Bananarama zei:
Er zullen altijd verschillende werksferen bestaan en met jouw dokter kan je inderdaad een persoonlijke band opgebouwd hebben, en er zijn inderdaad docenten die het ok vinden met hun voornaam aangesproken te worden. Is jouw land daarom per se progressiever? In mijn ogen bezorgt dat kinderen net een achterstand, want blijkbaar heb jij moeite om bepaalde sociale grenzen te herkennen en in te schatten wat beleefdheid precies inhoudt.
Mijn land is België, dus neen het is niet progressiever.
Ik zou sociale grenzen niet kunnen herkennen omdat ik gewoontes in vraag stel? Je zou beter een toontje lager zingen als je niet eens in staat bent om deftig te lezen en verkeerde conclusies begint te trekken. Ik erken ze niet, dat is een andere zaak.
Beter te beleefd overkomen dan vrijpostig...
En je kan zoveel zeggen als je wil over welk land een beter student-docentrelatie heeft, maar dat algemeen erkend is dat het Vlaams onderwijs van betere kwaliteit is dan het onderwijs in Nederland kan je niet ontkennen. En wat is nu belangrijker? En wie is dan progressiever?
Belang van verschil tussen Nederland en Vlaanderen? Verband tussen student-docentrelatie en kwaliteit van het onderwijs? Waar komt Nederland eigenlijk plots vandaan?
Nederland heeft een veel betere economie, heeft veel meer grote bedrijven, is over het algemeen een land waar je een voorbeeld kan aan nemen. Wat is nu belangrijker in een kapitalistisch systeem? Om jouw eigen uitspraak even te gebruiken. Welk belang heeft kwalitatief beter onderwijs als het zich niet vertaalt in een concurrentieel betere positie? Maar hier gaat het eigenlijk niet om, geen flauw idee waarom jij hier over begon.
Ja, tenzij vrienden/kennissen hem/haar aan mij voorstellen dmv hun voornaam. Of hij/zij zegt tegen mij "hoi ik ben *voornaam*". Of tenzij ik bv ergens werk waar de sfeer vanaf dag 1 al redelijk los is en iedereen mijn baas met zijn voornaam aanspreekt zonder dat die daar aanstoot aan neemt. Het is een kwestie van sociale intelligentie...
Ik begin me af te vragen of je de discussie wel begrijpt, ik krijg de indruk van niet.
Ik stel me dus de vraag waarom men dat doet, niet of men dat doet. Zelfs niet of ik dat al of niet doe, dat doet er niet toe. De vraag is
waarom jij, ik en andere mensen dat doen.
Een mogelijk antwoord zou kunnen zijn dat er is gebleken dat dit positief is voor de overdracht van kennis, doordat een te persoonlijke student-docentrelatie leidt tot een daling van de vaardigheden van de student.
Een antwoord dat ik echter niet aanvaard is omdat het zo is, of omdat een docent hoger staat en dus meer respect verdient. Want dat houdt in dat een student minder respect verdient (vanuit het oogpunt van de docent) en ik zie niet in waarom dit het geval zou zijn. Als jij vindt dat dit wel volstaat als reden dan is dat voor mij ok, maar dat betekent niet dat ik er moet mee akkoord gaan.
Hij staat boven jou omdat hij een leidinggevende functie heeft, is dat nu zo moeilijk te begrijpen? En ja, hij blijft ook na zijn uren docent net zoals een dokter of advocaat ook na zijn uren niet opeens zijn titel niet meer mag dragen. En als je afgestudeerd bent, ben je nog steeds niet gelijkwaardig (of je moest ook les gaan geven en zijn/haar collega worden.)
Uiteraard ben ik gelijkwaardig, dat is de basis van ons rechtssysteem. Ik heb er geen probleem mee dat hij boven mij staat in een bedrijfsstructuur of ergens anders waar er een hiërarchische structuur heerst, maar ik zie niet in waarom ik geen respect zou hebben voor die persoon als ik hem niet aanspreek met meneer.
→ Je bent beleefd omdat je over een sociale intelligentie beschikt die je toelaat aan te voelen dat er nuanceverschillen zijn tussen allerlei sociale situaties, en omdat je erkent dat mensen respect horen te krijgen voor de titel waar zij zo hard voor gewerkt hebben.
Respect zit niet in een titel, anders zou elke elke aanspreking met de voornaam een gebrek aan respect zijn.
Ik erken niet dat mensen
extra respect horen te krijgen omdat zij verschillende jaren gestudeerd hebben.