Tr1ckstar
Legacy Member
Goeie nacht,
Reeds enkele jaren word ik achtervolgd door enkele psychologische manifestaties die ervoor gezorgd hebben dat ik vele lessen heb mogen missen en in het middelbaar maar een paar jaar actief kon deelnemen aan schoollessen. Eén van deze manifestaties is DIS, oftewel Dissociatieve Identiteitsstoornis, iets wat tot zekere mate onderdrukt en ontworteld is geworden door psychotherapie en andere behandelingsmethoden. Nu de situatie relatief stabiel is valt alleen het spoor van vernieling op van laatste jaren. Door die aandoening bij gebrek aan een beter woord, ben ik ook verplicht geweest om bepaalde tijden uit het onderwijs te stappen al sinds ik nog een puber was.
Ik deed ASO en m'n resultaten waren goed in retrospectief, ik overweeg om terug in het humaniora te stappen en het dus traditioneel te beëindigen want er is ook teveel belangrijke informatie in die lessen en examencommissie lijkt me niet zo'n goed idee sinds dat niet haalbaar is voor mij om allemaal in te studeren zonder veel voorkennis op een té korte periode. Ook vraag ik me af hoe mensen zouden doen tegen me op school sinds ik niet zo gewend ben aan veel sociaal contact, omdat er een vervreemding is tot heel die sociale scene. Wel ik zit met de intelligentie ervoor en ook om verder te studeren weet ik, iets dat ook belangrijk voor me is... uw dromen en ambities komen dichterbij als ge hogere studies afgelegd hebt en ook nodig voor uw talenten verder te ontplooien. M'n problematiek is eerder de vervreemding en niet zozeer het niveau, de vervreemding tot het voor u zo normale.
Het idee dat m'n dissociatie opnieuw de bovenhand zou krijgen speeld me ook parten in het achterhoofd, ik wil nooit meer die intense momenten opnieuw beleven en moet me focussen op studies om de waanzin weg te drijven. Alleen al denken aan school geeft me fysieke pijn nu, het idee dat niemand me zal aanvaarden, dat ze me niet gaan mogen... Ik wil het echt opnieuw proberen want het is de bedoeling om daarna hogere studies te ondernemen. M'n bedoeling met dit topic is feedback vinden want zowat alles dat er ooit was voor me heeft me opgegeven, en nu moeten *WE* het alleen doen. Ik geloof erin maar de stap ernaar zetten is zo eng, alsof ge uit een andere dimensie zou stappen daarheen a la Doctor Who. Welnu, als men me hier wat informatie kan geven en misschien wat geruststellen zou ik het erg appreciëren...
Reeds enkele jaren word ik achtervolgd door enkele psychologische manifestaties die ervoor gezorgd hebben dat ik vele lessen heb mogen missen en in het middelbaar maar een paar jaar actief kon deelnemen aan schoollessen. Eén van deze manifestaties is DIS, oftewel Dissociatieve Identiteitsstoornis, iets wat tot zekere mate onderdrukt en ontworteld is geworden door psychotherapie en andere behandelingsmethoden. Nu de situatie relatief stabiel is valt alleen het spoor van vernieling op van laatste jaren. Door die aandoening bij gebrek aan een beter woord, ben ik ook verplicht geweest om bepaalde tijden uit het onderwijs te stappen al sinds ik nog een puber was.
Ik deed ASO en m'n resultaten waren goed in retrospectief, ik overweeg om terug in het humaniora te stappen en het dus traditioneel te beëindigen want er is ook teveel belangrijke informatie in die lessen en examencommissie lijkt me niet zo'n goed idee sinds dat niet haalbaar is voor mij om allemaal in te studeren zonder veel voorkennis op een té korte periode. Ook vraag ik me af hoe mensen zouden doen tegen me op school sinds ik niet zo gewend ben aan veel sociaal contact, omdat er een vervreemding is tot heel die sociale scene. Wel ik zit met de intelligentie ervoor en ook om verder te studeren weet ik, iets dat ook belangrijk voor me is... uw dromen en ambities komen dichterbij als ge hogere studies afgelegd hebt en ook nodig voor uw talenten verder te ontplooien. M'n problematiek is eerder de vervreemding en niet zozeer het niveau, de vervreemding tot het voor u zo normale.
Het idee dat m'n dissociatie opnieuw de bovenhand zou krijgen speeld me ook parten in het achterhoofd, ik wil nooit meer die intense momenten opnieuw beleven en moet me focussen op studies om de waanzin weg te drijven. Alleen al denken aan school geeft me fysieke pijn nu, het idee dat niemand me zal aanvaarden, dat ze me niet gaan mogen... Ik wil het echt opnieuw proberen want het is de bedoeling om daarna hogere studies te ondernemen. M'n bedoeling met dit topic is feedback vinden want zowat alles dat er ooit was voor me heeft me opgegeven, en nu moeten *WE* het alleen doen. Ik geloof erin maar de stap ernaar zetten is zo eng, alsof ge uit een andere dimensie zou stappen daarheen a la Doctor Who. Welnu, als men me hier wat informatie kan geven en misschien wat geruststellen zou ik het erg appreciëren...