Archief - Stoppen met geneeskunde?

Hey allemaal,

Ik ben nieuw hier en hoop hier een leuke tijd tegemoet te gaan! Bij wijze van introductie doe ik maar meteen mijn verhaal:

Ik zit in m'n 1e Master Geneeskunde en zit met de vraag of ik niet zou stoppen. Al sinds ik met de opleiding begon, zit ik met het knagend gevoel dat ik niet echt op m'n plaats zit, en dat gevoel is er na 4 jaar nog steeds. Ik zie mezelf niet gelukkig worden als dokter. Het stresserende werk, het overvloedig menselijk leed, de lange dagen die je moet kloppen... Ik vrees gewoon dat ik mezelf niet ga kunnen terugvinden in mijn dagelijks bestaan... Ik ben ook graag creatief bezig, iets dat totaal niet aan bod komt in deze opleiding of het beroep, en ik leef veel te snel met mensen mee waardoor ik me teveel aantrek van hun miserie en té emotioneel belast word door mijn werk. Het andere alternatief is mezelf volledig afsluiten en niets aantrekken van alle leed van mijn patiënten, maar op die manier kan je onmogelijk voldoening halen uit je beroep.

Ik heb over mijn 3 Bachelorjaren een grote onderscheiding behaald en besef dat ik, als ik mijn zinnen erop zet, zeker de capaciteiten heb om te specialiseren. Maar die weg lijkt zo oneindig lang, zeker als ik elke examenreeks opnieuw geconfronteerd word met al die twijfels of dit wel écht is wat ik wil. Ik zie mezelf nog wel in het wetenschappelijk onderzoek gaan, maar 11 jaar naar school gaan (7 jaar studeren + 4 jaar doctoreren) om dan 1400 net te verdienen, vind ik - met alle respect - echt niet genoeg voor de geleverde inspanning. Dan stop ik liever nu en ga iets anders doen waar ik wel nog betere financiële- en carrièremogelijkheden heb. Het probleem is dat ik niet weet wat ik anders zou doen... wrs iets creatiefs al of niet in combinatie met intellectuele uitdaging (gaande van grafische vormgeving tot burg. ir. architect) maar écht weten doe ik het niet... Soms denk ik dat ik liever artiest was geworden, maar dat ik teveel mijn intellectuele capaciteiten heb willen benutten om te gaan voor een mooi diploma en daarbij een beetje te vergeten wie ik écht ben en wat mij écht gelukkig maakt.

Mijn grootste angst is gewoon dat ik de beste jaren van m'n leven zou wijden aan keihard studeren en werken om dan op m'n 30ste tot het besef te komen dat dit niet is wat ik van m'n leven wilde maken... Ik ben hier al 5 jaar lang elke dag mee bezig en wil dat dit stopt; ik wil gewoon dat ik me kan ontspannen en 100% voor iets kan gaan.

Heeft nog iemand dit meegemaakt? Of kennen jullie iemand die met geneeskunde is gestopt en hoe heeft hij/zij dat aangepakt? Alle tips zijn welkom. Sorry voor dit vrij deprimerende verhaal, als ik hier niet mee bezig ben ben ik best een te genieten mens hoor die hoop ik terug te worden! Alvast bedankt voor jullie reacties,

Elias

over de grond van de zaak kan ik je niet veel zeggen, maar 1400 euro verdienen als doctorandus klopt niet .

Nu, op zich lijkt het me dat je als afgestudeerde geneeskunde verschillende wegen uit kan: het is mogelijk om bvb als adviserend geneesheer in dienst te gaan bij verzekeringsmaatschappijen, waarbij je puur op papier dossiers beoordeeld, zonder dat je dus menselijk (lijdend) contact hebt. Is dit dan iets voor jou?

Ik zou niet opnieuw iets helemaal anders gaan studeren, want dat vind ik zo jammer voor de jaren die je al hebt afgelegd.

Kies bijvoorbeeld iets met vrijstellingen! Er zijn opleidingen tot preventie adviseurs (zoals bovenstaande aanhaalde) die dan in verschillende sectoren werken.

Natuurlijk zou ik eerst een weging maken van wat je belangrijk vindt. Wat ik nu begrijp is dat je 1400 euro wel kan smaken als je een creatieve job hebt. Maar als master vind je het te weinig? Hecht je dan veel belang aan wat je verdient of gaat je geluk voor?

Toch veel liever klinische geneeskunde met een redelijke afwisseling aan pathologie dan droge verzekeringsgeneeskunde . Maar merci voor je suggestie.

Wat ik nodig heb in mijn job is afwisseling, uitdaging, autonomie en creativiteit. Dat zijn hoge eisen, en ik weet dat sommige jobs in geneeskunde mij mss nog redelijk zouden liggen, maar ik vraag me af (zoals iedereen waarschijnlijk) of er niet meer in zit, ik zou gewoon graag echt graag naar m'n werk willen gaan ipv mijn werk "erbij te nemen" als je begrijpt wat ik bedoel. Maar dat is wel een luxe die weinig mensen gegeven is besef ik wel...

tuesadorable zei:

Natuurlijk zou ik eerst een weging maken van wat je belangrijk vindt. Wat ik nu begrijp is dat je 1400 euro wel kan smaken als je een creatieve job hebt. Maar als master vind je het te weinig? Hecht je dan veel belang aan wat je verdient of gaat je geluk voor?

Klik om te vergroten...

Als ik eerlijk ben verdien ik graag meer, zelfs met een creatieve job. Maar met een diploma in de beeldende kunst (ik zeg maar iets) zou ik - wederom met alle respect voor mensen in de kunst - me wel sneller tevreden kunnen stellen met een lager loon dan als master. Ik heb geen exact idee van wat postdoctorale wetenschappelijke onderzoekers verdienen, maar ik weet alleszins dat het heel weinig is in vgl. met het aantal jaar dat deze mensen studeren; neem iets van een 1400-1800 euro netto zou mijn gok zijn.

Geld maakt niet gelukkig, maar er bestaat toch ook zoiets als loon naar werken vind ik.

afwisseling, uitdaging, autonomie & creativiteit.... 1 woord: pediatrie? lijkt me (zonder dat ik arts ben) een van de meest afwisselende jobs.

ofwel artsen zonder grenzen, ... praat er es over met een prof, mss herkent hij het gevoel en is het typisch gedurende de duur van je opleiding?

JPV zei:

afwisseling, uitdaging, autonomie & creativiteit.... 1 woord: pediatrie? lijkt me (zonder dat ik arts ben) een van de meest afwisselende jobs.

ofwel artsen zonder grenzen, ... praat er es over met een prof, mss herkent hij het gevoel en is het typisch gedurende de duur van je opleiding?

Klik om te vergroten...

Grappig dat je dat zegt Dat zijn nu net specialismen die mij wel interesseren, vnl. pediatrie. Mss moet ik idd eens een dagje met een pediater meelopen in een ziekenhuis, maar tegen een prof (die mij later mss zal moeten opleiden) gaan zeggen dat ik zo twijfel over geneeskunde lijkt mij dan ook weer niet zo'n goed idee. Maar mss moet ik dan iemand van n andere univ contacteren. Thx voor je reactie!

op iedere faculteit is er een ombudsman, meestal een prof. Je kan misschien bij die persoon terecht. Hij is geheimhouding verplicht en is vaak een prof die vooral in bachelor les geeft. Of stap naar je sociale dienst, daar zijn (gratis) psychologen (géén psychiaters ) die je misschien met een gesprek in de juiste richting kunnen wijzen?

Hey El_L4mor,

ja ik begrijp wel dat je denkt dat wat ik zoek perfect past binnen mijn opleiding. Maar dan druk ik me verkeerd uit...

Je kan wel creatief zijn door bvb. te moeten zoeken naar en denken aan verschillende diagnoses van ziekten die een patiënt allemaal kan hebben, maar echt creatief zijn, dingen bedenken, iets creëren uit het niets (zoals bvb. ontwerp, muziek, ...) is toch nog iets helemaal anders. Na enkele jaren wordt klinische geneeskunde nu eenmaal routine. Nu goed, ik verwacht ook niets anders van geneeskunde, het is nu eenmaal geen creatief beroep, maar soms vraag ik me af of ik dat échte creatieve denken en die vrijheid van de creatieveling niet nodig heb om me echt goed te voelen in mijn beroep.

Ik twijfel soms ook of ik wel zo goed ben met mensen... Het is moeilijk om mijn gedachten juist over te brengen op een forum, maar ik vind mezelf gewoon anders dan de meeste geneeskundestudenten. Ik weet dat ik me nooit helemaal zal thuisvoelen in die wereld die volloopt met chichi-mensen die alleen maar bezig zijn met imago, de populairste zijn, rijk worden, hun verre vetbetaalde reis, al die sociale competitie die eigenlijk toch helemaal nergens voor nodig is... Gewoon eens chill, onnozel en belachelijk doen zit er bijna nooit in. Hoewel de studie an sich mij best wel interesseert en het mss best nog iets voor mij zou zijn, is het sociaal milieu niets voor mij... Daarom ervaar ik het ook als zo'n last om nog al die jaren van opleiding te moeten spenderen tussen stagiaires, studenten, dokters etc. die zich allemaal zo goed voelen. Ik heb absoluut geen boodschap aan haantjesgedrag en verafschuw het zelfs. Met autonomie bedoel ik ook eerder vrijheid, dat vind ik belangrijk in mijn job. Maar als ik specialist wil worden zal ik er al die stages, die wachten, die sleur, er moeten bijnemen... als ik me daarvoor engageer wil ik wel 100% zeker weten dat dit echt mijn ding is... Ik weet het, ik zaag , maar dit is echt iets waar ik mee zit. En het doet goed het tenminste eens van me af te kunnen praten. Bedankt om het gezaag te aanhoren .

Eerlijk gezegd lijkt het me zonde om na 4 jaar hard werk en inzet, het op te geven. Nu je toch bezig bent, kan je het naar mijn mening evengoed afmaken .

Idd, nog tien jaar en tis gedaan

Als het je echt zwaar tegensteekt zou ik stoppen (en rechten doen)

Je kan na na je master geneeskunde één jaar aggregaat volgen en dan kan je les geven in het secundair ASO.
Mijn zus heeft dit gedaan (al doet ze nu een andere job) en ze vond het heel leuk.

Concreet, biologielessen erfelijkheid ed.
chemie zal je ook wel mogen geven, de rest weet ik zo niet.

Ook kan je je A1 verpleegkunde halen na je bachelor. Maar hoe dat juist zit, weet ik niet.

Hey allemaal,

bedankt voor jullie goedbedoelde reacties. Ik weet echter dat, als ik zou stoppen, ik zowiezo iets creatiefs wil gaan doen, iets waar ik mezelf echt in kwijt kan... Dus geen rechten, aggregaat of verpleegkunde Maar ik weet ook dat ik in een creatieve richting het gevoel zal hebben dat ik me niet nuttig maak/hulpvaardig opstel als mens... Ach, I know, ik ben echt ne moeilijke . Dit zal altijd wel een dilemma blijven voor mij, maar ik moet dit toch zelf zien op te lossen. Al weet ik dat niemand een oplossing kan aanbrengen voor mij, het lucht in ieder geval erg op om dit eens te kunnen zeggen, wat in het dagelijks leven echt heel moeilijk blijkt. Nog eens merci, reacties blijven uiteraard welkom. Groetjes,

Elias

Elias_B zei:

Hey allemaal,

bedankt voor jullie goedbedoelde reacties. Ik weet echter dat, als ik zou stoppen, ik zowiezo iets creatiefs wil gaan doen, iets waar ik mezelf echt in kwijt kan... Dus geen rechten, aggregaat of verpleegkunde Maar ik weet ook dat ik in een creatieve richting het gevoel zal hebben dat ik me niet nuttig maak/hulpvaardig opstel als mens... Ach, I know, ik ben echt ne moeilijke . Dit zal altijd wel een dilemma blijven voor mij, maar ik moet dit toch zelf zien op te lossen. Al weet ik dat niemand een oplossing kan aanbrengen voor mij, het lucht in ieder geval erg op om dit eens te kunnen zeggen, wat in het dagelijks leven echt heel moeilijk blijkt. Nog eens merci, reacties blijven uiteraard welkom. Groetjes,

Elias

Klik om te vergroten...

Als ik jouw relaas zo lees, dan vind ik dat een job bij 'Artsen Zonder Grenzen' ofzo perfect op je lijf is geschreven. Je bent blijkbaar een prima student, je apprecieert wel degelijk je mètier buiten de elitaire sfeer die rondhangt in je faculteit en je hunkert naar creativiteit. Wel m.i. vervul je dan al die wensen in één job, nl bijv. als arts zonder grenzen.

1.Je blijft arts, maar je ontloopt tegelijkertijd ook het 'chichi-wereldje'.

2.Je gooit het harde werk van de voorbije drie jaren niet weg.

3.Je behoudt je autonomie, afwisseling zul je zéér zeker hebben en creatief zul je wel zeker moeten zijn met de middelen waarmee je het zult moeten doen.

Enige minpunt is misschien het menselijk contact, maar dit is een ander soort mensen(weg van het chichi-sfeertje). Misschien wel exact de omgeving waarin je kunt openbloeien en uitblinken tegelijkertijd, aangezien je dan met een soort van 'bevrijd' gevoel kunt werken?

Hopelijk kom je eruit!

Ik zou zeggen: het is aan jou om de aan de mensen te bewijzen dat er ook artsen zijn die geen chi-chi zijn, doe dus maar voort me je studie

Alsje een creatieve richting wil doen zorg er dan voor dat je genoeg met kritiek kan omgaan en er tegen kan om constant afgebroken te worden. Persoonlijk zou ik niet wegsmijten wat ge al hebt.. werk gewoon uw geneeskunde af, staat het u nadien niet aan, begin dan met een creatieve richting. Ge moet weten dat een creatieve richting altijd wat een risico is, alsge de praktijk nie aankunt, kunde het gewoon niet aan, punt andere lijn, ge moogt dan nog zo goed in theorie zijn. (Bij ons in architectuur vallen er zelfs in 3e Ba nog af dankzij praktijk enzo) En op die manier kunde weer jaren kwijt zijn.. Enfin doe geneeskunde voort en kijk nadien wat ge nog kunt/wilt doen.

In elk geval succes met uw beslissing nog

Designer drugs designer lijkt me ook wel creatief.

WolCoM zei:

Ook kan je je A1 verpleegkunde halen na je bachelor. Maar hoe dat juist zit, weet ik niet.

Klik om te vergroten...

Dan moet hij gewoon de bachelor verpleegkunde volgen. Weliswaar met een shitload aan vrijstellingen..

@TS: als ge meer wilt weten over de opleidingen van verpleegkunde, pm mij maar.