In 2016 kwam een van de meest geanticipeerde games van de achtste gamegeneratie eindelijk uit: Team Ico, die met Shadow of the Colossus het argument van games als een kunstvorm vergemakkelijkten, brachten The Last Guardian uit, een avontuur over een jongen en het gigantische hond-draak-vogel-beest dat hij zijn beste vriend zou noemen. The Last Guardian ging niet om zwaard- (of stok-)gevechten of moeilijke blokpuzzels, maar had aan het hart één punt: het leren kennen van dit magnifiek beest. Trico's AI was complexer dan ooit gezien was in de industrie, het was zelfs een veelvoorkomend kritiekpunt dat hij maar niet deed wat de speler van hem wou - zo eigenzinnig was hij. Maar door die eigenzinnigheid, en het feit dat elk van de speler zijn acties op de ene manier of de andere te maken had met het gedrag van Trico, was het onmogelijk het einde van die game te zien zonder een uniek verwantschap te voelen met deze viervoeter (of tweevleugeler?) van nullen en enen.