Mijn tijd met South of Midnight omschrijven als een haat-liefdeverhouding is een tikje overdreven, maar toch dient het gezegd dat ik voor het eerst sinds Kena: Bridge of Spirits een game speelde waarbij ik constant werd geslingerd tussen momenten van warme captivatie en monotone desinteresse. Het is een spel dat zichzelf presenteert als een action-adventure die barst van de stijl, sfeer en ideeën. Onder dit indrukwekkende oppervlak is South of Midnight, bij gebrek aan een beter woord, echter vrij oppervlakkig.