Ik heb altijd al iets gehad met de onderwaterwereld. Al van kinds af aan weet het zilte nat me te fascineren. Het voelt als een compleet andere wereld, soms zelfs bijna buitenaards. Ik kan uren kijken naar kleurrijke koraalriffen, bizarre diepzeevissen of natuurdocumentaires die tonen hoeveel geheimen er nog altijd onder het wateroppervlak schuilgaan. Die fascinatie beperkt zich trouwens niet tot documentaires. Een boek over een angstaanjagend zeemonster? Graag. Een film die zich volledig op de oceaan afspeelt? Zet maar op. Het is dan ook niet onverwacht dat Dave the Diver al snel mijn aandacht wist te trekken.