ja, want jij stelt dat dat voor jou de grens is. Dus ik vraag me af waarop je dat baseert. Heb je een medische achtergrond? Geschoold in psychiatrie? Werkervaring in dit veld?

Zijn trouwens twee verschillende dingen:
-Iemand is langdurig ziek beschouwd vanaf +1j arbeidsongeschiktheid en opgenomen in de statistiek.
-Vinden dat de uitkering gestopt moet worden na dat jaar.

 

[KnightOfCydonia]

Ja, want jij stelt dat dat voor jou de grens is. Dus ik vraag me af waarop je dat baseert. Heb je een medische achtergrond? Geschoold in psychiatrie? Werkervaring in dit veld?

Zijn trouwens twee verschillende dingen:
-Iemand is langdurig ziek beschouwd vanaf +1j arbeidsongeschiktheid en opgenomen in de statistiek.
-Vinden dat de uitkering gestopt moet worden na dat jaar.

Wat een afwijkingen weer... De essentie was/is dat burn-out of depressie niet evenwaardig zijn aan kanker wat mij betreft. Ik moet daar géén psychiater voor zijn. We betalen allen mee aan een gemeenschappelijke ziekteverzekering, dan mogen mensen ook een mening hebben waarvoor mensen terug geld uit die gemeenschappelijke pot mogen halen.

Ik vind het behoorlijk cynisch dat je voor zaken als een bril of tandzorg zelf diep in de buidel mogen tasten, maar mensen die eens goed kunnen gaan huilen bij hun huisarts, het equivalent van enkele maandlonen aan vakantie cadeau kunnen krijgen.

Dus ja, ik zou een limiet leggen op hoeveel je kan vergoed krijgen in de vorm van uitkeringen wegens pyschosociale diagnoses, net zoals men nu werkloosheidsuitkeringen stopzet na 1 à 2 jaar. Uitendelijk wordt élk getal een arbitraire grens.

Mooi de vraag ontweken waar jij de grens zou leggen overigens.

 

[Falafel]

Oh, niet bewust hoor. Beetje minder aanvallend mag wel.

Ik leg de limiet waar de persoon zelf geen inspanningen toont om de situatie te verbeteren en te werken richting herstel en dus ook werkhervatting. Maar ik druk dat niet uit in tijd. De manier waarop artsen in ziekenfondsen dat nu doen is voor mij prima, ze misschien alleen mankracht en ondersteuning langs andere kanten, inspanningen langs werknemers- en werkgeverskant.

 

[Yo-Han]

Afwijkingen? Als je geen arts of psychiater bent is het makkelijk anderen te diagnosteren(zonder kennis) en daar ziekte termijnen op te plakken omdat jij het zo wilt. Bespaar maar eens door mensen te snel te activeren die dan nog mogelijks langer uitvallen als ze hervallen, dat is nog meer kost.

Er zullen mensen zijn die na 6 maand chemo en kanker in remissie terug gaan werken, er zullen er zijn die na een zwaar accident al na 2maand terug gaan terwijl andere een jaar nodig hebben door complicaties of andere bijkomende shit.

Als er misbruik is omwille burn out moet men die misbruikers aanpakken en niet de ziekteduur regels gaan aanpassen voor iedereen omwille die rotte appels. Dat schaadt net mensen die echt meer tijd nodig hebben, en die beslissing ligt bij artsen.

Voor sommige mensen is het woord burnout pecies als een rode lap voor een stier, triggered. Tot je het zelf eens zwaar zitten hebt. Burnout is maar een woord term die soms vaag is en ja ook wel eens misbruikt wordt. Maar het is ook echt een medisch goed onderzocht fenomeen ondertussen. Een correctere medische term is HPA-as verstoring (oa). Afijn daar begin het meestal mee. Te lang chronisch gestressed lopen of leven gaat niet zonder lichamlijke kost. Maar dat is meer medisch jargon en voor dokters.

Een verstoring van de HPA-as (Hypothalamus-Hypofyse-Bijnier-as) treedt op bij chronische stress, waardoor de hormoonbalans (vooral cortisol) ontregeld raakt, wat leidt tot symptomen zoals slaapstoornissen, concentratieproblemen, angst, stemmingswisselingen, vermoeidheid en metabole klachten (bv. gewichtstoename, insulineresistentie), omdat het lichaam in een constante staat van verhoogde paraatheid blijft, wat uitputting en disfunctie van het systeem veroorzaakt. Dit kan ook de darm-hersenas en het immuunsysteem beïnvloeden, wat leidt tot een verhoogde vatbaarheid voor infecties en auto-immuunziekten.