Tja, enerzijds had ik niet veel zin om als "gewone" ir. te gaan werken. Dit kwam grotendeels door de projecten uit het 3e/4e/5e jaar, zo'n werk doen stond me totaal niet aan (al weet ik natuurlijk ook dat je als ir. alle soorten van werk kan doen). Anderzijds boeide geneeskunde mij reeds lange tijd en het is ook een job waar je op een meer directe manier mensen mee kan helpen (iets wat meer in mijn aard ligt).
Moest ik terug 18 zijn, ik zou onmiddellijk geneeskunde kiezen. Maar ik heb er geen spijt van om ir. gestudeerd te hebben, want ik heb er wel veel uit geleerd. Mijn doel later: 3/4 chirurg en 1/4 research.
Je hebt natuurlijk gelijk dat alle leerstof gewoon in de handboeken staat, maar ik heb het meer op het feit dat voor een beter inzicht in de pathologie/behandeling toch wel een goede basis fysiologie, celbio, ... nodig is, wat misschien niet zo evident is door 's avonds na je werk gewoon die boeken te lezen (itt die cursussen echt gestudeerd te hebben). Voor meer achtergrond over de fysiologie, ... zelf heb je misschien wel genoeg met gewoon de boeken te lezen.
Uit een project waar ik nu mee bezig ben, blijkt toch dat ingenieurs en artsen een zeer verschillende mentaliteit (en verwachtingen) hebben. Iemand die beide gestudeerd heeft, kan beter rekening houden met beide aspecten (bv. het technisch haalbare versus wat het voor de chirurg moet kunnen). Uiteraard bereik je hetzelfde met een ir. en arts apart, maar in praktijk blijkt dat toch niet zo evident. Ik spreek nu natuurlijk alleen maar over mijn eigen ervaringen.
Inderdaad, die jaren extra studeren vereisen een serieuze financiële inspanning, maar ik heb het geluk dat mijn ouders dat kunnen opbrengen (en nee, ik ben geen dokterskindje
). En ik probeer zelf nog allerlei zaken te doen om wat extra bij te verdienen.
Con Kolivas, een andere anesthesist, is een Linux-hacker, bekend van zijn task schedulers.
