Archief - Grote vertraging in huidige opleiding - Hulp/advies gevraagd

Hey allemaal,

Op dit moment zit ik met een probleem en hopelijk krijg ik oprecht advies.

Vroeger was ik een goede student. Met vroeger bedoel ik dan onder andere in het middelbaar (nooit blijven zitten + vaak hoge scores gehad).
Na mijn middelbaar ben ik een professionele bachelor gaan volgen. Deze heb ik na 3 jaar succesvol behaald (met onderscheiding + nooit tweede zits).
Aangezien alles vlot ging, had ik besloten om een schakelprogramma te volgen (dat sluit met professionele bachelor). Schakelprogramma duurt in mijn opleiding 2 jaar.
Mijn eerste schakeljaar ging heel goed (ik moest slechts 1 vak meenemen naar het volgende jaar).
Mijn tweede schakeljaar ging zeer slecht. De oorzaak ligt op medisch vlak (oorsuizingen). Ik had zeer grote moeite met concentreren + enorme inwendige angst (in combinatie met stress). Kort daarop heeft dit aanleiding gegeven tot een ander medisch psychologisch probleem (maar wil dit liever niet vertellen). Op lange termijn heeft dit mijn zelfvertrouwen aangetast. Ik kreeg enorm faalangst. Op den duur ging ik soms bepaalde vakken niet afleggen (ondanks ik gestudeerd had) omwille van mijn faalangst maar ook angst van commentaren van de prof (op den duur "kenden" ze me, omdat ik vaak bij hen examen heb afgelegd.) Sommige profs gaven negatieve commentaar, dit heeft ertoe gezet dat ik bij die profs niet meer durfde hun examen af te leggen. Ik zat in een vicieuze cirkel en kon er niet uit geraken. Dat was een zwaar en moeilijke periode. Ik heb ook professionele hulp gekregen (huisarts + psycholoog).

Vandaag gaat het stukken beter met mij. Dit jaar rond ik mijn schakelprogramma af. Nu het probleem is dat ik mijn tweede schakeljaar (dat dus 1 jaar duurt) pas na 4 jaar heb behaald. Dus mijn schakelprogramma duurt in totaal twee jaar en heb dit pas na 5 jaar kunnen afronden. Hoe moet ik dit in godsnaam uitleggen bij het solliciteren?!? Alles gaan open vertellen waar het mis is gegaan in die periode? Als ik eraan denk, krijg ik die inwendige angst en wordt ik er verdrietig van. Ik ben al een paar dagen down om dit probleem. Het lijkt alsof alles voor niks is geweest. Het feit dat ik een grote vertraging heb opgelopen, geeft geen goede indruk. Dus veel minder kans dat ik word aangenomen.

Ik heb dit verteld aan een vriendin. Ze zegt dat ik daar niet zo mee moet inzitten. Volgens haar is het schakelprogramma niet zo belangrijk. Uiteindelijk krijg je enkel getuigschrift en puntenlijst. Het gaat om masterdiploma. Ze raadt mij aan om kei hard te werken voor de master. Als ik de master succesvol afrond, dan zullen heel wat mogelijke werkgevers minder aandacht besteden aan het schakelprogramma. Ondanks haar advies, voel ik me nog steeds niet goed bij. Ik denk dat ze dit gwn verteld zodat ik me beter voel.

Ik wil graag jullie kijk hierop. Wat zouden jullie in mijn plaats doen? Is het nog de moeite om de master te behalen?

Mensen die zich een klein beetje in mijn verhaal herkennen?

No brainer: master gewoon halen. Die extra jaartjes heb je toch al gemaakt, daar kan je niets meer aan veranderen en dat kan je relatief gemakkelijk uitleggen. Een gestaakte studie daarintegen...

Als werkgevers vragen stellen over hoe lang je over de studie gedaan hebt, leg dan uit dat je een tijdelijke medische situatie had die nu volledig opgelost is. Of er was een familiale crisis; je hebt een ziek familielid bijgestaan etc. Werkgevers hebben eigenlijk geen zaken met waarom je langer deed over je studie, maar het gaat niet goed overkomen als je daar weigert iets over te zeggen.

Sowieso nooit spreken over psychologische hulp die je kreeg/krijgt — spijtig genoeg hangt daar nog altijd een taboe rond bij veel mensen (en dus ook werkgevers).

Tuurlijk is het de moeite om je master te behalen en dan bedoel ik niet zozeer voor je carriere, maar voor jezelf. Je hebt een serieuze berg beklommen, volledig buiten je eigen schuld btw, kan met iedereen gebeuren en ik denk dat het feitelijk 'afwerken' van je MA voor jou een grote psychologische opsteker zal zijn. Het heeft lang geduurd, ja, maar je zal het uiteindelijk wel gedaan hebben en daar mag je gerust trots op zijn. Er wordt veel opgegeven voor véél minder!
Mocht men de vraag stellen, kan je gewoon zeggen dat je een paar medische issues had maar dat dit nu achter de rug is. Wees eerlijk, klink positief 'ok dit is gebeurd maar de behandeling ligt achter mij'. Begin niet over faalangst, depressie etc want dit zijn jammer genoeg nog steeds bêtes noires. Hou het op de vlakte, door een behandeling te vermelden denken de meeste automatisch aan een 'fysieke' klacht en daar gaat een beetje werkgever niet over doorbomen.
Je bent nu al zo ver gekomen, een beetje retard in een schakelprogramma zal écht niet het struikelblok worden. Als je straks 98 bent, is het amper een blip op de radar.

Misschien ook belangrijk om te weten: welke master wil je halen?

Diatonico zei:

No brainer: master gewoon halen. Die extra jaartjes heb je toch al gemaakt, daar kan je niets meer aan veranderen en dat kan je relatief gemakkelijk uitleggen. Een gestaakte studie daarintegen...

Als werkgevers vragen stellen over hoe lang je over de studie gedaan hebt, leg dan uit dat je een tijdelijke medische situatie had die nu volledig opgelost is. Of er was een familiale crisis; je hebt een ziek familielid bijgestaan etc. Werkgevers hebben eigenlijk geen zaken met waarom je langer deed over je studie, maar het gaat niet goed overkomen als je daar weigert iets over te zeggen.

Sowieso nooit spreken over psychologische hulp die je kreeg/krijgt — spijtig genoeg hangt daar nog altijd een taboe rond bij veel mensen (en dus ook werkgevers).

Klik om te vergroten...

Weigeren om verheldering te geven over mijn lange studieduur is inderdaad geen optie. Aan de ene kant ben ik bereid om bijna alles (alles behalve de psychologische hulp) te vertellen aan een potentiële werkgever, want er zit een heel reden/verhaal achter mijn vertraging. Ik heb een beetje het gevoel dat het best is dat de werkgever hiervan op de hoogte is. Zeker als die bereidt is om mij aan te nemen, heeft hij toch een beetje "recht" om mijn situatie te kennen. Langs de andere kant heb ik weer liever dat ze zo min mogelijk weten, want het is een heel persoonlijke situatie. Het is een beetje dubbel voor mij.

U raadt mij aan om niets over mijn psychologische hulp te vertellen, ik was ook van plan om nooit iets erover te vertellen, mr hoe zit het met al de rest (oorsuizingen, faalangst, concentratieproblemen, ...), raadt u mij aan om daarover iets te vertellen. Of moet ik het heel kort houden en zeggen dat er een medische situatie was.

Ik loop al heel lang met een gedachte dat heel demotiverend werkt namelijk dat wanneer de werkgevers mijn cv zien, een heel deel niet eens de moeite zal nemen om mij op gesprek uit te nodigen. Dan denk ik in mezelf is het dan nog de moeite om de master te halen en is het niet beter om te solliciteren voor een job (met mijn diploma professionele bachelor).. Vandaar die twijfel..

Bibiciwan zei:

Tuurlijk is het de moeite om je master te behalen en dan bedoel ik niet zozeer voor je carriere, maar voor jezelf. Je hebt een serieuze berg beklommen, volledig buiten je eigen schuld btw, kan met iedereen gebeuren en ik denk dat het feitelijk 'afwerken' van je MA voor jou een grote psychologische opsteker zal zijn. Het heeft lang geduurd, ja, maar je zal het uiteindelijk wel gedaan hebben en daar mag je gerust trots op zijn. Er wordt veel opgegeven voor véél minder!
Mocht men de vraag stellen, kan je gewoon zeggen dat je een paar medische issues had maar dat dit nu achter de rug is. Wees eerlijk, klink positief 'ok dit is gebeurd maar de behandeling ligt achter mij'. Begin niet over faalangst, depressie etc want dit zijn jammer genoeg nog steeds bêtes noires. Hou het op de vlakte, door een behandeling te vermelden denken de meeste automatisch aan een 'fysieke' klacht en daar gaat een beetje werkgever niet over doorbomen.
Je bent nu al zo ver gekomen, een beetje retard in een schakelprogramma zal écht niet het struikelblok worden. Als je straks 98 bent, is het amper een blip op de radar.

Klik om te vergroten...

Bedankt! Het heeft me goed gedaan om je uitleg te lezen
Je raadt me af om gedetailleerd mijn situatie te vertellen zoals concentratieproblemen, faalangst etc..
Vallen de oorsuizingen hier ook onder? Is het beter dat ik dat ook niet vertel?

Het gaat om de master rechten. Schakelprogramma duurt 2 jaar en master ook 2 jaar.

1) gewoon vertellen dat er persoonlijke omstandigheden waren die hiertoe geleidt hebben
2) aantonen met het halen van uw master dat dit van tijdelijke aard was en ondertussen volledig achter de rug
3) niet te diep ingaan, zoveel mogelijk verbloemen , zeer zeker niet het volledige verhaal over brengen, maar focussen op nu... Dat je volledig mee kunt en u volledig zult smijten. Echter NOOIT liegen.
4) dat heroprakelen duwt u enkel naar onder, proberen om dat achter u te laten. En proberen geen sikkepit te geven om wat iemand anders van u denkt. Dat heeft mij het meeste geholpen... Men ezel stoot zich geen 3 keer aan dezelfde steen.... Door erop te focussen op uw faalangst bevestig je de vrees ervoor maar belangrijker versterk je die... Je hebt ondertussen bewezen dat je het kan. Dus doen...

Lisaaamonaaa zei:

Bedankt! Het heeft me goed gedaan om je uitleg te lezen
Je raadt me af om gedetailleerd mijn situatie te vertellen zoals concentratieproblemen, faalangst etc..
Vallen de oorsuizingen hier ook onder? Is het beter dat ik dat ook niet vertel?

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je voor rechten geen reden hebt om oorsuizingen te vermelden. Het is geen zo een ongewoon iets om te hebben. Je moet natuurlijk doen waar je jezelf best bij voelt maar een werkgever heeft best zo min mogelijk 'private' info. Voor zover de werkgever weet, staat er een enthousiast, zelfverzekerd persoon voor hem. Zolang je in je privé sfeer een voldoende ondersteunend netwerk hebt, is er geen reden voor hem om je ooit anders te zien.

Gewoon die master halen. Je zal nog lààng genoeg mogen/moeten werken.