Archief - Studie stopzetten omwille van geestelijke gezondheid. Wat nu?

Enkele maanden geleden heb ik hier gepost over hoe ik een verkeerde studierichting gekozen heb, en hoe ik mij door mijn sociale angststoornis op kot opsloot.

Sinds kort zit ik echter thuis, ga ik naar de psychiater [ sociale angststoornis, mishandeling, etc...] en een psycholoog voor geestelijke bijstand. Ik ben officieus gestopt met de Unief en alles is dus in elkaar gestort. Deze maand zal ik mij uitschrijven, en dan... dan moet ik mij van mijn ouders als werkzoekende inschrijven bij de VDAB.

Ik weet dus echt niet meer wat ik moet doen. Ik ben langzaam aan het werken aan mijn "geestelijke gezondheid" ( zelfmoordgedachten en -plannen zijn al verdwenen, dus ik houd de moed er in!) en ik durf ronduit te zeggen dat ik het NIET zie zitten om verplicht werk te moeten zoeken. Ik durf mijn familie niet eens meer aan te kijken, en ben al in geen weken meer uit huis gekomen, dus werken ( = contact hebben met collega's, mensen, wat dan ook!) staat nog HEEL VER op mijn lijstje.

Op de website van de VDAB staat echter niets over mensen die school verlaten om gezondheidsredenen, al kan het best zijn dat ze mijn problemen gewoon niet serieus nemen, en ik heb dus geen flauw idee wat ik kan doen.

Iemand een idee?

Ik begrijp je vraag niet....

ga in een hondenhotel/asiel werken ofzo...?

Uw ouders beseffen toch de zwaarte van het probleem hoop ik? Je kan hen duidelijk maken dat je door je fobieën momenteel niet in staat bent om werk te zoeken.

Hey dat idee moet ik ook eens gebruiken.

Ja ik heb problemen met sociale contacten, mag ik ni heel mijn leven thuis zitten niksen?

Good job dude

Contacteer de VDAB

SwagYolo zei:

Hey dat idee moet ik ook eens gebruiken.

Ja ik heb problemen met sociale contacten, mag ik ni heel mijn leven thuis zitten niksen?

Good job dude

Klik om te vergroten...

Ja hahahah

wtf?hax!kthxbye zei:

Uw ouders beseffen toch de zwaarte van het probleem hoop ik? Je kan hen duidelijk maken dat je door je fobieën momenteel niet in staat bent om werk te zoeken.

Klik om te vergroten...

Nee, niet echt. Toen ik aan mijn ouders vertelden dat ik zelfmoordgedachten had, was haar (= mijn moeder's) eerste reactie: " Ik heb liever dat ge zelfmoord pleegt dan dat ik op uwe kop moet blijven zien, en dat mensen mij met u confronteren." Dus ja. 99% van mijn gesprekken met mijn psycholoog gaan over mijn ouders en ... dat gaat nog wel wat verder dan die éné quote. Ik heb wel niemand anders, en dus zit ik toch maar thuis, waar alles langzaamaan ook erger wordt.

Ik wil niet de rest van mijn leven thuis zitten... ik wil gewoon eerst, eindelijk!, eens kunnen praten over van alles met mijn psycholoog ( ... iemand die betaald wordt om naar mij te luisteren ) en zo langzaamaan mijn leven terug op te kunnen bouwen.

Mijn ouders willen mij nu gewoon volledig uitschrijven en wat hen betreft permanent ergens in de Colruyt te laten werken... om het cru te zeggen.

Mijn vraag: is er een regeling die ik bij de VDAB kan aanvragen om mijn kindergeld nog even te krijgen totdat ik terug opnieuw met Unief start? (mijn ouders hebben al duidelijk gemaakt dat als ik mijn kindergeld verlies ze mij op straat gooien).

( sorry dat het allemaal zo vaag is... het is laat en ik weet het echt niet meer)

No offence, maar als dit waar is wat je zegt heb je werkelijk enorme kutouders.

Een andere optie is dat je ingeschreven blijft aan de universiteit en probeert om 1 of 2 vakken op eigen houtje te studeren tegen de examens van januari. Dat doe je ook voor juni, en eventueel nog een vak in augustus. Op die manier heb je dan volgend jaar lichtere semesters als je dezelfde richting opnieuw zou aanvatten. Ondertussen blijven je ouders kindergeld krijgen en heb je tijd om aan je geestelijke gezondheid te werken.

wtf?hax!kthxbye zei:

No offence, maar als dit waar is wat je zegt heb je werkelijk enorme kutouders.

Klik om te vergroten...

En daar zit mijn probleem... "als dit waar is..."

Mijn eerste psychiater wilde mij een autisme-spectrum aanplakken nadat ik 1 uur met hem gesproken had, omdat mijn ouders vertelden dat ik "faalangst" had en dat ik gewoon moeite had met het mij kunnen vinden in een nieuwe omgeving. Die luisterde totaal niet naar mij, en toen ik hem wilde vertellen over mijn ouders keek die mij maar heel ongelovig aan...

Iedereen lijkt zo iets te hebben van "wat een puberaal gedrag" of "wat erg voor die ouders, dat dat kind zich zo gedraagt" omdat moeders en vaders zogezegd altijd juist zijn. Tenzij ge sexueel mishandeld zijt geweest natuurlijk of een vrouw zijt, wat ik "helaas" niet ben (geweest).

Mijn huidige psycholoog is een schat, en ik ben ongelooflijk dankbaar dat ik haar eindelijk alles kan vertellen wat er thuis gebeurd. Dat even terzijde.

Op uw vraag betreffende VDBA kan ik niet antwoorden, maar waarom niet proberen om hier eens uw verhaal (al dan niet) anoniem te doen? Er zullen zeker mensen luisteren, reageren en misschien in dezelfde situatie als u zitten of op z'n minst de situatie herkennen.
En misschien durf je al typend meer zeggen dan al sprekend?

Misschien kan je eens kijken voor een opname. Hoeft niet intern te zijn, je kan bijvoorbeeld ook een dagcentrum zoeken. Toen ik 20-21 was zat ik een beetje in hetzelfde schuitje. Ik had ook paniekaanvallen, enorme faalangst en durfde ook geen werk te zoeken (paniekaanval na het interimbureau, nooit durven teruggaan). Heb toen overlegd met mijn psycholoog en die stelde een traject bij een psychiatrisch dagcentrum voor. Ben daar anderhalf jaar naartoe geweest (elke dag van 9u tot 16u) en toen ik buiten kwam had ik wel alles op een rijtje gezet en kon ik betere keuzes maken.

Ik heb ne kameraad die vroeger ook wat 'rare trekken' had (zo zagen wij dat dus) en soms paniekaanvallen. Die heeft gedaan wat Glashelder heeft gedaan en dat heeft hem precies toch goed geholpen.

Princess_Philip zei:

ga in een hondenhotel/asiel werken ofzo...?

Klik om te vergroten...

De kansen om effectief daar te kunnen werken zijn even groot als de lotto te winnen... vrijwilligerswerk wel maar een betaalde job in een asiel is quasi onbestaande.

Enfin, je zou je inderdaad dan kunnen inschrijven als werkzoekende maar dan zou ik ook meteen naar de VDAB gaan met dit verhaal. Hoewel het voor hen niet uitmaakt, jij bent werkzoekende en dat blijft zo ongeacht je problemen. Zolang je niets kan voorleggen zoals een doktersattest sta je gelijk aan een normale werkzoekende. Daarom zou ik dus eerst de opties eens met je psycholoog bespreken. Samen zal je wel kunnen bepalen of je in staat bent om te werken, en welke stappen je kan ondernemen.

Het is inderdaad wel zo dat je vaak even moet zoeken naar de juiste psycholoog/psychiater. Je kan je nu eenmaal niet zomaar even volledig blootleggen (figuurlijk :naughty bij om het even wie. Zeker jammer dat je eerste ervaring slecht was. Als het troost mag zijn, ik hoor het vaker dat psychiaters de grootste klootzakken op de wereld zijn. In dat opzicht is het dus beter dat je een psycholoog hebt. Psychiaters gaan meer uit het medische handelen terwijl psychologen je socialer moeten helpen.

Volg glashelders raad, en misschien kan je bij vdab met de gtb-dienst gaan praten? Zij helpen je met het zoeken naar aangepast werk. Werken is, imho, niet zo slecht voor jou: het stelt je in de mogelijkheid om een eigen leven weg van je ouders op te bouwen.

Sent with my calculator