maximum-minimum
Legacy Member
@ Bardock: in elk geval heeft het er de schijn van, dat de effectieve verdienste een pak lager uitvalt dan wat wordt voorgespiegeld.
Als men het omrekent naar een netto-uurloon, komt men aan iets van een €5/h. Dat is zeer mager, maar die € 250/maand maken dan weer wel een aanzienlijk verschil uit, voor wie voor het overige een wat lager inkomen heeft... Het is (ook) binnen dat spanningsveld, denk ik, dat men de beslissing moet nemen om het al dan niet te doen.
Er zijn nog wel meer van dergelijke bijbaantjes in zelfstandig bijberoep. Marktonderzoek, bijvoorbeeld.
Een vriend van me doet dat en hij is daar erg tevreden over. Als ik evenwel doorvraag, blijkt dat de tevredenheid vooral haar oorsprong vindt in het feit dat hij dat, gewoon, erg graag doet.
Wat het oplevert is meegenomen, maar eerder van ondergeschikt belang. Zo kan je het natuurlijk ook zien, maar niet als je hoofdinkomen onvoldoende je behoeften dekt. Dan wordt wat het oplevert wel degelijk een zwaarwegend criterium.
Een alleenstaande ouder bijvoorbeeld, die slechts met moeite de kleren van de kinderen kan betalen, heeft weinig aan dat "superleuk bijbaantje" dat nauwelijks iets oplevert. Idem dito voor de student, die met de opbrengst nog niet eens zijn cursussen kan financieren.
Ik geloof niet in het postulaat, dat contracterende partijen per definitie evenwaardig zijn en in dit verband al helemaal niet: veel vaker wel dan niet is de ene partij een vlotte verkoper, die met een goed uitgekiend mengsel van halve waarheden, hele leugens, selectieve voorstellingen en handige weglatingen zijn rommel verkoopt aan de andere partij, die wat al te naïef is en maar al te graag de mooie praatjes voor werkelijkheid wil nemen.
De smoes die OP vermeldt ivm. "creatief boekhouden" is een prima voorbeeld van een halve waarheid: natuurlijk zijn er tàl van fiscale mogelijkheden. Vooral voor wie werkt onder vennootschap. Pro memorie: een vennootschap wordt doorgaans pas interessant als de netto-jaarwinst de € 35 000 overstijgt... Dat zijn héél veel te bussen gazetten! Maar op zich is het geen leugen.
Ik vrees, dat men hier mensen wil engageren in een constructie, waarbij de werker (ik noem het maar even zo) alle risico draagt. [Vergeet in dat verband ook (en vooral!) niet, dat een zelfstandige, ook een zelfstandige in bijberoep, ten belope van zijn totale vermogen, met inbegrip van zijn persoonlijke bezittingen, borg staat, als het mis gaat!].
Daar is op zich niks mis mee, op voorwaarde dat die werker zich:
1. bewust is van alle risico's en
2. dat het feit dat hij het risico draagt ook behoorlijk vergoed wordt.
Aan geen van beide voorwaarden lijkt me voldaan, meer: ik heb de stellige indruk dat dit soort baantjes een fuik voor gewillige garnalen is.
Ik zeg dat, omdat ik zeer goed weet hoe diegenen, die "meer waard" geacht worden, geëngageerd worden: met hen wordt een netto-salaris onderhandeld dat vervolgens "opgebruteerd" wordt naar wat het de tewerkstellende firma uiteindelijk kost.
Moet bvb. die ingenieur werken als zelfstandige, al dan niet onder zijn vennootschap, dan zal hij/zij alleszins proberen het gemiste vakantiegeld en eindejaarspremie mee in rekening brengen, een fiks deel van de vennootschapskosten, een fiks deel van de kost voor zijn pensioenopbouw binnen de vennootschap, een vergoeding voor de patronale bijdragen ten laste van de vennootschap als hij loontrekkende van zijn vennootschap is, een vergoeding voor zijn fiscale aanslag, omdat bvb. zijn pensioenopbouw binnen vennootschap een "voordeel van alle aard" is, een vergoeding voor zijn verzekering BA in hoofde van zijn activiteit. Enzovoort enzoverder.
De eenvoudige krantenbezorger wordt, beladen met alle risico en beloond met een habbekrats, "den bos ingestuurd" en dat kan dus niet. Natuurlijk verdient een ingenieur meer dan een krantenbezorger, maar met betrekking tot de vergoeding van de onkosten gepaard gaande met de activiteit, is de verhouding wel héél erg scheefgetrokken...
Ook de gebruiken van de firma inzake "sollicitatieprocedure" vind ik wat eigenaardig, al valt er op zich weinig op aan te merken. Ik heb het eens geprobeerd hè: nauwelijks een half uur na het invullen van het online-formulier werd ik al gebeld. Er komt deze week iemand aan huis, waarvan me enkel de voornaam werd meegedeeld. Of de firma te vertrouwen valt zal vooral van diens uitleg afhangen. Ik ben benieuwd, maar eerlijk gezegd, niet overdreven optimistisch.
Laat daar geen misverstand over bestaan: ik vind "willen werken" zeer, zeer eerbaar, ongeacht of het om een ingenieur of een vuilnisbelader, een geneesheer-specialist of een grondwerker, een kapper of een bakker gaat: "wie doet wat hij kan, is waard dat hij leeft". Maar daarom nog niet om het even wat, in om het even welk statuut, tegen om het even welke prijs!
Als men het omrekent naar een netto-uurloon, komt men aan iets van een €5/h. Dat is zeer mager, maar die € 250/maand maken dan weer wel een aanzienlijk verschil uit, voor wie voor het overige een wat lager inkomen heeft... Het is (ook) binnen dat spanningsveld, denk ik, dat men de beslissing moet nemen om het al dan niet te doen.
Er zijn nog wel meer van dergelijke bijbaantjes in zelfstandig bijberoep. Marktonderzoek, bijvoorbeeld.
Een vriend van me doet dat en hij is daar erg tevreden over. Als ik evenwel doorvraag, blijkt dat de tevredenheid vooral haar oorsprong vindt in het feit dat hij dat, gewoon, erg graag doet.
Wat het oplevert is meegenomen, maar eerder van ondergeschikt belang. Zo kan je het natuurlijk ook zien, maar niet als je hoofdinkomen onvoldoende je behoeften dekt. Dan wordt wat het oplevert wel degelijk een zwaarwegend criterium.
Een alleenstaande ouder bijvoorbeeld, die slechts met moeite de kleren van de kinderen kan betalen, heeft weinig aan dat "superleuk bijbaantje" dat nauwelijks iets oplevert. Idem dito voor de student, die met de opbrengst nog niet eens zijn cursussen kan financieren.
Ik geloof niet in het postulaat, dat contracterende partijen per definitie evenwaardig zijn en in dit verband al helemaal niet: veel vaker wel dan niet is de ene partij een vlotte verkoper, die met een goed uitgekiend mengsel van halve waarheden, hele leugens, selectieve voorstellingen en handige weglatingen zijn rommel verkoopt aan de andere partij, die wat al te naïef is en maar al te graag de mooie praatjes voor werkelijkheid wil nemen.
De smoes die OP vermeldt ivm. "creatief boekhouden" is een prima voorbeeld van een halve waarheid: natuurlijk zijn er tàl van fiscale mogelijkheden. Vooral voor wie werkt onder vennootschap. Pro memorie: een vennootschap wordt doorgaans pas interessant als de netto-jaarwinst de € 35 000 overstijgt... Dat zijn héél veel te bussen gazetten! Maar op zich is het geen leugen.
Ik vrees, dat men hier mensen wil engageren in een constructie, waarbij de werker (ik noem het maar even zo) alle risico draagt. [Vergeet in dat verband ook (en vooral!) niet, dat een zelfstandige, ook een zelfstandige in bijberoep, ten belope van zijn totale vermogen, met inbegrip van zijn persoonlijke bezittingen, borg staat, als het mis gaat!].
Daar is op zich niks mis mee, op voorwaarde dat die werker zich:
1. bewust is van alle risico's en
2. dat het feit dat hij het risico draagt ook behoorlijk vergoed wordt.
Aan geen van beide voorwaarden lijkt me voldaan, meer: ik heb de stellige indruk dat dit soort baantjes een fuik voor gewillige garnalen is.
Ik zeg dat, omdat ik zeer goed weet hoe diegenen, die "meer waard" geacht worden, geëngageerd worden: met hen wordt een netto-salaris onderhandeld dat vervolgens "opgebruteerd" wordt naar wat het de tewerkstellende firma uiteindelijk kost.
Moet bvb. die ingenieur werken als zelfstandige, al dan niet onder zijn vennootschap, dan zal hij/zij alleszins proberen het gemiste vakantiegeld en eindejaarspremie mee in rekening brengen, een fiks deel van de vennootschapskosten, een fiks deel van de kost voor zijn pensioenopbouw binnen de vennootschap, een vergoeding voor de patronale bijdragen ten laste van de vennootschap als hij loontrekkende van zijn vennootschap is, een vergoeding voor zijn fiscale aanslag, omdat bvb. zijn pensioenopbouw binnen vennootschap een "voordeel van alle aard" is, een vergoeding voor zijn verzekering BA in hoofde van zijn activiteit. Enzovoort enzoverder.
De eenvoudige krantenbezorger wordt, beladen met alle risico en beloond met een habbekrats, "den bos ingestuurd" en dat kan dus niet. Natuurlijk verdient een ingenieur meer dan een krantenbezorger, maar met betrekking tot de vergoeding van de onkosten gepaard gaande met de activiteit, is de verhouding wel héél erg scheefgetrokken...
Ook de gebruiken van de firma inzake "sollicitatieprocedure" vind ik wat eigenaardig, al valt er op zich weinig op aan te merken. Ik heb het eens geprobeerd hè: nauwelijks een half uur na het invullen van het online-formulier werd ik al gebeld. Er komt deze week iemand aan huis, waarvan me enkel de voornaam werd meegedeeld. Of de firma te vertrouwen valt zal vooral van diens uitleg afhangen. Ik ben benieuwd, maar eerlijk gezegd, niet overdreven optimistisch.
Laat daar geen misverstand over bestaan: ik vind "willen werken" zeer, zeer eerbaar, ongeacht of het om een ingenieur of een vuilnisbelader, een geneesheer-specialist of een grondwerker, een kapper of een bakker gaat: "wie doet wat hij kan, is waard dat hij leeft". Maar daarom nog niet om het even wat, in om het even welk statuut, tegen om het even welke prijs!
