Silmarunya zei:
Daar gaat het niet om. Ik ben, zoals veel mensen, redelijk introvert ingesteld. Ik kan met veel plezier small talk verkopen en babbelen over koetjes en kalfjes, maar ik ervaar dat als een inspanning - zoals bijvoorbeeld ook sporten of piano spelen een inspanning is. Een aangename inspanning, maar wel eentje die je geen uren aan een stuk volhoudt.
Dat betekent dat er op een dag momenten zijn dat ik behoefte heb aan uitrusten, aan gewoon in stilte en rust te kunnen lezen of te denken - en de trein is daar simpelweg ideaal voor. Is dat zo moeilijk om te aanvaarden?
En neen, mensen zoals ik zijn niet de oversharers, integendeel. En afgaande op glashelder haar postgeschiedenis heeft ze meer met mij gemeen dan met de social media addicts die jij beschrijft.
Niks mis mee om introvert te zijn, maar je kan toch niet ontkennen dat het een vrije asociale maatschappij is qua "praten"?
Ge hebt mensen die al jaren dezelfde trein nemen en dan nog niet knikken naar elkaar (om maar een vb te geven). Als je al je mond opendoet aanzien ze u precies als een of andere gek.
Raar eigenlijk hoe er hier topics geopend worden over "hoe mensen leren kennen" en tegelijkertijd is de meerderheid precies van het principe: zwijg maar tegen mij want ik heb er geen goesting in.
Al snap ik het wel: ik slaap ook liefst smorgens. Anderzijds: savonds bv... why not.
En de mensen zullen het ook wel zien als ge met uw ogen dicht zit of dergelijke.
Verder: dat van die "oversharers" dat klopt toch ook: mensen leven nu gewoon online, maar irl iets zeggen tegen een ander: oh how, dat wordt niet gedaan hoor.
Wat ik trouwens ook nog doe in de trein is mij ergeren aan idioten die de deur niet achter hun gat toedoen. In de zomer tot daar aan toe nog, maar als het wat kouder wordt..
Het is zelfs zo erg geworden dat ik gewoon bewust aan een deur ga zitten om ze toe te doen. Ik kan ondertussen al voorspellen op welk station welke idioot weer als laatste binnenkomt en de deur nooit toedoet.