Archief - Overlijden vader tijdens examens

Polle32 zei:

Mijn moeder is ook overleden in een examenperiode aan de unief, na een slepende ziekte. Ik heb de examens toen eigenlijk aangegrepen als een soort afleiding en het behalen van mijn diploma (ik zat in het laatste jaar rechten) als een ultiem eerbetoon. Ze was altijd erg begaan met en trots op mijn schoolprestaties, dus ik heb het deels voor haar gedaan... Het was wel erg zwaar, en zonder mijn vrouw (toen nog vriendin) zou het mij wss niet gelukt zijn. Maar niet opgeven is de boodschap en zoals al gezegd is: het gemis en verdriet een plaats proberen te geven. Desnoods zoek je daarvoor professionele hulp, daar is absoluut niets mis mee.

Veel sterkte!

Klik om te vergroten...

En waarschijnlijk is je echte klop dan ook pas gekomen na je laatste examen.

Yup. Het heeft bij mij toch zowat een jaar geduurd vooraleer ik er weer wat bovenop was. Ik ben ook een echte 'binnenfretter' die niet met zijn gevoelens te koop loopt en dat helpt eigenlijk niet in zo'n omstandigheden. Zelfs mijn medestudenten wisten van niets. Gelukkig ben ik voor mijn vrouw ondertussen een open boek .

Toen ik in het middelbaar zat was er een meisje wiens moeder gestorven was in een auto-ongeluk: haar moeder is letter mee verbrand met de auto. Was net voor de examens in juni en zij heeft geen enkel examen moeten doen. Het was wel altijd een goede student geweest, dus wrs namen ze dat als basis ?

Sterkte alvast!

Verstuurd vanaf mijn C5303 met Tapatalk

Allez, ben ik hier nu de enige die TS niet zó onredelijk vindt? Ik bedoel, het is nog een middelbare scholier hé... Op die leeftijd je papa verliezen heeft toch een enorm grote impact. En op die leeftijd ben je nog zo ontzettend kwetsbaar. Dat vind ik iets heel anders dan je vader verliezen op latere leeftijd (no offence hé, ik zeg niet dat dat minder erg is, alleen dat iemand die nog op de middelbare school zit het daar om verschillende reden - zoals puberteit en ontwikkelingsgedoe - wel eens heel lastig mee kan hebben, en ook dat er op die leeftijd best een beetje coulance mag getoond worden als er zoiets gebeurt).

glashelder zei:

Allez, ben ik hier nu de enige die TS niet zó onredelijk vindt? Ik bedoel, het is nog een middelbare scholier hé... Op die leeftijd je papa verliezen heeft toch een enorm grote impact. En op die leeftijd ben je nog zo ontzettend kwetsbaar. Dat vind ik iets heel anders dan je vader verliezen op latere leeftijd (no offence hé, ik zeg niet dat dat minder erg is, alleen dat iemand die nog op de middelbare school zit het daar om verschillende reden - zoals puberteit en ontwikkelingsgedoe - wel eens heel lastig mee kan hebben, en ook dat er op die leeftijd best een beetje coulance mag getoond worden als er zoiets gebeurt).

Klik om te vergroten...

Volgens mij maakt niemand er echt een probleem van als examens kunnen worden uitgesteld, (dat moet zeker ook geen probleem zijn) maar gewoonweg hele examens maar niet hoeven doen en een ''gratis'' diploma krijgen dat gaat natuurlijk niet he..

Regenboon zei:

Volgens mij maakt niemand er echt een probleem van als examens kunnen worden uitgesteld, (dat moet zeker ook geen probleem zijn) maar gewoonweg hele examens maar niet hoeven doen en een ''gratis'' diploma krijgen dat gaat natuurlijk niet he..

Klik om te vergroten...

Dat is wat we inderdaad bedoelen.

Ik leef heel erg mee met de TS. En enerzijds snap ik wel dat je vader verliezen op jongere leeftijd, het effect er niet makkelijker op maakt. Maar ik kan je verzekeren, op de emoties die je krijgt als een dierbare sterft, staat geen leeftijd hoor...

Ik vraag me ook af of ik het zou willen om mijn diploma zomaar te krijgen, zonder examens te doen als een familielid van mij gestorven zou zijn toen ik in het middelbaar zat... Ik zou het oneerlijk gevonden hebben... en mijn vader zou het zo zeker niet gewild hebben...

Uitstel van examens OK, maar vrijstelling? Nee.

Trouwens, wat als de TS volgend jaar nog steeds niet erover heen is?! Ik bedoel maar, welke termijn is redelijk? Je zou kunnen zeggen, well... gelijk hoeveel tijd hij ervoor nodig heeft om het te verwerken... ok, mij niet gelaten, maar op een bepaald moment moet je toch kunnen besluiten dat je persoonlijke leven zodanig veel beïnvloed wordt door dit event dat je best professionele hulp zoekt (psycholoog).

wa zou uwe pa het liefst gehad hebben? denk goede punten hé, dus maakt u pa trots en neem u leven terug op
rouwen is niet leuk maar blijven stilstaan ook niet