Vroeger werd de specialisatie niet gezien als een ManaMa, dit betekende dat je minder inschrijvingsgeld moest betalen gezien je geen student van het univ meer was, maar belangrijker, er moest ook minder tijd in de les gespendeerd worden.
Omdat er besloten werd (veelal uit winstbejag) de opleiding om te vormen naar een ManaMa, hield dit ook in dat er een minimaal aantal uur les gegeven moest worden, om aan het statuut van ManaMa te voldoen. Hoewel dit voor sommige specialisatisch zoals interne geneeskunde bijv. weinig verandering met zich mee bracht, is dit een ander verhaal voor bijv. de heelkundige specialisaties. Ook deze artsen in opleiding moeten nu meer tijd achter de boeken doorbrengen, terwijl praktijkervaring hier nog altijd centraal staat.
Vele van de nieuwe studenten (als in specialisten in opleiding) ervaren de omzetten naar ManaMa als nadelig omdat het veelal tijdrovend ervaren wordt en het gezien wordt als een slimme manier van de univ'en om ons nog een 2-6 jaar langer uit te melken.