Archief - Help me...

e.House zei:

Met alle respect maar ben ik nu de enigste die twijfelt aan zijn verhaaltjes? Of probeer je hiermee iets anders mee goed te praten???

Dat het verlies van je oma zwaar doorweegt op jou, wil ik best geloven maar op daar dan een ganse maand depressief door te zijn en vooral waarom zouden jouw ouders daar geen compassie voor kunnen hebben????

Uw tweede verhaaltje geloof ik eerlijk gezegd ook niet echt en ligt weer in lijn met het eerste. Daarnaast bestaat er ook zoiets als herexamen of was daar ook weer iets tussenbeide gekomen....
Of ge hebt gewoon psychologische problemen. (wat overigens past bij uw richting )

Klik om te vergroten...

Kgeloof er ook niet veel van of er scheelt iets serieus met hem.

Ne maat van mij is gestorven een week voor den blok en ik had niet eens 2de zit. Zijn allerbeste vriend en zijn vriendin zijn er met 2 vakjes 2de zit vanaf gekomen en toch nog geslaagd in september.

Bovendien vind ik het schandalig dat ge om op kot te feesten de schuld steekt op uw klein broerke, zet een koptelefoon op of ga in de bib studeren, zooo luid zijn touretters nu ook niet.

En dat wilt dan op zijn leeftijd al gaan samenwonen met zijn vriendin... wat een fiasco gaat dat worden.

Om toch wat advies te geven: zeg het tegen uw ouders of het zal aan u knagen elke keer ge ze ziet.

NotoriousP zei:

Kgeloof er ook niet veel van of er scheelt iets serieus met hem.

Ne maat van mij is gestorven een week voor den blok en ik had niet eens 2de zit. Zijn allerbeste vriend en zijn vriendin zijn er met 2 vakjes 2de zit vanaf gekomen en toch nog geslaagd in september.

Bovendien vind ik het schandalig dat ge om op kot te feesten de schuld steekt op uw klein broerke, zet een koptelefoon op of ga in de bib studeren, zooo luid zijn touretters nu ook niet.

En dat wilt dan op zijn leeftijd al gaan samenwonen met zijn vriendin... wat een fiasco gaat dat worden.

Om toch wat advies te geven: zeg het tegen uw ouders of het zal aan u knagen elke keer ge ze ziet.

Klik om te vergroten...

Naast hetgeen ik eerder reeds zei, ga ik ook enigszins akkoord met bovenstaande posters.
Het klinkt heel cru, maar grootouders sterven nu eenmaal, en jammergenoeg is dat meestal in de periode rond uw 20ste, als ge volop in zware studies zit.

Mijn 4 grootouders zijn alle 4 op een 5-tal jaar gestorven recht in mijn studententijd. Makkelijk is anders, maar ge zult ermee moeten leren omgaan om relatief snel het rouwproces te voltooien en verder te gaan met het hier en nu.

In de veronderstelling dat ge nog 3 grootouders overhebt, spendeer er zoveel tijd mee als je wil en kan en bereid je nu al voor want ooit zullen ze er niet meer zijn en ik kan ervan meespreken: ze sterven ALTIJD ongelegen! (tijdens de examens, op je verjaardag, tijdens je vakantie,... er is altijd wel iets dat in het water valt erdoor)

Uiteraard heeft de ene persoon meer verwerkingstijd nodig dan de andere en het hangt ook af van de band die je had met die persoon, maar als je voor elke persoon die sterft een jaar rouwproces nodig zal hebben, dan zal er van je leven de helft aan rouwprocessen gespendeerd worden...

Hiapoe

Wat heb je dan gedaan? Een fake rapport gemaakt in Excel en afgeprint? En dan met een fake big smile thuisgekomen? Precies het begin van een psychologische thriller over een psychopaat, over hoe het allemaal begonnen is

Ge doet uzelf meer slecht aan dan goed hoor. Hoelang ga je die leugen nu meenemen in uw leven? Uw studies duren 5j maar jij zal er 6j over doen, ga je uw diploma op het einde ook faken? En dan moet jij gaan werken, maar eigenlijk moet je nog een jaar studeren. Trust me: dit gaat uitkomen hoor! Ooit. Zelfs al heb je het ouderlijke huis al lang verlaten, stel ze gaan dan een dagje shoppen in Gent en ze komen u daar tegen, terwijl jij ze hebt wijsgemaakt dat je werkt in Brussel...

Doe er iets aan ASAP of je zal deze serieuze mind f*ck alle dagen moeten meenemen. Je zal tijdens je studies psychologie wel leren dat dit een SERIEUZE invloed zal hebben op je leven. Wie weet zal je volledig kraken en dan mag je u laten opnemen in de psychiatrie, gewoon omdat je de leugen op een gegeven moment niet meer zal aankunnen. Vergeet niet dat je ettelijke jaren zal moeten liegen, dag na dag.

ps: ge zoekt precies gemakkelijk excuses voor iets, vergeet niet dat sommige mensen alle jaren wel iets meemaken. Wat als uw broer volgend jaar wordt overreden door een bus? En het jaar nadien pleegt uw ma zelfmoord? Ga je dan liegen tegen uw pa en zeggen dat je in het 3e jaar zit ofzo?

e.House zei:

Dat het verlies van je oma zwaar doorweegt op jou, wil ik best geloven maar op daar dan een ganse maand depressief door te zijn en vooral waarom zouden jouw ouders daar geen compassie voor kunnen hebben????

Klik om te vergroten...

Het is toch zo raar niet dat bepaalde mensen een sterke connectie hebben met hun grootouders? Ik kan hier niet van meespreken omdat ik de mijne nauwelijks heb gekend..
Over die ouders kan ik wel meespreken, ben er praktisch zeker van dat zoiets bij m'n vader nooit zou pakken.

Hier komt het imo ook gewoon over alsof hij gewoon zijn jaar verkloot heeft en nu gewoon verder wil feesten op kot.

Ik vraag mij het volgende af: uw ouders weten dat toch dat het een hectische periode was.. dus ik vermoed dat ze ook wel beseffen dat het zwaar is geweest en dat ze hier dan wel rekening mee houden.

Dus ik vraag mij af of uw ouders echt zo boos gaan zijn en u niet op kot laten gaan?

Trouwens, zijt ge er op geen enkel vak door? Dat vind ik toch wel straf.

Kheb ook ooit een grootouder verloren in het midden van een examenreeks en daardoor wat examens moeten herleggen, maar uiteindelijk was ik wel geslaagd hoor. Kvind het maar een raar verhaal

gilbereke zei:

Trouwens, zijt ge er op geen enkel vak door? Dat vind ik toch wel straf.

Klik om te vergroten...

idd, end of story

ik heb een auto-ongeval gehad een week voordat de examens begonnen (hogeschool), ik ben in het ziekenhuis beland voor 5 dagen, had uiteindelijk 1 herexamen, en was er dan toch door in september (ik kon niet meer schrijven omwille van dit ongeval en dat was nu juist mijn leermethode: alles samenvatten en neerpennen -
alle examens waren mondeling)

2e verhaal: ik heb eens het verkeerde vak gestudeerd, ik had dus onmiddellijk een herexamen,
maar ik was er toch door uiteindelijk in september


nu ja, jij zit niet met fysische problemen maar met mentale problemen, maar zoals ge nu bezig zijt, zie ik u nog muteren in een gek die iets zot gaat doen binnen 5j, nogmaals deze druk van constant liegen zal je OOIT te veel worden


voor de rest ben ik ook al een paar van mijn grootouders kwijt, inclusief mijn beste jeugdvriend,
maar iedereen maakt dit mee zeker? tenzij je er zélf als eerste van tussen bent

Dahmer zei:

Het is toch zo raar niet dat bepaalde mensen een sterke connectie hebben met hun grootouders? Ik kan hier niet van meespreken omdat ik de mijne nauwelijks heb gekend..
Over die ouders kan ik wel meespreken, ben er praktisch zeker van dat zoiets bij m'n vader nooit zou pakken.

Klik om te vergroten...

Denk dat zoiets bij de meeste hard aankomt, maar dat je daardoor op elk vak buist, geloof ik toch niet. Heb zelf ook ook al een paar keer met pech af te rekenen gehad net voor en tijdens examens (hartoperatie tijdens blok, operatie vader, sterfgeval van een vriend) en er altijd doorgeraakt (wel eens een herexamen, maar zeker geen verloren jaar)?
TS: Denk eens goed na waarom je er niet voor 1 vak doorgeraakt bent. Misschien is de studie gewoon te zwaar en probeer je je nu te verschuilen achter de dood van je grootouders.
Iedere student zal in die 3-4-5 jaar al wel eens iets voorgehad hebben tijdens de examens, dus je bent zeker niet alleen. Maar dat is nog altijd geen reden om voor ieder vak gebuisd te zijn en er in 2e zit ook niet veel van te bakken.

Dit is mijn verhaal, ik oordeel niet over jou.
Mijn eerste jaar is mijn grootvader, neef, oom en overgrootmoeder overleden allemaal tijdens examenperiodes. Ik heb toen niet geleerd. (niet als in niet,=/= een beetje).
Na enkele jaren wijsheid was ik gewoon lui en gemakzuchtig en heb ik de doden een jaar als excuus gebruikt om niet te werken.
Misschien was het bij jou ook zo?
Vertel het aan je ouders met dat excuus zou de overgrote meerderheid niet boos zijn hoor.

Hallo,
Ik heb zonet alle reacties gelezen en ben toch wel even geschrokken van sommige.
Aan al degenen die denken dat ik mij verschuil achter de dood van mijn oma: dit klopt niet. Ik had altijd een hele hechte band met haar, voor ik op kot ging zat ik daar soms 2 tot 3 keer in de week (na school natuurlijk) om gewoon te praten en wa te helpen met het huishouden (da menske werd al wa ouder, was al wreed contect als ge af en toe is nen afwas deed in haar plaats enzo) Ik weet niet hoe jullie zouden reageren als jullie oma zou sterven, maar ik was er totaal niet goed van en het heeft een grote impact gehad (grootouders sterven inderdaad, maar dat wil niet zeggen dat het minder pijn doet)

Ik heb ook geen heel jaar liggen "fuifen" op kot, ik ben geen uitgaanstype, geef mij maar een goeie dvd of boek.

Ik gebruik ook mijn broer niet als "excuus" dat ik op kot moet en ik geef hem ook nergens de schuld van. Aan degene die zei dat "gilles de la tourettes" zo erg nog niet zijn: kom eens een weekje bij ons wonen, dan weet ge het wel. Mijn broer vloekt niet zoals ge zo vaak kunt zien in documentaires, maar hij maakt meer geluiden en heeft motorische tics waardoor hij soms eens kan uithalen. Ik weet ook wel dat hij er niet kan aan doen, maar het is gewoon enorm enerverend en aangezien meneertje weigert om zijn medicatie te nemen (daar komt hij een paar kilo's van bij, ik dacht 5 ofzo) zitten wij elke dag met de misérie. Pas op: ik zie mijn broer doodgraag eh, maar het is gewoon heel moeilijk om te studeren zo.

Aan degenen die mijn verhaal zelfs niet geloven: ik zit hier op een forum ik hoef hier niet te liegen, niemand kent mij hier. Ik heb hier niks te verliezen. Ik wou alleen meer uitleg geven omdat men van bissers vaak denkt dat ze wel "gefuift" zullen hebben of gewoon te lui waren om te studeren, ik wou mij de commentaar daarop besparen.

Waarom ik het mijn ouders niet zeg? Omdat die mensen momenteel te veel aan hun hoofd hebben. Ik ben wel van plan om dit volgend jaar te zeggen (naar aanleiding van 1 van de eerste posts), en ik ga ook mijn inschrijvingsgeld zelf betalen. Met weekendwerk ga ik proberen de huur van 1 jaar kot terug te betalen, zodat ik hun dat jaar eigenlijk terugbetaald heb.

Ook even om duidelijk te maken: ik heb niet meteen psychologische hulp nodig, ik ben gewoon een heel emotioneel persoon, dat ben ik altijd al geweest. Ik moet wel eerlijk toegeven dat er in mijn middelbaar een nonkel aan de kant van mijn ma gestorven is, dat heeft mijn punten niet beinvloedt. Waarom niet? Omdat ik die persoon bijna niet kende, het ene sterfgeval is het andere niet.

Aan de persoon die denkt dat samenwonen met mijn vriendin een fiasco wordt: weer fout. Ik denk niet dat je te oordelen hebt zolang je ons niet kent. Wij zijn best zelfstandig en hebben er lang over nagedacht. Zo'n stap neem je niet zomaar. We gaan trouwens in de gemeente van haar ouders wonen dus de kans ik klein dat we echt helemaal "alleen" wonen (ik ben er redelijk zeker van dat die ouders en mijn ouders ons vaak genoeg gaan bezoeken, vooral omdat we er redelijk vroeg aan beginnen)

Voor zover ik weet heb ik nu de meeste vragen wel beantwoord.

kijk, jong. Ik heb de topic gelezen en hoewel ik persoonlijk ook wel mijn vragen bij dit verhaal heb ga ik toch dit zeggen:

Wat er ook gebeurd is: wees eerlijk tegenover je ouders! Ja, ze gaan ogen opentrekken, ja, ze gaan mss teleurgesteld zijn en een periode je in vraag stellen maar geloof mij: eerlijkheid wordt uiteindelijk op prijs gesteld.

Als je dit verbergt voor je ouders is dit... laf, in mijn ogen. Zij betalen heel dit, een beetje respect hiervoor is naar mijn mening aangewezen. Onderschat niet de schok in vertrouwen die dat gaat opwekken als je dit verzwijgt, dit is het soort dingen die je nooit meer kan rechtzetten achteraf, hoor.

Vergeet niet: als dit verhaal klopt heb je weinig om echt beschaamd over te zijn. Maar zoals gezegd: je zult wat sterker in je schoenen moeten leren staan. Want de kindertijd is voorbij,hoor. Mamma en Pappa zullen binnenkort zeggen dat je je plan moet leren trekken. En terecht.

Mijn advies: come clean met je ouders, volledig. Zet je volledig in voor die herexamens en zorg dat je er nog voor zoveel mogelijk door bent. Al ware het maar om te bewijzen tegenover jezelf en je ouders dat je het meent.

Als het een troost is: ik heb ook mijn eerste jaar bijna volledig kwijt geweest(was iets met mijn vriendin intijde, en ik deed die richting gewoon niet graag). En ook mijn tweede, maar dat is een verhaal appart.

Maar... Ik ben altijd volledig eerlijk geweest naar mijn ouders toe! Uiteindelijk ben ik er wel geraakt maar trust me: als je je ouders niet achter je hebt of je hebt dingen voor hun te verbergen zal dit zich op één of andere manier wreken.

Het is jouw keuze maar de tijd dat je bang moet zijn van de reactie van de ouders is een beetje voorbij, hoor. En volgens mij is de reactie om alles te verbergen van je ouders dit er één van een klein kind. Wees beter dan dat, man!

Gewoon vertellen, je ouders gaan dit direct begrijpen en inzien dat het een zware periode voor je moet geweest zijn.

Je kan het ook gewoon niet vertellen en (volgend jaar) zeggen dat je een paar vakken moet meepakken en dat je daardoor een jaar langer moet studeren, probleem opgelost.....

Wat een ongelooflijke kleingeestige zagen zitten hier toch op dit forum, jezus

Als je je ouders niet wil kwetsen moet je NU eerlijk zijn.
Zelfs al zou je dit een tijdje kunnen verzwijgen, de dag dat het uitkomt is de vertrouwensbreuk totaal. Niemand heeft voordeel bij deze leugen, noch jij die maanden in een leugen moet leven, noch je ouders die bedrogen worden.

Milkyway zei:

Hallo,
Ik heb zonet alle reacties gelezen en ben toch wel even geschrokken van sommige.
Aan al degenen die denken dat ik mij verschuil achter de dood van mijn oma: dit klopt niet. Ik had altijd een hele hechte band met haar, voor ik op kot ging zat ik daar soms 2 tot 3 keer in de week (na school natuurlijk) om gewoon te praten en wa te helpen met het huishouden (da menske werd al wa ouder, was al wreed contect als ge af en toe is nen afwas deed in haar plaats enzo) Ik weet niet hoe jullie zouden reageren als jullie oma zou sterven, maar ik was er totaal niet goed van en het heeft een grote impact gehad (grootouders sterven inderdaad, maar dat wil niet zeggen dat het minder pijn doet)

Klik om te vergroten...

Mijn oma is ook gestorven aan kanker en zij woonde bij ons dus ik zag ze dagelijks. Ik weet hoe dat voelt, de sfeer thuis is triestig, af en toe als ik een geluid hoorde in de keuken dacht ik dat zij het was...

Een slechte examenreeks kan je daarmee verklaren, maar 2 en dan nog op alles gebuisd? Echt niet...

Milkyway zei:

Ik gebruik ook mijn broer niet als "excuus" dat ik op kot moet en ik geef hem ook nergens de schuld van. Aan degene die zei dat "gilles de la tourettes" zo erg nog niet zijn: kom eens een weekje bij ons wonen, dan weet ge het wel. Mijn broer vloekt niet zoals ge zo vaak kunt zien in documentaires, maar hij maakt meer geluiden en heeft motorische tics waardoor hij soms eens kan uithalen. Ik weet ook wel dat hij er niet kan aan doen, maar het is gewoon enorm enerverend en aangezien meneertje weigert om zijn medicatie te nemen (daar komt hij een paar kilo's van bij, ik dacht 5 ofzo) zitten wij elke dag met de misérie. Pas op: ik zie mijn broer doodgraag eh, maar het is gewoon heel moeilijk om te studeren zo.

Klik om te vergroten...

Heb zelf een broer met lichte tourette, absoluut geen last van als ik in een andere kamer zit. Motorische tics merk je trouwens niet eens, de geluiden enkel als je er in de buurt bent. Tenzij uw huis maar 1 verdiep is van 10m op 10m is dit geen enkel excuus. En ga anders bij je vriendin studeren als je toch zo zeker bent dat samenwonen zo goed zou zijn, probeer dit dan eens uit hé.

Milkyway zei:

omdat men van bissers vaak denkt dat ze wel "gefuift" zullen hebben of gewoon te lui waren om te studeren.

Klik om te vergroten...

Nee hoor ik denk eerder dat je gewoon te dom bent

Milkyway zei:

Waarom ik het mijn ouders niet zeg? Omdat die mensen momenteel te veel aan hun hoofd hebben. Ik ben wel van plan om dit volgend jaar te zeggen (naar aanleiding van 1 van de eerste posts), en ik ga ook mijn inschrijvingsgeld zelf betalen. Met weekendwerk ga ik proberen de huur van 1 jaar kot terug te betalen, zodat ik hun dat jaar eigenlijk terugbetaald heb.

Klik om te vergroten...

Denk jij dat het geld hun grootste zorg is? Niet hun liegende manipulerende zoon?

Milkyway zei:

Ook even om duidelijk te maken: ik heb niet meteen psychologische hulp nodig, ik ben gewoon een heel emotioneel persoon, dat ben ik altijd al geweest. Ik moet wel eerlijk toegeven dat er in mijn middelbaar een nonkel aan de kant van mijn ma gestorven is, dat heeft mijn punten niet beinvloedt. Waarom niet? Omdat ik die persoon bijna niet kende, het ene sterfgeval is het andere niet.

Klik om te vergroten...

Doe er iets aan, zo'n zwakke emotionele ingesteldheid gaat u kapot maken in deze wereld. Tijd om volwassen te worden jongeman...

idd, eens afgestudeerd zal hij op zijn eerste werk misschien 6 maand gepest worden, wat gaat hij dan doen? doppen?

Kan goed zijn dat ge afziet van de dood van u grootmoeder. Maar om dan een hele examenperiode niks te doen en depressief op u bed te liggen? Ga dan naar een psycholoog want blijkbaar duurt het toch heel lang om de knop om te draaien hoor.

Mij lijkt het eerder dat gij een gebrek hebt met verantwoordelijkheid. Ge kunt u blijven verstoppen achter al u "tegenslagen". Maar gaat ge elke keer 1.5 maand gaan wenen op u bed omdat ge tegenslag hebt?

Ge hebt toch niet op alle vragen beantwoord hoor, verre van zelfs.

Waarom heb je geen enkel herexamen meegedaan???
Waarom was uw tweede semester ook zo'n fiasco? en kom daar niet af van "mijn opa had mogelijk...."

Milkyway,

Ik heb zelf 2 keer mijn 1e kandidatuur informatica aan de universiteit gedaan. 2x gebuisd in 1e en 2e zit. Daarna graduaat informatica gedaan 3 jaar in eerste zit met grote onderscheiding erdoor.

In mijn eerste jaar aan de unief kreeg ik de dag voor mijn examen wiskunde (hoofdvak) telefoon van mijne pa dat mijn grootvader was omvergereden van een kamion en dat ze al 6 uur aan zijn hoofd aant opereren waren. (uiteindelijk is hij erdoor gekomen en heeft hij nog een hele tijd geleefd, maar op moment zelf was hij zo goed als weg)
Ik was uiteraard gebuisd voor dit vak, maar goed, vanbinnen wist ik dat ik gewoon op voorhand ook te weinig gestudeerd had en zonder dit evenement er ook niet door zou zijn geweest.
Ik heb dat incident dan ook nooit aangegrepen om te verklaren waarom ik voor (zogoed als alle) vakken niet geslaagd was. Ik kon universiteit gewoon niet aan, punt! Een mens moet dat durven toegeven in het leven. Wees gerust, ik heb daar ook voor 'gebleit' inder tijd toen ik tot dat besef kwam. (Ik verstond wel alles wat ik studeerde, ben dus niet dom, maar ik kon de grote hoeveelheden niet aan). Ik denk dat ik als 18-jarige ook nog maar een kind was en niet matuur genoeg om universiteit aan te kunnen. Toen ik 16 was speelde ik nog met de autootjes op het tapijt om je maar een voorbeeld te geven.
MAAR: ik heb nooit verzwegen aan mijn ouders dat ik gebuisd was! Ik heb nooit een andere reden proberen zoeken dan bij mijzelf. En dat geeft je gemoedsrust, zeker als je een emotioneel persoon bent, denk ik dat het niet aan te raden valt van een jaar met zo'n leugen te moeten leven.

Een tip voor jou: Wat mijn ouders tegen mij van in het begin van mijn studies gezegd hebben, zal ik later met mijn kinderen ook doen: "Gelijk wat ge doet, buizen, slagen,... wij betalen u 4 jaar studies, daarna ist voor uzelf."
Ik vind dat een eerlijke regel. (tenzij ge studies van 5 jaar of 7 jaar (arts) doet, dan kan er nog onderhandeld worden )

Misschien kunt ge ook zoiets regelen met uw ouders.

Succes,
Hiapoe