Archief - Is dit nu later?

Summaheat zei:

Juist maar kvind dat de meeste bazen grootte fuckers zijn alleen beseffen ze het nie ;..

Klik om te vergroten...

Ik vraag me gewoon af waar gy met zo'n houding überhaupt ooit werk gaat vinden, al is uwe baas ne klootzak, 't wel die klootzak die elke maand u uw loonbriefje bezorgd, dus zou der ma vriendelijk tege zijn als ge ooit werk vind, en naar wa werk zijt ge dan op zoek als ge toch pas gaat werken als ge werk vindt da ge leuk vindt.

Carrion zei:

Ik vraag me gewoon af waar gy met zo'n houding überhaupt ooit werk gaat vinden, al is uwe baas ne klootzak, 't wel die klootzak die elke maand u uw loonbriefje bezorgd, dus zou der ma vriendelijk tege zijn als ge ooit werk vind, en naar wa werk zijt ge dan op zoek als ge toch pas gaat werken als ge werk vindt da ge leuk vindt.

Klik om te vergroten...

Kheb al veel werk gedaan ;
Tv hersteller in philip^s
bombardier
CNH
veel interim
Kheb al veel goeie momenten gehad maar meestal is het in een bedrijf waar de collega's en bazen zo negatief doen en ik kick daar zo op af.
Dus ik heb wel de motivatie om fijn werk te vinden =)
En het is toch de moeite om er achter te zoeken ipv 20 jaar kut te werken.
Ipv her en der te werken .;;;
Nu je hebt wel gelijk van werken ga je !! Want je betaald mee belastingen en hebt de luxe om ergens leuk te werken ;;
Grote luxe noemekik da en das meer luxe dan de dop ;: letterlijk en figuurlijk

Je moet ook soms denken: Het is maar werk. doe gewoon je 8 uurtjes per dag, en dan ben je vrij en kan je andere leuke dingen doen.
Ik lees hier vaak dat 25 jarige mensen zeggen dat ze terug gaan studeren en tegen hun 30e hopen dan op een goei jobke te hebben..
hmm, ik vraag me dan af, hoe je dan je huur betaald, of je huis afbetaald?
Of ga je tot je 35e bij mama en papa blijven wonen?
Ik werk nu ook op een bureau'ke. Niet de meeste boeiende job, maar ik heb geld, en ik verdien mijn boterham zodat ik elke maand de rekening kan betalen. Ik sta op men eigen benen, en ben van niemand meer afhankelijk.
Je moet maar denken: Het is maar een job e
Mijn droom is trouwnes ook in het onderwijs te gaan. Awel, ik begin in september mijn tweede en laatste jaar in het avondonderwijs voor mijn SLO-opleiding (vroegere D-cursus). Ik hoop over een jaar of 3-4 naar het onderwijs te stappen, als er een mogelijkheid is. Ondertussen moet ik wel blijven werken, zodat mijn leven niet stopt... (rekeningen huis, auto, hobby's,...)

De jeugd (hoor mij aan, kben zelf amper 24) is een beetje te verwend. Mijn pa zei het vroeger ook, en ik vond hem een verschrikkelijke zaag, maar eignelijk had hij wel een beetje gelijk. Vroeger moest je gewoon gaan werken, en pakken wat er was. Weinig of geen keuze.
Nu heeft de jeugd een zee aan keuze, en nu weten ze niet wat keuze. Een Luxeprobleem? Ja, maar het is een ziekte van deze tijd. Er zijn TE VEEL mogelijkheden, te veel kansen, dat mensen niet meer weten wat ze moeten doen, omdat ze bang hebben om foute keuzes te maken, of omdat ze denken dat er altijd nog een beter alternatief is.
Ik geef toe, ik heb die periode ook meegemaakt hoor. Kheb zelf anderhalf jaar op de dool geweest op zoek naar mijnen draai in het 'echte' leven.
Ff doorbijten, je geraakt er wel door.

Ik ben blij dat 'k mij zo over kritiek kan zetten, en er ook effectief naar kan luisteren ook.. Ik blijf lachen naar klootzakken van bazen

dikkiedik zei:

Mijn ogen zijn open. Ik ben nog student, doch krijg niet alles in de schoot geworpen. Ik werk dan ook reeds vrij veel in de sector waarin ik zal terechtkomen.

Nu, natuurlijk is het maar gezond dat je vrije tijd gaat prefereren. Ik vind de vergelijking met school goed: je hebt een zekere sociale situatie en daarenboven schep je voldoening in hetgeen je leert/doet. Er wordt niet voor niets met nostalgie op teruggeblikt.

Punt is dat je werk een te groot deel uitmaakt van je leven om het te verachten.

Klik om te vergroten...

Hier kan ik mij al veel beter in vinden . Dit is toch heel wat gematigder dan "moeten leven om te werken" . Ik probeer zelf ook voldoening te vinden in mijn werk maar af en toe moet je een aantal dingen tegen je zin of in moeilijke omstandigheden uitvoeren.

Da_Duvelke zei:

De jeugd (hoor mij aan, kben zelf amper 24) is een beetje te verwend. Mijn pa zei het vroeger ook, en ik vond hem een verschrikkelijke zaag, maar eignelijk had hij wel een beetje gelijk. Vroeger moest je gewoon gaan werken, en pakken wat er was. Weinig of geen keuze.
Nu heeft de jeugd een zee aan keuze, en nu weten ze niet wat keuze. Een Luxeprobleem? Ja, maar het is een ziekte van deze tijd. Er zijn TE VEEL mogelijkheden, te veel kansen, dat mensen niet meer weten wat ze moeten doen, omdat ze bang hebben om foute keuzes te maken, of omdat ze denken dat er altijd nog een beter alternatief is.
Ik geef toe, ik heb die periode ook meegemaakt hoor. Kheb zelf anderhalf jaar op de dool geweest op zoek naar mijnen draai in het 'echte' leven.
Ff doorbijten, je geraakt er wel door.

Klik om te vergroten...

Liever op mijn bek gaan op mijn eigen termen dan op die van iemand anders!
Een fijn motto om je leven volgens te leiden trouwens

orac zei:

Hier kan ik mij al veel beter in vinden . Dit is toch heel wat gematigder dan "moeten leven om te werken" . Ik probeer zelf ook voldoening te vinden in mijn werk maar af en toe moet je een aantal dingen tegen je zin of in moeilijke omstandigheden uitvoeren.

Klik om te vergroten...

Ik heb ook nooit gezegd dat ik vind dat men moet leven om te werken Dat zou immers nóg triester zijn dan werken om te leven. Maar idd, voldoening scheppen uit je werk, dat is de ideale situatie.

dikkiedik zei:

Ik heb ook nooit gezegd dat ik vind dat men moet leven om te werken Dat zou immers nóg triester zijn dan werken om te leven. Maar idd, voldoening scheppen uit je werk, dat is de ideale situatie.

Klik om te vergroten...

amen to that !
geil werken , schoone vrouwtjes nzo

Hé Thomas,

Hoe gaat het er ondertussen mee ? Je leven al wat meer op het juiste spoor gekregen ?
Wat ik over jou gelezen heb sloeg me met verstomming, daar het volledig overeenkomt met wat ik de voorbije jaren in het actieve beroepsleven meegemaakt heb. Je bent heus niet abnormaal hoor, als dat je kan geruststellen:
dat waar jij naar op zoekt bent is namelijk een basisrecht; recht op voldoening in je job. Waarom lijk je dat maar niet te bereiken ? Wel, simpelweg omdat je als individu vol goeie bedoelingen en idealen wordt opgeslorpt in een door onszelf gecreëerde mallemolen, waar je slechts een radertje bent in een gigantisch gegeven. Mensen weten gewoon niet meer waarvoor ze werken. Ok, je kan zeggen we werken om een inkomen te verwerven, maar zoals je zelf al aanhaalde: het belangrijkste is nog steeds gelukkig zijn. En daar wringt nou net het schoentje: je hebt gewoon het gevoel dat je niets betekent in die machine, dat je waardeloos bent. Creatieve inbreng en initiatieven worden meestal in de kiem gesmoord, is men toch ontvankelijk voor een bepaald initiatief, dan moet dit zodanig veel departementen en goedkeuringen passeren dat je er de moed zou bij verliezen. Ik zal niet zeggen dat dit overal zo is maar toch bij héél veel bedrijven. Ikzelf ben ook een jobhopper eerste klas, niet omdat ik dat leuk vind, nee: wél uit noodzaak, om burn-outs te vermijden. En ja hoor, ook ik heb al heel veel moeten vechten om mijn standpunt te kunnen verdedigen tegenover familie en vrienden, ook hier bij mij houden ze hun hart vast als ik nog maar eens een job aanvat in de hoop dat ik het wat langer zou volhouden. Nu kan je je afvragen waarom hebben wij daar nu last van en zoveel anderen niet ? Het antwoord hierop is dat de ene mens nu eenmaal gevoeliger is dan de andere. Heel veel mensen zal het niet storen dat ze routineus of saai werk moeten uitvoeren, zij weten dat het een inkomen oplevert en nemen er vrede mee dat het niet direct het boeiendste is wat je kan doen. Misschien is dat ook de gezondste houding. Helaas zijn er ook mensen zoals ik (en ik vermoed jij ook) die van nature uit wat gevoeliger zijn, en hierdoor vlugger hinder ondervinden van een gebrek aan zingeving. Ik kan je maar één ding aanraden: go back to basics. Mensen zijn hun voeling met de natuur kwijtgespeeld, al reeds lang geleden. En dat eist nu zijn tol.
Een mens hoort onder de mensen te zijn, niet 8 uur per dag achter een computer te zitten. Denk erom: je hebt maar één leven en het is jouw leven, jij moet het léven en jij hebt daardoor ook het recht het in te vullen zoals jij wil, ongeacht wat mensen in je entourage ervan denken. Doen wat je echt gelukkig maakt, ook al vereist dat een draai van 180°. Begin een fietsenzaak of een frituur, zolang je je er maar goed bij voelt. En dat diploma, dat is nooit verloren.

P.S.: Mocht je hier verder willen over praten, ik kan je altijd mijn email geven.

Groetjes,
TheChangeling

Waarom niet doctoreren?
- kies een academisch onderwerp dat je erg interesseert
- het is een job die je grotendeels zelf invul, academische vrijheid
- normaal geen probleem voor iemand die grootste onderscheidingen behaalt
- met zoveel graden kun je zelfs geaccepteerd worden buiten een economische richting
- het wordt betaald

Ik zou je aanraden om eens langs te gaan bij de studieloopbaan-begeleiding van de universiteit.
Ze kennen alle opleidingen, en kennen alle openstaande jobs aan uniefs en onderzoeksinstellingen alsook gewone commerciele jobs. Ze kunnen bovendien ook luisteren naar je psychische ingesteldheid, en ze hebben veel ervaring met situaties zoals de jouwe.

politie ? leger ?

Heb je ondertussen al een oplossing gevonden?

Toen ik daarnet uw openingspost las, herkende ik direct mezelf! Zit ongeveer in dezelfde situatie..

Ik ben in juni 2008 afgestudeerd als industrieel ingenieur bouwkunde. Ben dan in september begonnen als calculator bij een aannemer (kostprijs van industriegebouw berekenen) maar na 6 maand had ik zo het gevoel van 'is dit het nu?' Het stak me gewoon tegen van elke dag weer datzelfde ritueel van opstaan, naar ginder rijden, ginder toekomen, pc'ke aanzetten en beginnen rekenen en tellen... Uiteindelijk was ik zodanig ongemotiveerd dat ik gewoonweg mijn ontslag heb gegeven zonder een ander contract vast te hebben. Dat werd dan thuis ook niet erg goed ontvangen..
Op die moment had ik al zo een gevoel of de bouwsector nu feitelijk wel iets voor mij is.

Ben dan 2 maanden werkloos geweest, zitten twijfelen over wat ik zou willen doen. Het spookte toen door mijn hoofd om verkoper te worden bij BMW (ben een grote BMW-fanaat) maar daar bleek ik dan uiteraard niet de geschikte diploma's en ervaring voor te hebben. Heb toen besloten om het toch nog eens in 'den bouw' te proberen. Ben dan sinds mei begonnen bij een firma actief in de bouwsector als technisch medewerker. Het was een combinatie van werven opvolgen en ook wat werfadministratie doen, dus het leek mij wel aantrekkelijk. Maar nu begint het weer wat te knagen. Die werven opvolgen lijkt toch niet echt mijn ding te zijn, heb ik ook al duidelijk gemaakt. Het enige wat ik daar leuk aan vind is met de auto onderweg zijn en die werven eens zien. Maar ik wil daar geen verantwoordelijkheid over.
Met als gevolg dat ik nu meer op bureau zit en administratief werk doe dat feitelijk een goede secretaresse ook kan doen.
Dus komt natuurlijk de vraag "Heb ik hiervoor gestudeerd?" -> NEE
Maar op de vraag "Zou ik opnieuw zo een diploma willen halen" zou ik ook nee als antwoord geven.. Ik zie hier constant projectleiders rond mij, en als ik zie wat die godganse dagen doen (bellen, bellen, problemen oplossen, planningen maken, klagen over dit, klagen over dat, hoeveel kost dit, hoeveel kost dat, kan dat niet goedkoper) dan besef ik dat ik dit echt niet wil!

Ik heb gewoon de verkeerde keuze gemaakt toen. Het leek een logisch gevolg op mijn middelbare studies en mijn vader is ook ingenieur bouwkunde dusja veel heb ik daar niet over nagedacht. Wist ik veel hoe dat later in het bedrijfsleven ging zijn.

Ik heb ook het gevoel dat ik totaal niet in die harde bedrijfswereld pas waar geld verdienen de topprioriteit is. Het interesseert me gewoon niet.
Ik denk dat ik meer voldoening ga halen uit mensen helpen, dan om mensen te leiden en sturen met het doel zoveel mogelijk winst te halen

Ik ben wel niet de sociaalste maar ik zou liever ten dienste staan van mensen en hulp bieden.
Mijn moeder is verloskundige in een ziekenhuis en ik denk dat ik op dat vlak meer naar mijn moeder neig. Had ik het 6jaar geleden maar beseft

Nu spelen zo een aantal ideeën in mijn hoofd wat ik zou willen doen:

- bij de politie gaan: hier staat ook niet de winst centraal, maar hulp bieden aan mensen, zorgen voor veiligheid, ... Toen ik jonger was speelde dit ook al in mijn hoofd. Ik sta op het punt mijn kandidatuur te stellen voor de selectieproeven
- chauffeur: ik rijd heel graag met de auto, dus waarom zou ik dan niet beter als chauffeur werken? Maakt me niet uit hoe in feite. Taxi, buschauffeur, vrachtwagen, koerier, directiechauffeur.. Als ik maar hele dagen op baan kan zijn en mij niet te veel zorgen hoef te maken.
- onthaalvader: lijk mij ook wel leuk om gewoon thuis voor kleine kinderen te zorgen
- rijinstructeur (alweer met auto's te maken)




Maar ook ik probeer te veel rekening te houden met wat m'n omgeving daarvan zal zeggen, en dat houdt me ook wat tegen. Ook vrees of ik dan achteraf geen spijt ga hebben, want het is moeilijk om terug te keren.


Ik wil gewoon gelukkig zijn in hetgeen ik doe, en niet elke morgen opnieuw denken "allé we zullen maar eens opstaan om weer te gaan werken" want zo is het echt niet leuk..


Je ziet dus dat je zeker niet de enigste bent die in zo een situatie zit!

Het Leger lijkt mij een goede (tijdelijke?) oplossing.

Om ff terug te komen op de OP.

Met een diploma TEW, en een 'interesse' in rekkenvullen. Er al aan gedacht om te gaan voor gerant van een supermarkt? Evenzeer veel klantencontacten, nog altijd op je niveau, afwisselend.

Zelf zou ik het niet willen doen, het is niet iets dat bij mijn persoonlijkheid past (ik heb het aanbod al gehad om mezelf kandidaat te stellen en binnen 2 jaar de zaak waar ik nu werk 'over te nemen' als gerant.) ... maar voor jou lijkt het misschien wel iets toepasselijk.

Net de openingspost eens gelezen, kan enkel zeggen dat mijn klas vol zat met mensen die een boek vanbuiten blokten en de beste punten haalden maar wnn ze een presentatie voor de klas moesten geven volldige dichtslaan. Die studenten hebben geen uitstraling en vertrouwen en gaan dan nog verderstuderen naar master om binnenkort een leidinggevende functie uit te oefenen.

Hoe kunnen die mensen in godsnaam leiding gaan geven of respect afdwingen? Meestal zijn die studenten totaal niet sociaal aangelegd en dat vind ik spijtig. Je gaat toch niet alleen naar school om te studeren? Geef mij maar een student die (bijna) alles doet al improviserend.

Ik zit ongeveer met hetzelfde gevoel, ik heb mss totaal geen hoog diploma, maar ik wil mensen helpen ik wil mensen voldoening geven, ik heb een A2 carrosserie, maar soliciteer naar automechanica (heb 5/6de jaar BSO auto gedaan.), Heb totaal nog maar 1 maand gewerkt, omdat ik wel in men richting (garage enz) vacature's vindt, maar nooit binnengeraak, alleen maar fabrieken bellen mij, terwijl ik daar totaal geen voldoening aan vind.Ik heb vorig jaar gedacht om als kinesist te gaan studeren maar dan meer voor een revalidatiecentrum te gaan werken, maar die studie's zen veel te hoog gegrepen voor mij.

Sommige mensen zitten maar te zeggen van, dan heb je geld, waarom denkt iedereen dat geld gelukkig maakt? Voor mij totaal niet, ik heb ook dromen van, verhuizen naar australie of nieuw zeeland, en daar hebde geld voor nodig, maar zou ik mij dan gelukkiger voelen ? Denk het niet.

Ciao

Net de openingspost eens gelezen, kan enkel zeggen dat mijn klas vol zat met mensen die een boek vanbuiten blokten en de beste punten haalden maar wnn ze een presentatie voor de klas moesten geven volldige dichtslaan. Die studenten hebben geen uitstraling en vertrouwen en gaan dan nog verderstuderen naar master om binnenkort een leidinggevende functie uit te oefenen.

Hoe kunnen die mensen in godsnaam leiding gaan geven of respect afdwingen? Meestal zijn die studenten totaal niet sociaal aangelegd en dat vind ik spijtig. Je gaat toch niet alleen naar school om te studeren? Geef mij maar een student die (bijna) alles doet al improviserend.

Klik om te vergroten...

Deze stelling is héél veralgemenend, te stereotyp, en hier ook niet echt relevant.
Precies of alle masters zijn zo...

Te denken dat je respect moet "afdwingen" is al een verkeerde instelling, respect moet je verdienen, en dus helemaal niet bekomen door het "af te dwingen".

Een leidinggevende hoeft niet altijd über-sociaal te zijn, je wordt geen cafébaas ofzo als je leidinggevende bent hé. Aan de top van een bedrijf hebben zo steeds vaker ook wat "brains" nodig en niet de grote kleppen die denken dat ze de wereld gaan veroveren omdat ze sociaal zijn geworden door hun altijd half-dood te zuipen op één of andere cantus.

Hallo iedereen.

Niet lang na het opstarten van deze discussie ben ik blijven op zoek gaan naar een job. Het onderwijs bleef in mijn hoofd spoken en ben blijven in die richting zoeken. Een sollicitatie bij een hogeschool liep op niets uit. En dan zag ik plots een vacature bij de Ugent voor assistent. Ik solliciteerde en nog geen enkele weken later ben ik aangenomen. Ik start bij het nieuwe academiejaar.

Ik ben echter niet te euforisch want ik moet nog afwachten of het iets voor mij zal zijn. Het zal mij duidelijkheid geven of ik daadwerkelijk voor de klas wil staan. Ik heb er anderzijds heel veel zin in, en wil er voor gaan. Het is de eerste keer dat ik een job zal uitoefenen die in de lijn ligt van wat diep in mijn hart mijn wens is. Ik begin misschien ook met de lerarenopleiding, maar daarmee wacht ik tot volgend schooljaar.

Ik wil gewoon aan iedereen meegeven dat als je je echt niet goed voelt in je job en je weet dat het zo zal blijven, je dan gewoon moet blijven zoeken. Ik wens iedereen sterkte die in dezelfde positie zit als ik, en ik hou jullie op de hoogte.

Ik zou in je geval een job zoeken in de sociale sector, waar je meer in contact komt met mensen en waar je meer voldoening van zal hebben. Een ziekenhuis bijvoorbeeld, daar moet toch een functie zijn dat je kan doen met je diploma?

edit: ik heb je post hierboven niet gezien. Les geven lijkt me ook een goeie oplossing.