Uit heel onverwachte hoek, begint de schrik er nu wel serieus in te zitten eigenlijk.
Tijdens het verloop van de proeven altijd super enthousiast geweest, bij de verlossende brief die leet weten dat ik geslaagd was over heel de lijn kon mijn geluk niet op en bij de bevestiging om te starten op 2 december 2019 aan het PIVO, kon het aftellen eindelijk beginnen.
Maar nu alles stilaan dichterbij begint te komen, vooral het indienen van mijn C4 bij mijn huidige werkgever begin ik alleen maar meer en meer te twijfelen en schrik of ik wel de juiste keuze maak.
Tegen de start van de opleiding ben ik er 30, heb reeds een mooie weg afgelegd bij mijn huidige werkgever, welke op nog geen 5 minuten van mijn deur is.
Waar ik voordien zo zeker van mijn stuk was en sterk in mijn schoenen stond, is het nu meer de twijfel of ik mijn werkgever en mijn goede collega's/vrienden kan verlaten?
Waar ik nu zo kort bij mijn werk ben, zal ik er dagelijks moeten passeren om naar het PIVO te gaan (verbinding zeker ook niet ideaal, met alle file die ik door zal moeten).
Op je 30ste terug op de "schoolbank" gaan zitten en een jaar lang studeren, terugvallen op pak minder loon en nadien niet de zekerheid hebben waar je kan beginnen..
Zijn punten waar ik reeds bij stilgestaan heb, nog voor ik aan de toelatingsproeven begon, maar nu alles stilaan begint te korten, slaagt de twijfel en paniek toch wel toe.
Wat als ik toch de verkeerde keuze heb gemaakt, wat als het studeren mij toch niet meer lukt?
Wat als ik na de opleiding alle dagen uren in de file kan gaan staan..
Het is precies of mijn hoofd enkel aan de "doom" scenarios kan denken de laatste tijd en niet het positieve waarvoor ik de stap genomen heb.
Iemand hier nogal ervaring met gehad?
Hebben jullie dit een plaats kunnen geven en uiteindelijk toch kunnen zeggen: "Zie je wel, het was de goede beslissing"
Ik moest het hier even kwijt.
Levenservaringen zijn zeker altijd welkom