Archief - De ene droomjob opzeggen voor de andere?

Ik zou het wel doen. Dus ik gok dat dat eigenlijk wil zeggen dat je het omgekeerde moet doen

Als geld geen probleem is, wrm niet? Wat zijn de gevolgen van geen verlenging van die lange interim? Tijdje doppen tot er nieuwe interim komt? Je zal vast chille zomervakanties hebben en 9 weken thuis zijn, ipv de miezerige 3 weken die de meeste mensen hebben...

Goh, ik denk dat je de "last" die je kan hebben van je collega's toch schromelijk onderschat:

Vergelijk:
- Goede, efficiënte collega's die je helpen bij buitenschoolse activiteiten te organiseren
- parallelcollega's die je kwaliteitsvol lesmateriaal aanleveren
- goede collega's die de voorgaande jaren hun volledige leerplannen (of toch bijna) afgewerkt hebben zodat de voorkennis goed zit
- efficiënte collega's die op een klassenraad focussen op de hoofdzaak: nl. de slaagkansen van een leerling in het volgende jaar (zoveel mogelijk op basis van de punten van dit jaar, maar niet exclusief) en er eveneens over waken dat dit met eerlijke en gelijke maatstaven voor alle leerlingen gebeurt.
VS
- vastbenoemde collega's die nooit een hand uitsteken tenzij de directie hen verplicht (wat de facto dan vaak alleen de opendeurdag en misschien nog één andere activiteit is)
- parallelcollega's die fouten in hun cursussen hebben, punten quasi gratis weggeven met gemakkelijke toetsen waardoor jij de boosdoener bent als je wel streng verbeterd
- collega's in het voorgaande jaar die 1/3 van het leerplan niet gezien hebben, wat bij sommige vakken (waaronder chemie) ronduit een ramp is als de kennis blijft voortbouwen op die van de vorige jaren.
- roddelende collega's die klassenraden uren rekken met onzin of nog érger: persoonlijke vetes jegens de leerling meenemen in de evaluatie, maar voor hun favorieten wél een oogje dichtknijpen.

Ik mag hopen dat als je de sprong toch zou wagen, dat je wel degelijk goede collega's hebt. Ik heb van alles wat ik opsom voorbeelden meegemaakt: zowel in zéér positieve zin, als in zéér negatieve zin. Je staat misschien alleen voor de klas, maar daar eindigt het onderwijsverhaal natuurlijk niet bij. Het behoeft geen verbazing dat je in sommige scholen meer goede collega's en in andere scholen meer slechte collega's treft, ook dat is deel van de schoolcultuur...

Als je echter zegt dat je hoopt uiteindelijk een huis te kopen, ik las deze thread als een luxeprobleem waarbij je door erfenis of reeds opgebouwd spaargeld of zo op dat vlak al safe zat... je wilt ooit een huis kopen maar zou nu beginnen met een deeltijdse job in het onderwijs? Dan hoop ik dat je een beter verdienende partner hebt of vindt, of alsnog geholpen wordt door je ouders... want anders gaat dat toch moeilijk worden, al helemaal in de regio Gent zou ik dan denken... vreemd dat je dan zegt dat het financiële geen rol speelt?

Laten we wél wezen: het loon van een leerkracht met een masterdiploma is zeker niet slecht, maar met niets aan extralegale voordelen, én dan nog slechts een breuk van dat loon krijgen zal sparen voor een eigen huis toch moeilijk worden lijkt me. Vergeet boven alles niet dat als je een deeltijdse job in het onderwijs neemt, dat daar ook nog een deel forfaitaire last bij zit waar je evenveel werk aan hebt als een voltijdse (aanwezigheid klassenraden, oudercontacten, activiteiten) maar minder compensatie voor krijgt. Zonder maaltijdcheques, e.d. wordt dat inderdaad wél een karig loon als je geen (bijna) voltijdse kan krijgen.
Tenzij je nu zo slecht verdient dat het alsnog een verbetering zou zijn...

Onderwijs kan ook veel problemen meebrengen. Een paar rotte gevallen in de klas kan genoeg zijn.
Gesprekken met ouders. Mensen zijn ook mondiger geworden.
Veel meer administratie dan vroeger.

Ook veel online zijn. Whatsapp groepjes met de ouders en de leerkracht in. Mails volgen. En de ouders EISEN dat jij...
Verwacht maar veel impulsen, ook wanneer je lui in uw zetel wilt gaan hangen, want de vragen en reacties volgen pas in de avond.
Zaken die veel mensen van buitenaf niet zien.

Smartschool-pruts-dingen. Als er iets niet werkt op de laptop van kindje x, en je weet zelf elke keer scheelt er wel ergens iets, jij bent als leekracht de eerste die ze aanspreken.
Ook al hebben ze hun eigen laptop verkloot.

Zaken die je uw leekracht vroeger niet zag doen, omdat het toen nog maar amper bestond.

Met het nieuwe schooljaar in zicht zijn het geen vrolijkmakende cijfers: meer dan drie kwart van het onderwijzend personeel kampt met stress en loopt een stevig risico op een burn-out. Dat blijkt uit recent online onderzoek (april 2017 door onderzoeksbureau iVOX) in opdracht van vacature.com bij 2.000 werkende Vlamingen tussen 18 en 65 jaar.
https://www.demorgen.be/nieuws/mere...t=Bij nog eens 44,2,dit percentage rond de 7%.


Je hebt > 2 maanden verlof ok, maar dan gaat iedereen op verlof.
Als je vrienden hebt die random vakanties inplannen, kan je vaak niet mee. Verlof dat vast ligt, zou bij mij een ramp zijn, ik zou veel missen.
Maar mss heb je daar geen nood aan.

Mogelijk verval je na een paar jaar in een routine als leekracht.
Maar routine is daarom niet slecht. Zeker als je het tot uw pensioen kan blijven doen.
Ik zou graag tekenen voor routine, werkzekerheid en routine tot uw pensioen. Maar niet iedereen is zo.

Je moet je vooral de vraag stellen: "wat als ik 50 ben?"
Dan kan je mogelijk niet meer mee met die commerciële insteek.
Dan zoek je geen uitdaging meer, interesseert prestige u veel minder.
De privé kan hard zijn, en u zo uitspuwen, zeker als je commercieel mee moet volgen lijkt me.
2,5u-3u pendelen is ook niet te doen.

Nahrtent zei:

Hoe definieer jij safe zitten?

Ik heb mij misschien slecht uitgedrukt.
Zonder in detail te willen gaan: ik heb de financiële slagkracht om een bescheiden woning te kopen (met lening uiteraard) en een jaar of twee zonder inkomen te overbruggen.
Voor mij is dat voldoende om geen rekening te houden met het loon op zichzelf bij het afwegen van twee jobs, zeker aangezien er eigenlijk relatief weinig verschil op zit (helaas).
Het argument van de zekerheid vervalt daarmee natuurlijk niet, daarentegen. Ik voel me verplicht om ook verder te kijken dan die twee jaar.

Staar je niet blind op de regio, trouwens.

Klik om te vergroten...

Dat is ieder zijn eigen definitie natuurlijk... ik zou geen 2 jaar zonder inkomen kunnen. Had ik het gekund ik had 2 jaar geleden ook de deeltijdse job die ik in een andere school nog kon krijgen wellicht wél aangenomen. Maar ik zat met een lening, en die school was moeilijk te bereiken met het openbaar vervoer (in theorie wel doenbaar, maar te vaak te laat komen omwille van een aansluiting die je mist is ook een zéér slecht beeld en niet houdbaar) en die job had alweer geen toekomstperspectieven... en aangezien mijn spaargeld zo goed als op was wegens de aankoop van een eigen woning had ik een voltijds inkomen nodig om weer enige reserve op te bouwen, een deeltijdse job was voor mij een ticket richting armoede, zeker met de verplaatsingskosten erbij: één grote herstelling aan mijn wagen (niet onrealistisch als je dagelijks 60 km enkele rit zou moeten doen op eigen kosten) en mijn resterende spaargeld was helemaal weg.

Ik neem niet graag beslissingen in anderen hun plaats, maar hier zitten natuurlijk een aantal mensen die vooroordelen koesteren jegens leerkrachten en het onderwijs, en niet eens volledig onterecht, maar ondanks dat de kwaliteit van ons onderwijs dalende is, is de kwaliteit wel nog altijd goed, ondanks dat je in bepaalde centrumsteden een zeer moeilijk leerlingenpubliek hebt, is het in de regio's daarbuiten nog altijd een voorrecht om met jongeren te mogen werken (in de centrumsteden overigens ook, maar dan wel graag in een school met een degelijk project en discipline). Ja, er zitten rotte appels in de mand omwille van het compleet verrotte personeelsbeleid in het onderwijs, en wie je kent of hoeveel geluk je hebt is vaak belangrijker dan of je je job goed doet. Maar als men het tij van het tanende onderwijsniveau wilt keren zal men ook terug meer gemotiveerde, nieuwe leerkrachten nodig hebben, die het beter. Dus staar je ook weer niet blind op de negatieve feedback, maar maak een keuze waar jij je goed bij voelt.

In jouw plaats: afhankelijk van hoe goed je connecties bij de directie zijn en of je ze durft te geloven zou ik het ook doen als je job in de privé je tegensteekt én je het je echt financieel kan veroorloven... maar het blijft een gevaarlijke sprong. Ik heb die overigens destijds ook gemaakt, mijn eerste werkervaring was ook niet in het onderwijs, maar in de labo-sector in de privé, waar ik eigenlijk wél meer verdiende dan in het onderwijs, maar overigens ook weinig werkzekerheid (bedrijf moest in de toekomst wrs toch besparen). Heb ik er spijt van? Goh, ja én nee, maar dit is niet de plaats om dat in detail te bespreken.