Je zegt zelf dat we minder gaan terugkrijgen indien we gaan besparen. Er zijn ook andere wegen die men kan volgen en waar onze politici voor kunnen kiezen. Het zit daar vol met intellectuelen -ook al beweren sommigen soms het tegendeel, maar als je hun cv's bekijkt zal je toch anders opkijken- die moeten toch ook weten dat er andere alternatieven zijn voor Be?
Ikzelf ga hier toch voor de volle 100% akkoord met Paul de grauwe, die duidelijk stelt dat we beter kunnen investeren ipv -zoals de debiele partijen altijd beweren- 'besparen'. "
De rente is zo laag dat het ons bijna niets zou kosten om geld te lenen. Door bijvoorbeeld obligaties uit te schrijven. Als we Europa kunnen overtuigen van het belang van investeringen in de toekomst, kunnen we die buiten de begroting houden, zodat ze niet mee worden gerekend in het begrotingstekort."
Hoe kunnen we immers méér welvaart creëeren door alleen maar te besparen? Het enige wat men gaat doen met de huidige regering is de participatiesamenleving afbreken.
We komen dus uit op het economisch model van Keynes. Een model dat stelt dat de overheid als taak heeft om de economie te stimuleren door er in te investeren om zo terug te komen op economisch herstel en dus niet besparen om zo de economie af te remmen.
Besparen lijkt op het moment echter de meest logische optie. En ja dat is het makkelijkste om te verkopen aan de gewone burger, want -ignorant als die meestal is- zal hij bij dat idee van De Grauwe weer met zo'n bizarre blik opkijken van: "Meer uitgeven? Maar we zitten met een begrotingstekort? Hoe kunnen we nu nog meer uitgeven?". Want ja onze befaamde grijze muis -
die niet zoveel van een muis blijkt te hebben als hij doet uitschijnen- heeft het er goed ingedramd bij de Vlaming
'iedereen weet dat we moeten besparen', luidt het bij onze klauwaards. Als dat geen staaltje van moderne indoctrinatie is, dan weet ik het ook niet.
"Dat een streng besparingsbeleid niet werkt en niet kan werken, is te wijten aan een foute diagnose, zoals Paul De Grauwe opmerkte in een essay in The European. Besparingsprogramma's berusten op het idee dat het teveel aan overheidsuitgaven de crisis veroorzaakt heeft. Staten hebben onbezonnen uitgegeven en moeten nu gedisciplineerd worden. Maar deze diagnose is fout, zo stelt De Grauwe terecht, het is de private sector die zichzelf in de schulden heeft gewerkt. In haar val heeft ze de publieke sector meegetrokken. Toch zijn het de publieke sector en de burgers die moeten besparen."
Als je er dus verder bij stil staat is
gecontroleerd en
doelbewust uitgeven de beste optie. Er is een mogelijkheid voor de overheid om te investeren, vooral dan in bedrijven die op hun beurt méér werkgelegenheid zullen creëeren, ook moet de overheid investeren in een beter energiebeleid, betere infrastructuur, betere spoorwegen etc. Kortom: Duurzaam investeren.
Dit zal alleen lukken indien het geleende geld goed besteed wordt, te verstaan als: indien onze politici dat goed investeren en ik kijk vooral naar de Open VLD dat daar vol met economici zit, maar precies nooit doen wat van een econoom verwacht wordt en zich doen vervallen in het spel van de politiek, kan je op LT én KT veel meer bereiken.
Besparingen zijn meestal voor de KT. En dat is goed, als je voor de volgende legislatuur verkozen wilt worden en dus beroep doet op de 'common sense' van de bevolking, iedereen gaat wel mee in dat verhaaltje, want "
méér uitgeven in tijden van crisis, dat is gewoon de absurdheid zelve". België gaat zeker niet failliet gaan van besparingen, maar je breekt wel stilletjes aan onze participatiesamenleving af, en dat moeten we ten zeerste betreuren.
En 'niet failliet' is eigenlijk vrij lichtjes uitgedrukt. Ik quote Decreus hier even, aangezien 80% weer te lui gaat zijn om het artikel door te nemen, "
want alles wat de NVA ons voorschotelt is goed, de andere meningen zijn inferieur."
"...Er werd aangetoond dat het artikel van Reinhart en Rogoff belangrijke fouten bevatte. Hun conclusies werden als niet langer wetenschappelijk houdbaar beschouwd.
Opvallend: ook het IMF kondigde in juni 2013 aan dat ze de gevolgen van de draconische besparingspolitiek in Griekenland onderschat had. In een rapport zette het IMF de gevolgen van het Griekse besparingsbeleid op een rijtje: “Vertrouwen in de markt is niet hersteld, het banksysteem verloor dertig procent van zijn deposito's, de economie ging in een diepe recessie en de werkloosheid werd uitzonderlijk hoog.
Niet dat het besparingsbeleid elders werkte. Na vijf jaar besparingspolitiek in de Eurozone oogt het resultaat mager. Vier landen verkeren op dit moment nog in recessie. Het gaat om Finland, Italië, Griekenland en Cyprus. Andere landen kennen dan weer een heel kleine groei (minder dan 1 procent). België, Nederland, Oostenrijk, Portugal en Frankrijk behoren tot die club. Elders stagneert de economische groei opnieuw.
(En die groei is gerealiseerd tijdens de Regering Di Rupo I, just fyi).
Bovendien gaat achter de bescheiden vreugdekreten omtrent de (erg matige) economische groei een onblusblare sociale crisis schuil.
Dat wordt duidelijk als we de werkloosheidscijfers binnen de eurozone bekijken. Ierland, de beste leerling van de klas, klokt af op een groei van net boven de 5 procent, maar kent nog steeds een werkloosheidsgraad van 12 procent. Spanje kent opnieuw een economische groei van net boven de 1 procent, maar kampt nog steeds met een werkloosheid van boven de 25 procent. Ter vergelijking: België heeft op dit moment een werkloosheidsgraad van 8,5 procent."
Bron:
Paul De Grauwe: 'Laat begrotingsnorm vallen' - België - Knack.be
Voorbij de besparingspolitiek: op zoek naar alternatieven - DeWereldMorgen.be
.