bioke zei:
Maar ik zit wel in een speciale situatie. Ik heb reeds een universitair diploma.
Maar wat dan met ind. ing. die ook meteen aan de master mogen starten?
Die hebben dan wel dat 3/4 systeem: zij moeten een aantal bachelorvakken doen ipv een aantal keuzevakken.
Dus zij offeren een aantal keuzevakken op om een aantal basisvakken te volgen.
Afgaande op wat ik gezien heb is het nog wat erger, daarnaast halen ze ook minder bachelorvakken in omdat er anders meer (of niet alleen maar) keuzevakken opgeofferd zouden moeten worden. Daarom noem ik het ook een uitgeholde opleiding qua academisch niveau: en van de bachelor en van de master worden er vakken opgeofferd. Juist omdat we geen competitieve universiteiten hebben die studenten selecteren (wel moet je bijvoorbeeld zeer grote ondersheiding halen om neurochirurg te kunnen worden maar dat is iets anders) acht ik het belangrijk dat de kwaliteit streng bewaakt wordt.
Ik stel mij dan de vraag of dit wel nodig is.
Die basisvakken zijn doorgaans vakken die ze zelf niet eens nodig hebben later.
Anderzijds: die keuzevakken die ze minder doen, vormen doorgaans ook geen al te groot punt qua belangrijkheid en nut.
Het probleem met die basisvakken is dat je nooit weet ofdat je ze nog nodig gaat hebben. Zo sprak ik laatst nog iemand die zijn opleidin voor ingenieur aan het afronden is en die het boek van lineaire algebra nog nodig heeft terwijl je dat in zijn richting niet zou verwachten.
In het geval van iemand die al een aansluitende bachelor en master (exact ---> exact, sociaal ---> sociaal of Germaanse taal ---> Germaanse taal bijv.) heeft ben ik geneigd om te zeggen dat het niet zo veel kwaad kan aangezien zo iemand al een brede basis heeft en waarschijnlijk wel in staat zal zijn om zelfstandig in te zien wanneer hij bepaalde kennis/inzicht mist en hoe hij die kan opdoen. Maar dan moet daar ook wel echt de grens worden getrokken.
Hoe verklaar je dan dat die mensen ook naar unief stappen en in 4 jaar hun masterhalen?
Je haalt daar meestal niet een master in 4 jaar.
De bachelorfase duurt 3-5 jaar, meestal 4 jaar (voor ingenieur 4-5 jaar), afhankelijk van de universiteit, de richting en de ijver van de student (meer of minder vakken per semester).
De masterfase duurt 1-2 jaar, meestal 2 jaar. Voor een studie als ingenieur is 6-7 jaar de gebruikelijke duur om je master te halen (vergelijk dat met onze 5 jaartjes).
Zoals ik al zei: vaak volgen ze het laatste jaar van de high school nog 3-4
AP-vakken die van gelijkwaardig niveau zijn aan de hoogste jaren van het ASO en het VWO (misschien zelfs nog wel iets diepgaander).
Deze AP-vakken zijn geen officieel programma van de high school en tellen niet mee voor het GPA (gemiddelde cijfer van die high school), het is een soort van extra service dat de leerlingen deze vakken kunnen volgen zodat ze zich beter kunnen voorbereiden op de vervolgopleiding en zodat alle leerlingen, ongeacht hun sociaal economisch milieu en de hieraan gekoppelde school de kans krijgen om zich goed voor te bereiden en zich eigen te bewijzen in het kader van de selectie door de universiteiten.
Het grote verschil is dat wij 2 keer zo veel vakken op dat niveau hebben gevolgd. Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat iemand die geen wiskunde op AP-niveau heeft gevolgd aangenomen zal worden op een enigzins fatsoenlijke ingenieursopleiding om maar een voorbeeldje te noemen.
Daarom dat ik nog eens zeg: het niveau aan de colleges in de vs is bedroevend laag doorgaans. (moet wel om unief aan te kunnen dan.. aangezien je veel leerstof mist?)
Dat kan je m.i. dus zeker niet constateren uit hetgeen we tot nu toe besproken hebben al hangt het er van af wat je met doorgaans bedoelt. Je moet natuurlijk niet de slechtere Americaanse unversiteiten die in feite een hogeschool zijn (afgestemd op de leerlingen die niet slim genoeg zijn) vergelijken met onze universiteiten.
Het niveau hangt er zeer sterk af van de betreffende universiteit. MIT zal een hoger niveau hebben dan Leuven of Gent, Michigan ongeveer gelijk (er is een uitwisselingsprogramma tussen Leuven en Michigan voor ingenieurs maar hier wordt weinig gebruik van gemaakt), een willekeurige staatsuniversiteit lager.
Uitgezonderd die top-universiteiten dan
Dat is genoeg aangezien het systeem zo is dat een enigzins intelligent iemand het zelf in de hand heeft, zo lang je maar presteert en de juiste keuzes maakt (hell, mensen als Tommy Lee Jones, Katie Holmes en Natalie Portman zijn allemaal aangenomen door zo'n topuniversiteit, 2 van hen hebben daar gestudeerd, 2 van hen zijn aangenomen voordat ze bekend waren). Natuurlijk ben je wel de lul wanneer je ouders niet hebben gespaard voor je opleiding en/of je in de verkeerde staat woont (iemand die in Calfornië woont kan voor een schijntje ingenieur worden aan een topuniversiteit).
Een van de redenen die ik gevonden heb waarom het daar toch "iets" makkelijker is, is blijkbaar dat men daar vaak het systaam hanteert van "permanente evaluatie" en dit zeer vaak naar taken en dergelijke gericht.
In de vs is het doorgaans andersom: 15 punten op praktijk (verslagen, labos etc..) en 5 op examen...
En zo kan je makkelijk slagen in je jaar.
Voor de meeste vakken heb je daar gewoon een semesterexamen net als hier, het verschil is dat veel profs, die zelf mogen bepalen ofdat ze permanente evaluatie gebruiken en hoe ze die gebruiken, ook tussentijdse opdrachten geven.
Dit betekent dus dat de blokbeesten (die gastjes die het hele jaar niets doen en een paar weken per semester 12 uur per dag van buiten leren om het een maand later weer vergeten te zijn) ofwel beter zullen studeren ofwel daar genadeloos worden afgestraft.
Permanente evaluatie bevordert alleen maar het leerproces.
Wat werkt beter? Het hele semester je stof bijhouden omdat je tussentijdse overhoringen krijgt, papers moet schrijven over een onderwerp van je leerstof, al dan niet met wat verdieping en met laboratoria de theorie koppelen aan de praktijk of het hele semester saaie college volgen waar je slechts 10% van onthoudt, 3 weken studeren en 1 maand later meer dan 50% weer vergeten zijn. Ik weet wel waar ik de voorkeur aan geef.
zo'n vak als P&O (burgelijk ingenieur KUL) is dan weer dikke zever, in ieder geval de eerste jaren en de permanente evaluatie werkt daar niet goed
Natuurlijk heeft het beoordelen op papers en opdrachten die je buiten de school afwerkt 1 groot nadeel: de sociaalvaardige studenten die het niveau niet aankunnen kunnen hun snor drukken en andere studenten hen laten helpen.
Wanneer je je studiestof goed bijhoudt dan is de kans groter dat je slaagt, het systeem in de USA (wat de meeste uniefs daar hanteren) dwingt je om je stof goed bij te houden zolang je niet anderen jouw papers laat schrijven en dergelijke.
Zo bezien is het gemakkelijker maar ik garandeer je dat iemand die zijn stof het ganse semester bijhoudt meer zal begrijpen van zijn stof en meer zal onthouden van zijn stof (vooral ook langer) dan iemand die op het einde van het semester intensief blokt en de rest van het jaar met een kater in de les zit.
De meeste mensen zijn nu eenmaal van nature lui en hebben de neigen om klussen uit te stellen, met permanente evaluatie kan dat niet al te veel.
Nogmaals, sommige uniefs hebben een hoger niveau dan onze betere uniefs hier, andere uniefs daar hebben een lager niveau.
Weet je wat volgens mij echt fundamentele verschillen zijn tussen het systeem daar en ons systeem?
In de USA hebben ze begrepen dat een mens zich maar ongeveer 1 uur goed kan concentreren. De meeste lessen duren daar dan ook ongeveer zo lang. Het is niet dat ze daarom daar minder les krijgen maar het zal bijvoorbeeld eerder 2 keer 1 uur zijn i.p.v. 1 keer 2 uur. Wij hebben een traditie van te lange lessen, meestal 1,5 of 2 uur (bewijs: concentratieverslapping bij zowel studenten als profs na pak hem beet 1-1,5 uur) omdat het voor de prof gemakkelijker is om 1 keer langer les te geven dan 2 keer korter.
In de USA is er een sterk onderscheid tussen onderwijzend personeel en onderzoekend personeel terwijl bij ons 1 iemand en de baas is van de onderzoekende staf en les geeft. Een goede onderzoeker is natuurlijk meestal geen goede docent terwijl een goede docent weliswaar veel verstand heeft van de materie maar daarom nog niet een goede onderzoeker is.
In de USA is er meer keuzevrijheid m.b.t. het programma, hierdoor meer mogelijkheden maar ook meer risico op het maken van verkeerde keuzes.
Al met al ben ik geneigd om te zeggen dat hun systeem professioneler is met als grootste nadeel dat het schrijven van papers meer fraude in de hand werkt.
