Ik ga niet argumenteren tegen de stelling dat geschiedenis nutteloos is. Ik heb nog maar een week geleden van een kind van 12 een eenvoudige maar zeer correcte omschrijving gehoord van het nut van geschiedenis. Wie dit nut als volwassene of bijna-volwassene niet inziet, heeft nog een boel te leren of mist het vermogen om verder te kijken dan zijn neus lang is. Een eigenschap die in verschillende sectoren én studierichtingen toch wel een grote handicap is.
Er is een uitspraak die ik hoog in het vaandel draag, nl.: wie doet wat hij graag doet, hoeft nooit meer te werken.
Daar wil ik graag nog aan toe voegen: wie succesvol wil worden in z'n vakgebied, moet een passie hebben voor dat vak. Of dat nu gaat om geschiedenis, informatica, marketing, rechten of geneeskunde.
Steve Jobs en Madonna waren/zijn beide zakenmensen mét een goed gevulde bankrekening, maar ze waren/zijn beide ook passioneel met hun vak bezig.
Geld is een drijfveer ja, maar met alleen die drijfveer, zal je nooit de beste worden in je vak.
Een vrijstaand huis en een lidmaatschap in de golfclub, kunnen best doelen zijn. Maar wat mij opvalt in de hele opsomming is het ontbreken van de doelstelling: een leuke job.
Ieder zijn ding natuurlijk, maar doe dan niet neerbuigend over mensen die wél voor een passie kiezen. Ik praat in de golfclub (oh ja, ik ben enkele malen gaan golven op vraag van kennissen, en 'k deed het tot mijn eigen verbazing zelfs niet slecht, maar nee dank u, not my cup of tea) liever met mensen met een passie, ook al behoort die passie niet tot mijn interesseveld, dan met les nouveaux riches bij wie zowat het enige dat inhoud heeft, hun portefeuille is.
Maar om terug te komen op mensen met een geschiedenisdiploma, ik ken toevallig heel wat historici, alsook kunsthistorici en archeologen (dat heeft zo z'n redenen

).
Ik geef even een opsomming van wat zij doen:
Lic. of master geschiedenis:
- journalist bij de VRT
- redacteur bij een krant
- redacteur bij de radio
- freelance journalist en copywriter
- assistent-uitgever educatieve uitgeverij
- docent geschiedenis tweedekansonderwijs
- schooldirectrice secundair onderwijs
- zakelijk leider culturele organisatie
- theaterdirecteur
- onderzoeksmedewerker universiteit
- communicatieverantwoordelijke ngo in een ontwikkelingsland
- diplomatiek medewerker
- één of andere hoge functie bij de EU (sorry, ben de titel vergeten:-D)
- kabinetsschef
- archivaris
- eigenares communicatiebureau
Kunstgesch.:
- eigenaar kunstgalerij
- docent deeltijds kunstonderwijs
- verantwoordelijke sociaal bureau voor kunstenaars
- website devoleper (bij een succesvol bureau en dmv interne opleiding)
Archeo.:
- prof unief
- partner archeologisch bureau
- verantwoordelijke monumentenzorg
- database ontwikkelaar (alweer zonder bijkomend diploma maar mits zelfstudie én ervaring opgedaan binnen studentenwerking unief)
Toch niet bepaald 'marginale' jobs om dat vies woord dat ook in één van de comments werd gebruikt even te recycleren?
Uiteraard zijn er ook historici die iets doen dat niet in de lijn van hun diploma ligt. Maar ik ken ook een jurist, een criminoloog, een antropoloog, een Germanist, een industrieel ingenieur en een bioloog die iets totaal anders doen en daar gelukkig mee zijn. En dan heb ik het nog maar over diegenen met een academisch diploma. Ik ken trouwens ook een industrieel ir die zich omgeschoold heeft tot onderwijzeres! En zoiets vind ik ontzettend knap, van een keuze vanuit het hart gesproken!
En oh, nog een leuke: één v/d genoemde historici had enkele belangrijke aandelen en heeft die, dankzij z'n historisch inzicht, net op tijd verkocht. Daar waar zijn collega, nochtans een ervaren speculant, mede omwille van diezelfde aandelen, zo goed als bankroet is gegaan.
Wat zei u ook alweer over het nut van geschiedenis?
